crystal clear.

Από το κέντρο της πόλης στο βουνό, κι από τον καφέ στη Πασταφλώρα στο παραδοσιακό καφενείο του Θανάση. 
Κάστανα, τζάκι, τριπλές κάλτσες, υγρασία που τρυπάει κόκαλο, μπότες που γίνονται μούσκεμα μέσα στο χιόνι, βόλτες με το αυτοκίνητο μέσα στη νύχτα, μακριά από την πόλη, μακριά. Και την επόμενη φορά πιο μακριά. 

και ξαφνικά όλα γίνονται ξεκάθαρα.

Βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, και δεν ακούγεται τίποτα. Μόνο ο αέρας ανάμεσα στα δέντρα. Τεράστια έλατα που το χιόνι βαραίνει τα κλαδιά τους, δρομάκια και πατημασιές μέσα στο χιόνι, χιονάνθρωποι πάνω στα αυτοκίνητα, φωτισμένα καταφύγια. 
Φαίνεται πως όταν εγκαταλείπεις τις πολυκατοικίες, τα γκρίζα χρώματα, την πόλη που δε σε αφήνει να δεις ουρανό, και πηγαίνεις λίγο πιο πέρα, βλέπεις πιο καθαρά. Βλέπεις καθαρά πως τα προβλήματά σου είναι λίγο μικρότερα απ' όσο νομίζεις και πως η πόλη είναι απλά μια ακόμη πόλη. Βλέπεις τον ουρανό που έχει αστέρια, βλέπεις πως έξω από την πόλη οι εποχές αλλάζουν και μπορείς να διακρίνεις τις διαφορές. Βλέπεις τα φύλλα να πέφτουν, το χιόνι να κάνει τα πάντα διάφανα και όμορφα, και μετά τον ήλιο που λιώνει τον πάγο και αφήνει δροσερό χώμα. 
Βλέπεις πως όσο και να χωνόμαστε στα uber cool μέρη της αστικής μας πραγματικότητας, όσο και να χανόμαστε ανάμεσα σε εντυπωσιακά ρούχα, σε νέες εκφράσεις, σε καινούργια στέκια και συνήθειες, όσο και να ξεχνιόμαστε σαν άλλοι μέσα στις ζωές των άλλων, παριστάνοντας πως δεν τα έχουμε όλα, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι μια παλιά φόρμα, ζεστά παπούτσια και ένα αυτοκίνητο να μας βγάλει έστω για μία μέρα έξω από την γυάλα μας. Και από εκεί να τα δούμε όλα στις πραγματικές τους διαστάσεις, πιο καθαρά. Σαν αφράτο χιόνι.


(για το περιοδικό Εξώστης)

new year's resolutions

ξέρεις, η ζωή τελειώνει γρήγορα,
όπως ένα πυροτέχνημα σε μια παιδική τούρτα

Κάποτε ημουν συνεπής με τον χρόνο και τα deadlines. Η φράση "Δεν μου φτάνει το 24ωρο" μου φαινόταν υπερβολική και μούφα.
Κάποτε μου έδινες χρονοπεριθώριο και ήξερα πού βάδιζα. Τώρα, το πιθανότερο είναι να ξεχάσω τα μισά απ'όσα μου λες, και τα άλλα μισά να τα θυμάμαι αλλοιωμένα. Το παρατήρησα την 31η φορά που ρώτησα τη Σ. πού θα γιορτάσει τα γενέθλιά της. Έπειτα αποφάσισα να γράφω ποστ ιτ, αλλά κατέληξαν στην άκρη του γραφείου μου. Έπειτα τα έγραφα στην ατζέντα μου, αλλά μετά την ξεχασα κάπου.
Και ξαφνικά ήρθε το 2012, και αποφάσισα το εξής. Να μην λαμβάνω περισσότερες πληροφορίες απ'όσες μπορώ να χωνέψω, να μην βιάζομαι να τις επεξεργαστώ, να πετάω ό,τι δεν χρειάζομαι, όπως κάνουμε με τα περισσότερα που δεν θέλουμε, κάτι σαν Θερμαϊκός. Να παίρνω βαθιές ανάσες, και να ιεραρχώ- τις δουλειές, τους ανθρώπους, τα πρέπει. Και μετά να δίνω ελεύθερο χρόνο στον εαυτό μου. Πολύ ελεύθερο χρόνο. Γιατί ξέρεις, αν δεν δίνεις ελεύθερο χρόνο στον εαυτό σου, δεν θα μπορέσεις να είσαι ούτε λίγο δημιουργικός. Αν δεν αφήσεις το μυαλό σου να πετάξει λίγο, όταν θα χρειαστείς απογειωτικές ιδέες, δεν θα έχεις τίποτα. Ξεφορτώσου- τις κακές σου συνήθειες και τους κακούς ανθρώπους- διώξτα, σε διαλύουν, σε ρουφούν στο τίποτα.
Και μετά βγες βόλτα στην παραλία, στην Άνω Πόλη, σε δρόμους που δεν περπατάς ποτέ, σε μέρη που σνομπάρεις. Και μετά γύρνα σπίτι και χαλάρωσε. Μην τρέχεις. Δεν θα φτάσεις ποτέ. Γιατί δεν πας πουθενά έτσι. Kάνε αυτό που πρέπει, αλλά μετά κάνε αυτό που θες. Κάνε περισσότερο αυτό που θες, κάθε μέρα και περισσότερο. Μακάρι να μπορέσεις να κάνεις μόνο αυτό που θες. Μην ακούς κανέναν. Ούτε εμένα :)

(για το περιοδικό Eξώστης)

πισωγυρίσματα (not)

Από τη μέρα που ξεστολίσαμε (δηλαδή προχτες) νιώθω πως πέρασε αιώνας. Γιατί γύρισα στη δουλειά και στη διπλωματική που τελειωμό δεν έχει.

Πέτα ό,τι είναι να πετάξεις, και βγες έξω να βρεις νέα πράγματα

Κάνω σαν να μη συνέβησαν γιορτές, σαν να μην έφτιαχνα με τις ώρες μπισκότα τζίντζερ, σαν να μην με έπαιρνε ο ύπνος δίπλα στο δέντρο. Σαν να μην άκουγα όλη μέρα χριστουγεννιάτικα (well almost). Και γενικώς σαν να μην.

Καμιά φορά, τα ωραία πράγματα, ή αυτά που σε στεναχωρούν όταν τα χάνεις, είτε είναι Χριστούγεννα, είτε είναι καταστάσεις, είτε άνθρωποι πρέπει, μετά από λίγο, για να τα ξεπεράσεις, να κάνεις πως δεν έγιναν.

Πως δεν υπήρξαν. 

Γιατί τι άλλο μπορείς να κάνεις; Για να κοιτάξεις μπροστά πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν έχει τίποτα πια πίσω. Ξέρω πάντα υπάρχει κάτι πίσω, αλλά μη κοιτάς. Κάνε πως δεν υπάρχει. Και μέχρι να ζήσεις όσα μπορείς να ζήσεις, αυτό θα εμφανιστεί ξανά (όπως τα Χριστούγεννα) ή θα εμφανιστεί κάτι άλλο (όπως ένας νέος άνθρωπος).

on_line

Καθόταν για  ώρα μπροστά στον υπολογιστή της, έχοντας πάθει ιντερνετική αγκύλωση. Όχι μόνο στα χέρια της, αλλά και  στο μυαλό της. 

