Κουβάλησα στο σπίτι 22 γλαστράκια για φύτεμα. Γέμισα ό,τι κενό υπήρχε στις γλάστρες, ξεχορτάριασα, ξερίζωσα, φύτεψα, έγινα χάλια, και το μπαλκόνι επίσης. Δύο ώρες μετά όμως είμαι περήφανη για το αποτέλεσμα. Τώρα τελευταία δημιουργείται ένα κηπουρικό κίνημα, και βλέπω όλο και περισσότερους να βάζουν λουλούδια στα στενά και γκρίζα μπαλκόνια τους. Και εδώ έρχεται το guerilla gardening που έκανε ο Σπύρος μόδα στην Θεσσαλονίκη πριν μερικά χρόνια. (πέτα κι εσύ βόμβες σπόρων στα άχαρα παρτέρια του κέντρου).

Τα βουνά θα πάρω

Ξεκινήσαμε για μια σύντομη, αυθημερόν εκδρομή μέχρι το Λιτόχωρο.Στα φανάρια μας γέμισαν flyers Dj Antony Dj Lazarus, opening parties και δεν συμμαζεύεται από τα μπαράκια της παραλίας. Πήγαμε να τα δούμε, δεν το αρνούμαι. Ξέρεις πόσο καλτ είναι στην Πιερία; Δεν φαντάζεσαι.

Στο Caldera,μέγκα πάρτυ με χορεύτριες και dj sets, και τεράστια πανό. Στο Blue Lions, μερικές παρέες ετοιμάζονται για τον κακό χαμό που ξεκινά μετά τις 5. Οι παραλίες είναι ακόμη άδειες, γεμάτες φύκια και κομμάτια από ξύλα.

Περάσαμε τον Μπίλυ, με τις μπουγάτσες του, τα πάμπολα ξενοδοχεία-πανσιόν, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, τις πλαστικές σαγιονάρες, τις ψεύτικες μαϊμούδες του Paul Frank, τα στρώματα και τα ψάθινα καπέλα, και ψάχνουμε να βρούμε ένα νορμάλ μέρος για καφέ. Τώρα την πρωτομαγιά, όλοι είναι στις επάλξεις. Ετοιμάζονται για τα μεγάλα openings.

Ντόπιες φάτσες στα μπαράκια, κορίτσια με κοθόρνους στα πόδια, τζιν κολλητά και μπλουζάκια με στάμπες από τα 90s, ντιτζέις που παίζουν σε επανάληψη Niko Gano σε τρομερές εντάσεις. Ανεβαίνουμε στο βουνό.

Τα γενέθλιά μου.

Αυτή την εβδομάδα περνάω φάση αναπόλησης, αναζήτησης, αντίδρασης, «Αν» γενικώς. Αν λειτουργούσα διαφορετικά, αν δεν έδινα σημασία εκεί που δεν έπρεπε, αν πρόσεχα περισσότερο όσα έπρεπε να προσέξω, αν τελικά έκανα όσα μπορούσα, αν έκανα περισσότερα από όσα έπρεπε να κάνω. Αν τελικά είμαι στο σωστό δρόμο να βρω τον εαυτό μου ή πηγαίνω με μαθηματική ακρίβεια σε dead end.

Ένα απόγευμα πριν 2 χρόνια, έκανα με την Αλεξάνδρα μια λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω τα επόμενα χρόνια. Αυτή η λίστα ήταν κολλημένη στο ψυγείο της, ώσπου μετακόμισε στην Αθήνα και η λίστα κάπου χάθηκε. Αναρωτιέμαι τι έγραφα, και τι τελικά έκανα. Διαβάζω τις περσινές αναρτήσεις στο blog μου και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήθελα για μένα, ένα χρόνο πριν. Πόσο διαφορά έχουν τα θέλω σου με τον χρόνο που περνάει; Έχεις κάποιες σταθερές; Τι θέλεις να κάνεις πάντα, αλλά ποτέ δεν το κάνεις; Γίνεσαι ποτέ ευτυχισμένος; Τι θέλεις να πεις αλλά δεν το λες; Τι θα ευχόσουν στον εαυτό σου αν είχες γενέθλια;

(για το περιοδικό Live)