Tώρα που ανοίγει ο καιρός, πανικός, πανικός!

Στο street party του Θεσσαλονίκη 2014.

Τα πάρκα της παραλίας είδαν πρώτη φορά τόσο κόσμο. Η εξέδρα για τα συγκροτήματα είχε ήδη στηθεί όταν φτάσαμε. Δίπλα μας τρασέρ (οι αθλητές του παρκούρ, δηλαδή αυτοί που πηδάνε από τη μία ταράτσα στην άλλη). Πιο πέρα ένα σωρό παιδάκια που ζωγραφίζουν. Μπαμπάδες και μαμάδες κάνουν βόλτα στην παραλία, γιαγιάδες και παππούδες πλησιάζουν διστακτικά και κοιτούν με μισό μάτι τους σκειτάδες. Απλώνω τραπεζομάντηλο, ποτηράκια, πιατάκια, κουταλάκια, κρασιά, και περιμένω τους υπόλοιπους. Στη σκηνή οι Speakeasies και οι Nasa Funk. Έρχεται η τούρτα μου. Οι περαστικοί μου εύχονται χρόνια πολλά, τα κορίτσια μου χαρίζουν μπαλόνια, και η ξαδέρφη μου, μου φέρνει έναν τυπά ο οποίος μου πλέκει ένα χακούνα ματάτα στο χέρι για δώρο. Τον τρατάρω μπύρα και σοκολάτα, και φεύγει ευτυχισμένος. Στην σκηνή ανεβαίνει αυτός ο παλαβιάρης, ο Μπάμπης Μπατμανίδης. Έχει φορέσει μια στολή Λευκού πύργου και τραγουδάει κάτι θεότρελα λαικοποπ, σατιροτράγουδα, ενώ όλοι χορεύουν στο ρυθμό του. Η βραδιά είναι τέλεια. Ανοιξιάτικη. Τα γρασίδια γύρω από τον Λευκό Πύργο και το Βασιλικό Θέατρο, είναι γεμάτα παρέες που παίζουν ρακέτες, χορεύουν, ξαπλώνουν, συζητούν, τραγουδούν. Τα δρομάκια στα πάρκα, κάθε γωνίτσα της παραλίας, κάθε στενό, κάθε σημείο. Έτσι πρέπει να είναι πάντα εδώ. Και απορώ πώς, οι έλληνες, που από την φύση και την κουλτούρα μας είμαστε άνθρωποι του έξω, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε την ψυχαγωγία στα πάρκα, και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, με το μισό ήλιο απ’ότι στη δική μας χώρα, και είναι μονίμως αραγμένοι κάτω από ένα δέντρο!

(για το περιοδικό Live)