δε σου λείπουν τα Χριστούγεννα που ήθελες μόνο το δώρο σου;

Ας μη μιλήσουμε  για τη ζωή της.

 Όσα όμορφα έβλεπε στο pc της τα κοιτούσε για ώρες, τα συζητούσε μέσω chat, τα ανέλυε μέσω forum, και τα επεξεργαζόταν κατά τη διάρκεια του ύπνου της. Τις μουσικές που άκουγε δεν τις περνούσε καν στο mp3 της για να τα ακούει και πέρα από τους τοίχους του σπιτιού της. ‘Όλα online. Η τέχνη, η μουσική, το φλερτ, τα χαμόγελα J, τα ψώνια της, τα βιβλία της, η τηλεόρασή της. «Μια μέρα τα χέρια μας θα κολλήσουν μια και καλή πάνω στο λαπτοπ» σκεφτόταν και φανταζόταν ανθρώπους στο δρόμο να περιμένουν το λεωφορείο, να ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ, να περπατούν, με ένα pc κολλημένο στα χέρια τους.

Λένε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι επικοινωνίας, η σύγχρονη, η ασύγχρονη, η άμεση, η έμμεση, η απευθείας, η μέσω εργαλείων, η προσωπική, η κατά λάθος, η επίτηδες. Ποιά χρησιμοποιείς πιο συχνά;

Έξω είναι Χριστούγεννα. Τα χρόνια πολλά δίνουν και παίρνουν σε inbox, chat, mails, tweets και και και.

Ζέστανε ένα  τσάι, ξανακάθεται στην καρέκλα. «Πάμε  βόλτα», πετιέται ένα παραθυράκι στο  chat. «Είναι Χριστούγεννα!» της λεει.

«Βαριέμαι» του  απαντά.

Αυτό που λέμε self disclosure, αυτή η ανάγκη να αποκαλύψουμε μερικά πράγματα για μας, είτε σε έναν δικό μας άνθρωπο, είτε σε έναν άγνωστο στο αεροπλάνο. Αυτό που μπορεί ξαφνικά έναν ξένο να τον κάνει οικείο και μετά μπαμ! όλη η ζωή σου σε αταξία.

Δοκιμάζει το τσάι της, αλλά σήμερα της φαίνεται απαίσιο. Θα ήταν σίγουρα καλύτερα μια ζεστή σοκολάτα σε ένα καφέ, ειδικά σήμερα που χιονίζει.

«Πάμε βόλτα!»  πετιέται μήνυμα στο κινητό. «Αστο, σου είπα, δεν έχω όρεξη» του  απαντά.

Λίγη ώρα αργότερα, χτυπά το κουδούνι στο σπίτι της. «Πάμε βόλτα!» της λέει από το θυροτηλέφωνο.

Χαμογελάει, παίρνει  το παλτό της, κλείνει τον υπολογιστή, και φεύγει. Log out.

Υ.Γ. Πέρασαν 5 μέρες  μέχρι να ξαναασχοληθεί μαζί του.  

(για το περιοδικό Pepper)

frozen hearts.

Όταν περνάς το καλοκαίρι σου με άμμο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, αλμύρα στο πρόσωπο, και έρωτα, ο χειμώνας είναι πολύ σκληρός.

πώς παγώνει αυτό που νιώθεις;

Πρωινό ξύπνημα από τον ήλιο στην παραλία

ανοίγεις τα μάτια σου, μυρίζεις παντού λουλούδια

ακούς μονο μουσικές και θρόισμα φύλλων, και το σύρσιμο των κυμάτων στην παραλία.
Χέρια που δένονται

καρδιές που δένονται

άνθρωποι που δένονται

φόβοι που λύνονται

Και μετά χειμώνας και καρδιές με σταλαχτίτες, παγωμένες μύτες και χέρια, παγωμένοι άνθρωποι, και πάγος στις άκρες των δαχτύλων μας

Και περιμένεις να ξυπνήσεις μια μέρα στην παραλία. Έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Νιάου

Αν το προσέξεις, ενώ είμαστε όλοι παιδιά της πόλης, όταν μας βγάζεις από αυτήν είμαστε και νιώθουμε πολύ καλύτερα. Όταν γυρνάμε από τις θάλασσες, το τσιμέντο μας φαίνεται αβάσταχτο. Όταν αφήνουμε το κλιματιστικό να αντικαταστήσει το αεράκι, πνιγόμαστε. Όταν για μερικές μόνο μέρες το μάτι μας βλέπει φύση και έπειτα γκρίζες πολυκατοικίες, αμέσως θολώνει, και μετά τσατίζεσαι, και φωνάζεις στον δρόμο, και έχεις πονοκέφαλο, και ζεσταίνεσαι, και νιώθεις πως σε πλακώνει το φωτοτυπικό και το γραφείο σου. Και οι άνθρωποι γύρω σου ενώ μέχρι χτες σου φαίνονταν όμορφοι, τώρα, αφού οι διακοπές σου τελείωσαν, ασχημαίνουν. Μην ανησυχείς, είναι παροδικό. Μερικές μέρες αργότερα βρισκόμαστε στην οικογενειακή ταβέρνα «Νέα Φωλιά». Υπάρχουν ακόμη μέρη στην πόλη που δεν τα έχω δει; Απορώ.

Μία γκρι γάτα μπλέκεται στα πόδια μου όσο προσπαθώ να αποφασίσω τι να φάω. Καθόμαστε ακριβώς κάτω από τον ανεμιστήρα και ανυπομονούμε να σηκώσουμε ποτήρια και πηρούνια. Έχει τρομερή ζέστη.

Από τα σχοινιά των πολυκατοικιών κρέμονται πολύχρωμες πετσέτες θαλάσσης. Τα φυτά στα μπαλκόνια αργοπεθαίνουν κάτω από τον καυτό ήλιο ανασαίνοντας καυσαέριο. Μόνο μερικά παιδιά γυρνάνε με τα ποδήλατα τους σε έναν ακάλυπτο με μπάζα και πεθαμένα δέντρα. Στο αυτοκίνητο ακριβώς έξω από τη ταβέρνα βρίσκουν σκιά 3 κοκαλιάρικα γατάκια. Τα χαζεύουμε για ώρα ενώ αυτά τεμπελιάζουν κάτω από τις ρόδες.\

(για το περιοδικό Live)

Στοπ.

O χρόνος σταμάτησε.

Έφτασε μέχρι την Πλαστήρα, και δεν κατέβηκε πιο κάτω. Αν εσυ ομως κατέβεις τις σκάλες από τον πολυχώρο Remezzo, θα πιστέψεις πως δεν βρίσκεσαι πλέον στη Θεσσαλονίκη και σίγουρα όχι το 2011.

Μπροστά σου, θάλασσα και σκάφη, κόσμος που βολτάρει στη μαρίνα, και ησυχία. Ακούγονται μόνο γλάροι (ω ναι).

