μαζί τα φάγαμε.

Πρέπει να έχεις παρατηρήσει κι από τον εαυτό σου πως πολλές φορές κολλάς στο τι θα έπρεπε να είχες κάνει, χωρίς να μπορείς να οργανώσεις το τι πρέπει να κάνεις τώρα που μπορείς. Στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου, αναρωτιέσαι, ξαναζείς τις στιγμές σου, και ψάχνεις να βρεις τι θα μπορούσε να αλλάξει. Αυτό δεν μπορεί να σου χρησιμεύσει πουθενά, παρά μόνο αν αύριο σκοπεύεις να ξανακάνεις το ίδιο. Τα περισσότερα πράγματα όμως γίνονται μια φορά και το να τα φέρνεις στο μυαλό σου επαναλαμβάνοντας μια σκηνή που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ζωντανέψει, δεν σε βγάζει πουθενά.

Στο Buritto, Τετάρτη βράδυ.

Το χειμώνα έξω από το Buritto είχε εμφανιστεί ένα γουστόζικο φορτηγό με καρότσα για όσους θέλουν να κάθονται έξω από το μαγαζί. Τώρα, καλοκαιριάτικα, ένα δεύτερο πήγε και πάρκαρε ακριβώς από πίσω του. Το αδερφάκι του είναι κι αυτό ανοιχτό, και εκεί αράζουν όσοι δεν θέλουν να κλειστούν μέσα, και θέλουν να καπνίσουν ελεύθερα. Φοβερή ιδέα κυρίως γιατί τα φορτηγάκια με την καρότσα και τα ξύλινα τραπεζάκια τους είναι πολύ χαριτωμένα. Αφού κατεβάζω δύο ντάκιρι μάνγκο στο μεγάλο τραπέζι, βγαίνω από το μπαρ και πηγαίνω με τον Α. στη καρότσα του φορτηγού. Χαζεύουμε τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο Daios, κουστουμάτοι κύριοι, καλοντυμένες κυρίες. Λίγο πιο πέρα στο «Νερό που καίει», φοιτητές και εναλλακτικοί μαθητές μιλούν δυνατά. Στο Daios παίζει τζαζ μουσική, στο «Νερό που καίει» παίζει Hendrix. Ο Α μας λέει πώς τα πήγε στις συνεντεύξεις που πέρασε για δουλειά. «Ίσως αυτό δεν θα έπρεπε να το είχα πει», μας λέει. «Ίσως όταν με ρωτούσε για το πού με βλέπω σε δέκα χρόνια, αυτό να ήταν ερώτηση παγίδα.» Αλλά ίσως και όχι.

Η Κ. μας λέει για το αποτυχημένο της ραντεβού. «Ίσως δεν θα ‘πρεπε να έχω τέτοιο ύφος!» εξομολογείται σε μια στιγμή αυτογνωσίας. (Ίσως. Ποτέ δεν ξέρεις άλλωστε τι ύφος πρέπει να έχεις σε ένα ραντεβού)

Habanera

Λίγες μέρες αργότερα βρισκόμαστε στο Ηabanera, και μελετούμε τα πιθανά σενάρια διακοπών που φέτος έχουν περιοριστεί αρκετά. Ξεκινάμε κάνοντας μεγαλεπίβολα σχέδια όπως το να ξεκαλοκαιριάσουμε στην ιταλική ύπαιθρο, να τρώμε παρμεζάνα και να πίνουμε κρασιά, να πλένουμε σταφύλια στη θάλασσα, και να λιαζόμαστε με τις ώρες σαν τις γάτες σε μία από τις παραλίες στο Riomaggiore, ενός πανέμορφου χωριού στην Ιταλία.

Βέβαια, το επόμενο σχέδιο περιελάμβανε ελληνικό νησί- Αμοργός. Η Χ. μας λέει ότι είναι the place to be. Και δώσ’ του σχέδια για καπέλα με γείσο και βόλτες στα στενά δρομάκια της Αμοργού, και μπάνια και greek sun, και μπαράκια και ζήτω η Ελλάδα!

«Αν δεν έχουμε λεφτά πού θα πάμε;» ρωτάω. «Στο εξοχικό της γιαγιάς μου;» Καμιά δεν απαντά.

Η Σ. μου λέει πως μπήκε ο Ιούνιος αλλά στο Λονδίνο έχει ακόμη κρύο. Της λέω πως είναι ακόμη νωρίς για καλοκαίρι, και πως σε λίγο καιρό θα γυρνάει με τις σαγιονάρες της στα λονδρέζικα Μουσεία. «Να σου θυμίσω πως πέρυσι, Αύγουστο μήνα, φορούσαμε παλτό;» λέει και με αποστομώνει.

Τώρα τι μου το λες!

«Δεν υπάρχει περίπτωση να βγω από τώρα για μπάνια» λέω και η Κατερίνα συμπληρώνει «Νιώθω τόσο ένοχη που δεν έκανα δίαιτα! Με παρασύρατε κι εσείς, κάθε τόσο έξω! Δεν έπρεπε να έρχομαι μαζί σας»

«Ε και τι σκας, μαζί μας θα πας για μπάνιο» της λέω. «Ε και;»

«Είσαι με όμοιούς σου. Μαζί τα φάγαμε» της απαντώ.

(για το περιοδικό Live)