Λίγο πιο πέρα, θα συναντήσεις το λούνα παρκ. Μικροπωλητές με παιδικά παιχνίδια αραδιασμένα στο δρόμο, μαλλί της γριάς, ξεχαρβαλωμένα βαγονάκια και πλαστικοί κλόουν, απομεινάρια από κάποιο τρενάκι, καμένες λάμπες, παππούδες με τα εγγονάκια τους, μουσικές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, Φουρέιρα στα τρενάκια- Κιάμος στα συγκρουόμενα. Χοτ ντογκ και ποπ κορν, και βυσινάδες.

Ένα τεράστιο καρουζέλ με χρωματιστά αριστοκρατικά αλογάκια γυρνάει έχοντας μόνο έναν επιβάτη. Βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα, κάτι που το κάνει ακόμη πιο όμορφο. Αλλά για του λογου το αληθές, όλα είναι όμορφα όταν υπάρχει θάλασσα στο φόντο.

Το αναψυκτήριο του δήμου είναι κατάμεστο. Καφέδες, παγωτά ALFA, τάβλι, χαρτιά, ουζάκια, να ένα μέρος που οι άνθρωποι δεν πίνουν κοκτέιλ και περίεργες μίξεις αλκοόλ!

Οι παππούδες παίζουν με τα κομπολόγια τους, οι γιαγιάδες κουνάνε τις χρωματιστές τους βεντάλιες. Πέρα από τους ηλικιωμένους, βλέπουμε και πολλούς νέους που χαλαρώνουν στην παραλία.

Περπατάμε και βρίσκουμε το θερινό 'Αύρα'. Ο κόσμος κόβει εισιτήρια και περνά στο αναψυκτήριο. Μουσική από την ταινία 'Αμελί', ομορφαίνει την ατμόσφαιρα, κι εμείς χαζεύουμε το ηλιοβασίλεμα. Θυμάσαι πως ήταν όταν ήσουν μικρός και πηγαίνατε διακοπές με τους γονείς σου; Την αίσθηση της αθωότητας, τα μέρη που δεν είχαν πολλά να σου προσφέρουν πέρα από τα απλά, τα φαναράκια στο γκαζόν, τα χρωματιστά παγωτά, τον ήχο από τα τζιτζίκια, θυμάσαι τις πλαστικές καρέκλες και τα παιχνίδια στις αλάνες;

Αν έχει μείνει κάτι απο την παιδικότητά σου, τότε έλα εδώ να το ξυπνήσεις.

(για το περιοδικό Live)

[καρπούζι, σιτρονέλα, καλαμπόκι, βρεγμένο περιοδικό, αντηλιαkο]

[Και οι άνθρωποι αλλάζουν, κάνουν νέες παρέες και ερωτεύονται ξανά. Και πόσο αστεία φαίνονται όλα όταν βλέπεις τους ανθρώπους να kάνουν όσα έλεγαν πως δεν θα κάνουνε ποτέ. Και πόσο υπέροχα είναι όταν βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που δεν τολμούσε να ονειρευτεί.]

[Και λίγο σκέφτεσαι πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ακόμα και τη τελευταία στιγμή, λίγο πριν το δοκάρι, και να μπει γkολ.

[Και μετά είναι καλοκαίρι και βρίσkεσαι με χωμένα τα πόδια σε μια άγνωστη μέχρι χτες αμμουδιά, χαμογελάς, νιώθεις πλήρης]

[Και μια μέρα γεμίζεις τα ντουλάπια σου με πράγματα, πλένεις ρούχα, σφουγγαρίζεις, ποτίζεις λουλούδια και η ζωή σου φτιάχνει για να υποδεχτεί έναν νέο άνθρωπο]

[και kαμιά φορά ένα τραγούδι μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις την αρχή]

[kαμιά φορά και το τέλος]

[η ώρα περνάει]

[τη μία μέρα είσαι στο γραφείο] [την άλλη μέρα σε μια μαkρινη παραλία]

[να έχεις γύρω σου ανθρώπους που θα σε πάνε σε μια μαkρινή παραλία]

Την κάναμε ταράτσα::

Κοιτάζω το ρολόι που βρίσκεται απέναντι από το γραφείο. Κάθε 10 λεπτά περίπου. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, τα γαλάζια ξεθωριασμένα πατζούρια της απέναντι πολυκατοικίας. Κοιτάζω τις μαμάδες με τα καρότσια τους, τους τουρίστες που γυρνάνε στην πόλη σαν χαμένοι. Τις σκισμένες αφίσες στη Βαλαωρίτου, τα ρούχα στα σκοινιά ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Τη σκόνη στα αυτοκίνητα.

Όλες μου οι σκέψεις λιώνουν στην άσφαλτο που τσουρουφλίζει.

Η Σ. μόλις γύρισε από Λονδίνο. Κοιτάζει κι αυτή τα ίδια πράγματα με μένα, όμως αυτή τα βλέπει όλα όμορφα. Τη κίνηση στην επιστροφή από Λιτόχωρο, το χαμό στη Βαλαωρίτου, τα τραπέζια που έχουν γεμίσει τους δρόμους γύρω από τη Συγγρού. Κάθε τόσο κάθεται στον ήλιο σαν τη γάτα και λιάζεται μέχρι κάποιος από μας να τη μαζέψει πριν πάθει ηλίαση. «Μέχρι χτες φορούσα μπότες, αφήστε με να μαζέψω όσο ήλιο μπορώ γιατί σε μερικές μέρες πάλι θα φορέσω μπουφάν!» αμύνεται.

Πηγαίνουμε για παγωτό στο Pagoseto στη Ναυαρίνου και δοκιμάζουμε τις πιο περίεργες γεύσεις – γεύση μπουγάτσα, γεύση φραπέ, ρετσίνα με κόκα κόλα, Gummy Bear, γεύση στρουμφάκι!

Fragile

Ένα νέο μαγαζί άνοιξε σε μια ταράτσα της Βαλαωρίτου. Τα κορίτσια που το έχουν δε πρόλαβαν καλά καλά να βάλουν ταμπέλα, και το μαγαζί είναι ήδη γεμάτο. Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε μέσα σε ένα βράδυ. Μερικές μέρες μετά, το μαγαζί ήταν κλειστό. Ένα χαρτί έγραφε στην είσοδο, «Τα ξαναλεμε σε λιγες μερες». Χτες κάποιος έγραψε με κεφαλαία «Πότε όμως;», γιατί το μαγαζί παραμένει κλειστό.

Κατά τ’άλλα πολύ ιδιαίτερη διακόσμηση, παλέτες αντί για τραπέζια, ξύλινες τάβλες και κασόνια για καρέκλες, και στη τυφλή όψη της διπλανής πολυκατοικίας ένας προτζέκτορας προβάλει Τσάρλι Τσάπλιν.

(για το περιοδικό Live)

swap not shop

swap not shop::Submarine Edition

Επειδή πάντα οι ντουλάπες μας είναι γεμάτες με ρούχα που δε φοράμε, επειδή πιστεύουμε στην ανταλλαγή και επειδή πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για πάρτι, τα Swap Not Shop έχουν ήδη γίνει θεσμός. Έχετε ρούχα που δεν σας αρέσουν πια; Έχετε βαρεθεί τα αξεσουάρ σας; Ανταλλάξτε, μην ψωνίζετε!
Ελάτε στις 14 Ιουλίου, από τις 18.00 το απόγευμα στο Sea Saw, για να ανταλλάξετε τα ρούχα σας, να πιείτε coctails, να σας κεράσουμε υποβρύχιο, και να κάνουμε μαζί ένα καλοκαιρινό πάρτυ μέσα στην φανταστική στοά της Λέοντος Σοφού με τις retro future μουσικές της Βάσως Βλαχοπούλου

check the event

μαζί τα φάγαμε.

Πρέπει να έχεις παρατηρήσει κι από τον εαυτό σου πως πολλές φορές κολλάς στο τι θα έπρεπε να είχες κάνει, χωρίς να μπορείς να οργανώσεις το τι πρέπει να κάνεις τώρα που μπορείς. Στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου, αναρωτιέσαι, ξαναζείς τις στιγμές σου, και ψάχνεις να βρεις τι θα μπορούσε να αλλάξει. Αυτό δεν μπορεί να σου χρησιμεύσει πουθενά, παρά μόνο αν αύριο σκοπεύεις να ξανακάνεις το ίδιο. Τα περισσότερα πράγματα όμως γίνονται μια φορά και το να τα φέρνεις στο μυαλό σου επαναλαμβάνοντας μια σκηνή που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ζωντανέψει, δεν σε βγάζει πουθενά.

Στο Buritto, Τετάρτη βράδυ.

Το χειμώνα έξω από το Buritto είχε εμφανιστεί ένα γουστόζικο φορτηγό με καρότσα για όσους θέλουν να κάθονται έξω από το μαγαζί. Τώρα, καλοκαιριάτικα, ένα δεύτερο πήγε και πάρκαρε ακριβώς από πίσω του. Το αδερφάκι του είναι κι αυτό ανοιχτό, και εκεί αράζουν όσοι δεν θέλουν να κλειστούν μέσα, και θέλουν να καπνίσουν ελεύθερα. Φοβερή ιδέα κυρίως γιατί τα φορτηγάκια με την καρότσα και τα ξύλινα τραπεζάκια τους είναι πολύ χαριτωμένα. Αφού κατεβάζω δύο ντάκιρι μάνγκο στο μεγάλο τραπέζι, βγαίνω από το μπαρ και πηγαίνω με τον Α. στη καρότσα του φορτηγού. Χαζεύουμε τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο Daios, κουστουμάτοι κύριοι, καλοντυμένες κυρίες. Λίγο πιο πέρα στο «Νερό που καίει», φοιτητές και εναλλακτικοί μαθητές μιλούν δυνατά. Στο Daios παίζει τζαζ μουσική, στο «Νερό που καίει» παίζει Hendrix. Ο Α μας λέει πώς τα πήγε στις συνεντεύξεις που πέρασε για δουλειά. «Ίσως αυτό δεν θα έπρεπε να το είχα πει», μας λέει. «Ίσως όταν με ρωτούσε για το πού με βλέπω σε δέκα χρόνια, αυτό να ήταν ερώτηση παγίδα.» Αλλά ίσως και όχι.

Η Κ. μας λέει για το αποτυχημένο της ραντεβού. «Ίσως δεν θα ‘πρεπε να έχω τέτοιο ύφος!» εξομολογείται σε μια στιγμή αυτογνωσίας. (Ίσως. Ποτέ δεν ξέρεις άλλωστε τι ύφος πρέπει να έχεις σε ένα ραντεβού)

Habanera

Λίγες μέρες αργότερα βρισκόμαστε στο Ηabanera, και μελετούμε τα πιθανά σενάρια διακοπών που φέτος έχουν περιοριστεί αρκετά. Ξεκινάμε κάνοντας μεγαλεπίβολα σχέδια όπως το να ξεκαλοκαιριάσουμε στην ιταλική ύπαιθρο, να τρώμε παρμεζάνα και να πίνουμε κρασιά, να πλένουμε σταφύλια στη θάλασσα, και να λιαζόμαστε με τις ώρες σαν τις γάτες σε μία από τις παραλίες στο Riomaggiore, ενός πανέμορφου χωριού στην Ιταλία.

Βέβαια, το επόμενο σχέδιο περιελάμβανε ελληνικό νησί- Αμοργός. Η Χ. μας λέει ότι είναι the place to be. Και δώσ’ του σχέδια για καπέλα με γείσο και βόλτες στα στενά δρομάκια της Αμοργού, και μπάνια και greek sun, και μπαράκια και ζήτω η Ελλάδα!

«Αν δεν έχουμε λεφτά πού θα πάμε;» ρωτάω. «Στο εξοχικό της γιαγιάς μου;» Καμιά δεν απαντά.

Η Σ. μου λέει πως μπήκε ο Ιούνιος αλλά στο Λονδίνο έχει ακόμη κρύο. Της λέω πως είναι ακόμη νωρίς για καλοκαίρι, και πως σε λίγο καιρό θα γυρνάει με τις σαγιονάρες της στα λονδρέζικα Μουσεία. «Να σου θυμίσω πως πέρυσι, Αύγουστο μήνα, φορούσαμε παλτό;» λέει και με αποστομώνει.

Τώρα τι μου το λες!

«Δεν υπάρχει περίπτωση να βγω από τώρα για μπάνια» λέω και η Κατερίνα συμπληρώνει «Νιώθω τόσο ένοχη που δεν έκανα δίαιτα! Με παρασύρατε κι εσείς, κάθε τόσο έξω! Δεν έπρεπε να έρχομαι μαζί σας»

«Ε και τι σκας, μαζί μας θα πας για μπάνιο» της λέω. «Ε και;»

«Είσαι με όμοιούς σου. Μαζί τα φάγαμε» της απαντώ.

(για το περιοδικό Live)

bloom.

Ο Σβαρτσενέγκερ είχε παράνομο δεσμό με την οικονόμο του και μια 13χρονη κόρη. H Κate δε μπορεί να κάνει παιδιά. Γίνεται ανασχηματισμός. Οι άνθρωποι είναι ακόμη στους δρόμους. Η Lady gaga βγάζει νέο single. Μέσα σε μια εβδομάδα περνούν τόσες πληροφορίες από μπροστά μας, που αμφιβάλλω πόσα θα θυμόμαστε μέχρι την Κυριακή. Το τέλος του κόσμου πήρε παράταση και θα έρθει στις 21 Οκτωβρίου. Τα sites είναι γεμάτα ειδήσεις, χωρισμένα σε κατηγορίες, εκατοντάδες ερεθίσματα, εικόνες και λέξεις περνούν μπροστά από τα μάτια μας. Τι θα θυμάσαι σε μερικές μέρες; Βγες μια βόλτα. Προσπάθησε να συγκρατήσεις τα πραγματικά χρήσιμα. Τα άλλα πέτα τα στο Θερμαϊκό. Άλλωστε όλα εκεί τα πετάμε.

we're going through changes

Και τώρα τι;

Οι άνθρωποι τρελαίνονται να κοιτούν τις μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες. Τις μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες των άλλων. Επίσης αδυνατούν πολλές φορές να δουν τις μεγάλες διαφορές. Πολλές φορές δεν μπορούν να δουν τι γίνεται μπροστά τους, ούτε μέσα τους. Κάποιες φορές ξέρουμε τι θα κάνει τη διαφορά, και όμως δεν το κάνουμε. Άλλες φορές κοιτάμε τόσο πολύ τη λεπτομέρεια, πιο πολύ από την ουσία.

Μια άλλη πόλη

Οι λεπτομέρειες, ναι, κάνουν τη διαφορά. Ένας ζωγραφισμένος τοίχος μέσα σε μια σειρά από γκρι βρώμικες πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης, είναι αξιοπρόσεκτος. Μικρή λεπτομέρεια μία απογευματινή βόλτα στην πόλη, αλλά μεγάλη διαφορά αν έχεις περάσει άθλιες ώρες στο γραφείο. Μικρή λεπτομέρεια ένα ακόμα «σ’αγαπώ», αλλά κάνει μεγάλη διαφορά αν έχεις καιρό να το ακούσεις. Άλλες φορές οι λεπτομέρειες δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα.

Μπορεί να μην καταλαβαίνεις πάντα τις μικρές λεπτομέρειες, αλλά καμιά φορά δεν καταλαβαίνεις ούτε τις μεγάλες διαφορές. Γιατί γίνονται αργά, λίγο λίγο, σαν λεπτομέρειες. Έτσι γίνεται με τον εαυτό μας, έτσι θα έπρεπε να γίνεται και με την πόλη. Κάθε μέρα, κάτι να αλλάζει. Οργανώσεις και ακτιβιστικές ομάδες βγαίνουν στους δρόμους, και φυτεύουν λουλούδια σε ξεχασμένα παρτέρια, καθαρίζουν ένα πεζοδρόμιο, βάφουν ένα παγκάκι.

Δεν θα ήταν ωραία αν μία μέρα ξυπνούσες και να απορούσες με το πόσο –όμορφα- άλλαξε η πόλη σου;

Άλλες φορές δεν αλλάζουμε καθόλου. Και αυτό επίσης μπορεί να κάνει τη διαφορά. Μία αλύγιστη συμπεριφορά, μία ανυποχώρητη θέση, μία απαράλλαχτη κατάσταση. Αυτό μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά, όταν όλα αλλάζουν. Όταν θα έπρεπε να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις πως, ό,τι είχες ως δεδομένο, δεν ισχύει. Ή όταν θα έπρεπε να είχες αλλάξει από καιρό. Κάποιες φορές σε αλλάζουν οι άλλοι, άλλες φορές αλλάζεις από μόνος σου. Ο Τσόρτσιλ έλεγε πως οι αλλαγές είναι καλές, αρκεί να είναι οι σωστές (μπορούμε να το ξέρουμε πάντα εξ αρχής;).

(για το περιοδικό Live)

Tώρα που ανοίγει ο καιρός, πανικός, πανικός!

Στο street party του Θεσσαλονίκη 2014.

Τα πάρκα της παραλίας είδαν πρώτη φορά τόσο κόσμο. Η εξέδρα για τα συγκροτήματα είχε ήδη στηθεί όταν φτάσαμε. Δίπλα μας τρασέρ (οι αθλητές του παρκούρ, δηλαδή αυτοί που πηδάνε από τη μία ταράτσα στην άλλη). Πιο πέρα ένα σωρό παιδάκια που ζωγραφίζουν. Μπαμπάδες και μαμάδες κάνουν βόλτα στην παραλία, γιαγιάδες και παππούδες πλησιάζουν διστακτικά και κοιτούν με μισό μάτι τους σκειτάδες. Απλώνω τραπεζομάντηλο, ποτηράκια, πιατάκια, κουταλάκια, κρασιά, και περιμένω τους υπόλοιπους. Στη σκηνή οι Speakeasies και οι Nasa Funk. Έρχεται η τούρτα μου. Οι περαστικοί μου εύχονται χρόνια πολλά, τα κορίτσια μου χαρίζουν μπαλόνια, και η ξαδέρφη μου, μου φέρνει έναν τυπά ο οποίος μου πλέκει ένα χακούνα ματάτα στο χέρι για δώρο. Τον τρατάρω μπύρα και σοκολάτα, και φεύγει ευτυχισμένος. Στην σκηνή ανεβαίνει αυτός ο παλαβιάρης, ο Μπάμπης Μπατμανίδης. Έχει φορέσει μια στολή Λευκού πύργου και τραγουδάει κάτι θεότρελα λαικοποπ, σατιροτράγουδα, ενώ όλοι χορεύουν στο ρυθμό του. Η βραδιά είναι τέλεια. Ανοιξιάτικη. Τα γρασίδια γύρω από τον Λευκό Πύργο και το Βασιλικό Θέατρο, είναι γεμάτα παρέες που παίζουν ρακέτες, χορεύουν, ξαπλώνουν, συζητούν, τραγουδούν. Τα δρομάκια στα πάρκα, κάθε γωνίτσα της παραλίας, κάθε στενό, κάθε σημείο. Έτσι πρέπει να είναι πάντα εδώ. Και απορώ πώς, οι έλληνες, που από την φύση και την κουλτούρα μας είμαστε άνθρωποι του έξω, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε την ψυχαγωγία στα πάρκα, και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, με το μισό ήλιο απ’ότι στη δική μας χώρα, και είναι μονίμως αραγμένοι κάτω από ένα δέντρο!

(για το περιοδικό Live)

Πρωτομαγιά

Την πρωτομαγιά βρεθήκαμε σε μια ερημική παραλία. Έβρεχε. Και ήταν πρωτομαγιά. Και θα περίμενε κανείς μεγάλα σκηνικά, θαρραλέους που θα βουτούσαν για το πρώτο μπάνιο, ξεσαλώματα, δυνατές μουσικές και σούσουρο, κοκτέιλ και όλα αυτά τα πρωτομαγιάτικα έθιμα, που αντικατέστησαν το στεφάνι με τα λουλούδια.

Αλλά όχι, εμείς είμασταν σε μια ερημική παραλία. Και έβρεχε. Και ήταν πρωτομαγιά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Κουβάλησα στο σπίτι 22 γλαστράκια για φύτεμα. Γέμισα ό,τι κενό υπήρχε στις γλάστρες, ξεχορτάριασα, ξερίζωσα, φύτεψα, έγινα χάλια, και το μπαλκόνι επίσης. Δύο ώρες μετά όμως είμαι περήφανη για το αποτέλεσμα. Τώρα τελευταία δημιουργείται ένα κηπουρικό κίνημα, και βλέπω όλο και περισσότερους να βάζουν λουλούδια στα στενά και γκρίζα μπαλκόνια τους. Και εδώ έρχεται το guerilla gardening που έκανε ο Σπύρος μόδα στην Θεσσαλονίκη πριν μερικά χρόνια. (πέτα κι εσύ βόμβες σπόρων στα άχαρα παρτέρια του κέντρου).

Τα βουνά θα πάρω

Ξεκινήσαμε για μια σύντομη, αυθημερόν εκδρομή μέχρι το Λιτόχωρο.Στα φανάρια μας γέμισαν flyers Dj Antony Dj Lazarus, opening parties και δεν συμμαζεύεται από τα μπαράκια της παραλίας. Πήγαμε να τα δούμε, δεν το αρνούμαι. Ξέρεις πόσο καλτ είναι στην Πιερία; Δεν φαντάζεσαι.

Στο Caldera,μέγκα πάρτυ με χορεύτριες και dj sets, και τεράστια πανό. Στο Blue Lions, μερικές παρέες ετοιμάζονται για τον κακό χαμό που ξεκινά μετά τις 5. Οι παραλίες είναι ακόμη άδειες, γεμάτες φύκια και κομμάτια από ξύλα.

Περάσαμε τον Μπίλυ, με τις μπουγάτσες του, τα πάμπολα ξενοδοχεία-πανσιόν, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, τις πλαστικές σαγιονάρες, τις ψεύτικες μαϊμούδες του Paul Frank, τα στρώματα και τα ψάθινα καπέλα, και ψάχνουμε να βρούμε ένα νορμάλ μέρος για καφέ. Τώρα την πρωτομαγιά, όλοι είναι στις επάλξεις. Ετοιμάζονται για τα μεγάλα openings.

Ντόπιες φάτσες στα μπαράκια, κορίτσια με κοθόρνους στα πόδια, τζιν κολλητά και μπλουζάκια με στάμπες από τα 90s, ντιτζέις που παίζουν σε επανάληψη Niko Gano σε τρομερές εντάσεις. Ανεβαίνουμε στο βουνό.

Τα γενέθλιά μου.

Αυτή την εβδομάδα περνάω φάση αναπόλησης, αναζήτησης, αντίδρασης, «Αν» γενικώς. Αν λειτουργούσα διαφορετικά, αν δεν έδινα σημασία εκεί που δεν έπρεπε, αν πρόσεχα περισσότερο όσα έπρεπε να προσέξω, αν τελικά έκανα όσα μπορούσα, αν έκανα περισσότερα από όσα έπρεπε να κάνω. Αν τελικά είμαι στο σωστό δρόμο να βρω τον εαυτό μου ή πηγαίνω με μαθηματική ακρίβεια σε dead end.

Ένα απόγευμα πριν 2 χρόνια, έκανα με την Αλεξάνδρα μια λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω τα επόμενα χρόνια. Αυτή η λίστα ήταν κολλημένη στο ψυγείο της, ώσπου μετακόμισε στην Αθήνα και η λίστα κάπου χάθηκε. Αναρωτιέμαι τι έγραφα, και τι τελικά έκανα. Διαβάζω τις περσινές αναρτήσεις στο blog μου και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήθελα για μένα, ένα χρόνο πριν. Πόσο διαφορά έχουν τα θέλω σου με τον χρόνο που περνάει; Έχεις κάποιες σταθερές; Τι θέλεις να κάνεις πάντα, αλλά ποτέ δεν το κάνεις; Γίνεσαι ποτέ ευτυχισμένος; Τι θέλεις να πεις αλλά δεν το λες; Τι θα ευχόσουν στον εαυτό σου αν είχες γενέθλια;

(για το περιοδικό Live)

Βαρκάδα, πύργοι και δαντέλες

Η Μπριζ είναι μαγική. Μεσαιωνικά κτίρια, φιδωτά δρομάκια, πύργοι, ποταμάκια, πράσινο, γέφυρες, λουλούδια, παλαιικά σπίτια και βαρκάδα. Φτάνουμε στην «Βενετία του Βορρά» και περνάμε τη μέρα μας στους δρόμους. Η Μπριζ βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Βελγίου, στην περιοχή της Φλάνδρας. 
 






Είναι μια πόλη παραμυθένια, με το ιστορικό της κέντρο να κατέχει εξέχουσα θέση στη λίστα της UNESCO μεταξύ των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς του Βελγίου. Χανόμαστε στα στενά και ξαναβρισκόμαστε τυχαία μέσα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε όλοι μαζί στην υπαίθρια αγορά, βγαίνουμε χαμένοι προς πάσα κατεύθυνση ψάχνοντας ο ένας τον άλλο. Είναι αστείο αλλά μέσα σε όλο αυτό το μεσαιωνικό σκηνικό, τους πύργους και το γενικό ιντερνάσιοναλ του πράγματος, το να ακούς από το βάθος «Μπάμπη που είσαι ρε» είναι αν μη τι άλλο αστείο… Φτάνουμε στο κέντρο της αγοράς, την Grotemarkt. Μαγαζάκια με σουβενίρ- πολλές μπλούζες με το σλόγκαν «Save water, drink beer», και για την ειρωνία, ψάχνουμε κολασμένα ένα μπουκαλάκι νερό. Το σκέφτεσαι όμως διπλά όταν δεις τις τιμές (ούτε μισό λίτρο, ένα τόσο δα μπουκαλάκι, 2 ευρώ!). Κάποιοι από μας επιστρέφουν με σακουλάρες σοκολάτας, σε λουξ κουτάκια με σατέν κορδέλες. Στις βιτρίνες πελώρια πασχαλινά σοκολατένια αυγά ζωγραφισμένα!

Στο Μπελφόρ, το καμπαναριό-σήμα κατατεθέν της Μπριζ, βγαίνουμε φωτογραφίες. 47 καμπάνες χτυπούν πάνω από το κεφάλι μας και συγκεκριμένα 88 μέτρα πιο πάνω! Οι υπόλοιποι εξαφανίζονται και επιστρέφουν με τηγανητές πατάτες πήχτρα στη κέτσαπ. Η Αναστασία μας υπενθυμίζει πως πλέον την Μπριζ, θα την λέμε Μπρούζ με γαλλική προφορά.

Γιαγιάδες που κεντάνε βγαίνουν στα μπαλκονάκια και τα παράθυρα και κάνουν επίδειξη σχεδίων σε δαντέλες. Οι τουρίστες αγοράζουν σωρηδόν σε όλα τα σχέδια. Μαγαζιά και εργαστήρια με σοκολάτες το ένα δίπλα στο άλλο, ζωγράφοι στα στενά. Βαρκάδα ποτάμι για δεκάδες τουρίστες που περνούν κάτω από τις γέφυρες που φωτογραφιζόμαστε.

(για το περιοδικό Live)

Σοκολάτες, μπύρες και τηγανητές πατάτες

Παντού εργαστήρια σοκολάτας, σε όλα τα σχέδια και όλα τα χρώματα, σοκολάτες καρδούλες, ανθρωπάκια, ζωάκια, σε κουτιά, σε σακούλες, χύμα, σε σχέδια, με διάφορες γεύσεις, με φουντούκια, με φρούτα, μεγάλες, μικρές, ακριβές, φτηνές. Μπισκότα και βάφλες, φρέσκοι χυμοί και εσπρέσσο. Ανάμεικτες μυρωδιές από καφέ, σοκολάτα και πορτοκάλι. Αγοράζω ένα κιτς μπρελόκ σουβενίρ και περνάω τα κλειδιά μου μέσα. Μπαίνουμε βιαστικά στη μπουτίκ του Τεν τεν, και χαζεύουμε τις πανάκριβες μινιατούρες.

Στο κέντρο της πλατείας μπροστά από το Μουσείο έχει στηθεί σκηνή και μία μεγάλη παρέα από βιολιστές κάνουν soundcheck. Στο πρώτο τραγούδι, όλη η βαβούρα, οι φωνές και οι συζητήσεις σταματούν. Η ορχήστρα ξεκινά να παίζει και έτσι όπως δύει ο ήλιος, όλα ομορφαίνουν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων χορεύει βαλς ενώ εμείς βγάζουμε φωτογραφίες με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Μπύρες στο τραπέζι και τεράστιες βάφλες με φράουλες και σαντιγί για τα κορίτσια, νουτέλα και μπανάνες για τα αγόρια. Δεκαπέντε διαφορετικές μπύρες για να διαλέξεις. Για μένα καφές, με macaron στο πιατάκι. Σε λίγο, όταν η ορχήστρα κάνει διάλειμμα μία τουλάχιστον 20μελής χορωδία ξεχύνεται στην πλατεία χορεύοντας και τραγουδώντας. Οι τουρίστες μαζεύονται γύρω τους χειροκροτώντας. Μπροστά τους ένα καπέλο για κέρματα. Στο τέλος, μαζεύεται ένα γενναίο ποσό και η χορωδία εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Στο Βέλγιο όταν κάποιος παντρεύεται, η παρέα του βγαίνει στους δρόμους ντυμένη καρναβάλια και πειράζει τους περαστικούς ενώ βάζει στον υποψήφιο γαμπρό ή τη νύφη να κάνει διάφορες αταξίες (κάτι σαν το Θάρρος ή αλήθεια). Έτσι ένα μάτσο κορίτσια με αρχηγό τη νύφη γυρνάνε στην πλατεία κολλώντας αυτοκόλλητα στον κόσμο με τη φάτσα της. Καμιά τριανταριά κινέζοι που κινούνται γρήγορα φωτογραφίζουν βιαστικά τα μνημεία, ανταλλάσσουν πληροφορίες και παρακολουθούν με ευλάβεια τον ξεναγό τους. Τους φωτογραφίζω, και όταν με αντιλαμβάνονται αρχίζουν να φωτογραφίζουν και μένα.

das Ist Schön! brussels

Η άνοιξη πηγαίνει πολύ στις Βρυξέλλες. Η πόλη έχει ένα παχύ στρώμα φωτός από πάνω της. Ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός! Περνάμε την ώρα μας χαζολογώντας στους δρόμους της πόλης, και ξαπλώνοντας στα πάρκα. Ατελείωτες εκτάσεις πρασίνου. Πανύψηλα δέντρα, πεντακάθαρα πάρκα, καλοφροντισμένα λουλούδια. Εδώ είναι η χαρά του φυσιολάτρη. Κοντομάνικα και σορτσάκια για τις Βελγίδες, βερμούδες και καπέλα για τους Βέλγους. Businessmen με κολλαριστά υποκάμισα κάνουν lunch break δίπλα σε μια παρέα από φρικιά, ενώ συνδέονται στο διαδίκτυο με το υπερσύγχρονο λαπτοπ τους.

Τουλίπες και μαργαρίτες απλώνονται ως εκεί που φτάνει το μάτι σου. Από μπροστά μου περνούν μαμάδες με καρότσια, ενώ δίπλα μου, κάνει πικ νικ με σαμπάνιες και φράουλες μία παρέα από κορίτσια. Στην Grand Place μαγαζιά και εστιατόρια, κόσμος στην πλατεία και κιόσκια με λουλούδια.El Greco, Aroma, Primus, Belgian Chocolate store,σουβενίρ. 
 



Πιο κάτω το περηβόητο maneken, το μικροσκοπικό αγαλματάκι- σύμβολο των Βρυξελλών (πολύς ντόρος για το τίποτα).

(για το περιοδικό Live)

Τα γεμάτα Σαββατοκύριακα της άνοιξης

Στο Τed X και μετά στο συνέδριο E-life για το ίντερνετ. Και μετά τρέχοντας στο Μουσικό Σχολείο για την πολύ πολύ καλή τους μουσική παράσταση “Moυσικοί μετανάστες, από το ρεμπέτικο στο τάνγκο». To Μουσικό Σχολείο ήταν πάντα μια μικρή μου αδυναμία. Πριν χρόνια είχα κάνει ένα αφιέρωμα σε μία έκθεση για την Κωνσταντινούπολη, και πέρασα όλο μου το πρωινό εκεί, φωτογραφίζοντας μουσικά όργανα, τάξεις με μαθητές, φοβερούς καθηγητές, και άκουγα από παντού ήχους και μελωδίες. Οι μαθητές τότε μου έλεγαν πως το σχολείο τους είναι σχολείο –πρότυπο, και πιστεύω πως ακόμα έτσι είναι. Έχει εργαστήρια για μουσική, φωτογραφία, κινηματογράφο. Θυμάμαι τον καθηγητή Βέτσο, φοβερή μορφή. Είχα φύγει κατενθουσιασμένη.

Σαν κάτι να κινείται

Από το TedEx στην Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014, και στα μικρά φεστιβάλ, φαίνεται πως όσοι βρίσκονται γύρω μου, με κάτι καταπιάνονται. Και ναι, συνήθως στις πρώτες κουβέντες αναφέρεται το ότι δεν έχουμε και πολύ φράγκο για να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά το πήραμε απόφαση. Και πορευόμαστε χωρίς αυτό. Και να δεις που πάλι, θα έχεις πολλά να κάνεις και να δεις και φέτος.

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (εγώ και η φίλη μου)

Τυχαία μπήκαμε στο Κισμέτ, στα Λαδάδικα. Ακούσαμε φασαρίες και μουσικές. (Ξέρω θα πεις, πάλι τυχαία ήσουν στα Λαδάδικα, αλλά θα σου πω πως πλέον δεν πάω τυχαία, γιατί είναι όντως ωραία εκεί) Είναι τρεις τύποι, με καπέλα και t-shirt, με κιθάρες και φλογέρες, και τραγουδούν Oasis και Αλκίνοο Ιωαννίδη, Μπουλά και Μαχαιρίτσα, ροκ και έντεχνο, και μαζεύουν λαό. Ωραίες εναλλαγές, ωραία φωνητικά. Mασουλάω αγγούρια και καρότα, γιατί ξεκίνησα δίαιτα. Τους ξηρούς καρπούς τους έχω αφήσει μπροστά στη φίλη μου και οχύρωσα το μπολ με όλα τα ποτήρια του μαγαζιού έτσι ώστε να ντραπώ να υπερπηδήσω τα εμπόδια για ένα φουντούκι. Έξω από το μαγαζί πηγαινοέρχεται κόσμος. Μία ζεστή ανοιξιάτικη βραδιά ποιος κάθεται σπίτι του; Άκουσέ τους γιατί είναι φοβεροί. (βρες τους facebook 3laloun και δες το πρόγραμμα των εμφανίσεών τους)

Καν’το όπως η Σοφία

«Έκανα κοπάνα σήμερα από τη δουλειά, γιατί έχει τόσο ωραίο καιρό», μου λέει η Β. και κάθεται στο Νίκης 35. Εγώ προσπαθώ μάταια να συνδεθώ στο wifi του μαγαζιού, το κινητό μου σέρνεται. «Ειλικρινά μου ρχεται να τα παρατήσω όλα και να κατέβω με την φίλη μας την Σοφία στην Κρήτη». Η Σοφία μιας και ξεκίνησε η σεζόν για τους τουρίστες με τα σανδάλια από τον Απρίλιο, κατέβηκε στην Κρήτη για 5 μήνες. «Το φαντάζεσαι; Πουλάει κρεμαστά και σκουλαρίκια, τρώει ντάκους και κάνει μπάνια! Και εγώ κάθομαι και πήζω στην κατασκευαστική!» λέει θιγμένη η Β. «Μωρέ, αποκέντρωση λέω γω! Να γυρίσουμε στα χωριά μας! Μας χαλάει το στρεμματάκι του παππού και τα φρέσκα φρουτάκια μας δηλαδή, που θέλουμε και lifestyle, εδώ δεν έχουμε πανί να κλάψουμε!»

Λίγες μέρες αργότερα μαθαίνω πως η Σοφία ερωτεύτηκε. Λέει μετακομίζει εκεί.

(για το περιοδικό Live)

Πού να βρω μια να σου μοιάζει; *

Από εδώ ως το LA

Mιλάω με μια γνωστή ελληνίδα ηθοποιό στο skype και συνειδητοποιώ πως κάπως έτσι πρέπει να είναι η ονειρεμένη μποέμικη ζωή: Να ζεις στο LA και να ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι και πού πας, να περνάς τις μέρες σου στο ηλιόλουστο Χόλιγουντ και να βιώνεις το αμερικάνικο όνειρο. Μιας και δεν βρέθηκα ποτέ εκεί τους φαντάζομαι όλους να γυρνούν με σαγιονάρες και κασκέτα ή με ρόλερς στα πεζοδρόμια λίγο πριν βουτήξουν στη θάλασσα για σέρφινγκ. Δεν έχει καμία σημασία γιατί αν ποτέ βρεθώ εκεί μόνο τότε θα καταρρίψω τον μύθο. 

«Το LA είναι πολύ σκληρή πόλη» μου λέει αυτή, όμως εγώ συνεχίζω να φαντάζομαι φοίνικες και ταμπέλες με φουξ νέον να στραφταλίζουν τα βράδια. Μπαράκια και κλαμπάκια, σταρλετ στους δρόμους, μπουτίκ και πλουσιόκοσμος. «Ναι αλλά δεν είναι Ελλάδα!» μου λέει. «Και πίστεψέ με συνεχίζω να πιστεύω πως είναι η ωραιότερη χώρα για να ζεις».

Fashion Room Service: Excelsior Hotel

Ανεβοκατεβαίνουμε τους ορόφους, μπαινοβγαίνουμε στα δωμάτια, από εδώ και από εκεί. Γνωστοί και άγνωστοι fashionistas, άτομα που αναρωτιέσαι πού κρύβονταν, χρωματιστές γραβάτες και φλούο μπλουζάκια, φιλιά στον αέρα και δημόσιες σχέσεις.

Kάθομαι στο βελούδινο καναπεδάκι στο διάδρομο του πρώτου ορόφου και αρχίζω τις φωτογραφίες. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν πως τους τραβάω και παίρνουν πόζες αδιάφορου (τύπου «και καλά δεν είδα πως με φωτογραφίζατε»).Βγαίνουν όλοι όμορφοι.

Από ένα δωμάτιο ακούγεται η μουσική από το Φάντασμα της Όπερας. Στο otherwise Project μία κοπέλα χοροπηδά πάνω στο διπλό κρεβάτι, στο διάδρομο μία κοπέλα με χρυσή κορδέλα στο κεφάλι προσπαθεί να στρώσει τα μαλλιά της. Δεν κουνιέμαι. Πού να πάω άλλωστε;

 



Υπέροχος Απόστολος Μητρόπουλος, ήρεμος και χαμηλών τόνων. Και τι ρούχα! Ο Αλέξανδρος πηγαίνει και πιάνει κουβέντα και μαζί του. Αναρωτιέμαι τι του λέει. Βγαίνει φωτογραφία, φεύγει και πάει στο επόμενο δωμάτιο. Πίσω μας ο Τάσος Σωφρονίου με τη νέα του σειρά ρούχων. Ο Αλέξανδρος τρέχει κατά πάνω του! Του πιάνει κουβέντα, τον ρωτάει διάφορα μοδάτα, βγαίνει φωτογραφίες. Η Βερόνικα φωτογραφίζει με μία μεγάλη κάμερα τα πάντα. Η Στελλίνα κοινωνικοποιείται προς πάσα κατεύθυνση. Έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον να τους παρακολουθείς. Πηγαινοέρχονται, τσεκάρουν τα ρούχα, μιλούν με όλους, χάνονται, ξαναβρίσκονται με ένα μαγικό τρόπο, και περνάν στον επόμενο όροφο. Ξανακατεβαίνουν, ανεβαίνουν ξανά, και τούμπαλιν. Τους παρατάω και πηγαίνω στο φουαγιέ. Μου προσφέρουν ένα κόκκινο ποτό και μπαίνω στο χώρο του μπαρ. Το κατεβάζω με τη μία. Όσοι βαρέθηκαν να τριγυρνούν στα δωμάτια, είναι εδώ και πίνουν ποτό, μοστράροντας τα ρούχα τους. Πάλι φιλιά στον αέρα, πάλι δημόσιες σχέσεις, «μη χαθούμε πάλι», «θα τα πούμε ε», «τώρα έχω το τηλέφωνό σου μη στεναχωριέσαι». Ουφ. Έξω. Πετάγομαι σαν ελατήριο στο δρόμο. Βρέχει, γινόμαστε μούσκεμα μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο.

Παραλία Θεσσαλονίκης

Με το ποδήλατο πέρα δώθε, κάνουμε σλάλομ για να μη πατήσουμε τις γιαγιάδες και τα καρότσια των μωρών. Έχει ήλιο! Όλοι έξω! Δεν ήξερα πως έχω τόσους φίλους ποδηλάτες! Και είναι όλοι στην παραλία.

Κάνουμε μια μεγάλη βόλτα. Φτάνουμε μέχρι Κρήνη.

«Εγώ σας το λέω δεν ξαναπηγαίνω πουθενά που ο μέσος όρος κιλών είναι το 50!» φωνάζει ο Σ.

Κλείνουμε ραντεβού σε διαιτολόγο την επόμενη μέρα. Το ακυρώνουμε τη μεθεπόμενη και οι 3. Αποφασίζουμε να κάνουμε ομαδική δίαιτα. Ο Σ. μου λέει να δοκιμάσουμε τη δίαιτα της Βeyonce, χάνεις 15 κιλά σε δύο εβδομάδες. «Α ωραία, τι θα τρώμε;» «Τίποτα».

Uk-Thess σημειώσατε 2

Η Στέλλα μου στέλνει μήνυμα «Μου λείπει η Θεσσαλονίκη!».

Της απαντώ «Είσαι στη μητρόπολη της Ευρώπης, μη μιλάς!»

«Ναι αλλά δεν είναι Ελλάδα!» Μου λείπει αλλά τι να της πώ! Γύρνα πίσω;!

Υποψιάζομαι πως θα είναι σε καμιά παμπ και θα βρήκε πάλι έλληνες, και μαζί θα αναπολούν τις μέρες τους στην πατρίδα. Θα πίνουν μπύρα, θα έχει πάει 11.30 και θα έχουν αρχίσει να φωνάζουν για το last call, ή άρχισαν να χτυπούν παλαμάκια, να κλείνουν φώτα και να διώχνουν τους θαμώνες. Μάλλον αυτή τη στιγμή της έλειψε η Ελλάδα.

Είναι αστείο πόσο διαστρεβλώνονται όλα στη μνήμη μας όταν απομακρυνόμαστε από αυτά.

*Πού να βρω μια να σου μοιάζει, Maraveyas Illegal,2007