υπεραστικό κορίτσι

crystal clear.

2012-01-20T00:31:00.000-08:00

Από το κέντρο της πόλης στο βουνό, κι από τον καφέ στη Πασταφλώρα στο παραδοσιακό καφενείο του Θανάση.
Κάστανα, τζάκι, τριπλές κάλτσες, υγρασία που τρυπάει κόκαλο, μπότες που γίνονται μούσκεμα μέσα στο χιόνι, βόλτες με το αυτοκίνητο μέσα στη νύχτα, μακριά από την πόλη, μακριά. Και την επόμενη φορά πιο μακριά.

και ξαφνικά όλα γίνονται ξεκάθαρα.

Βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, και δεν ακούγεται τίποτα. Μόνο ο αέρας ανάμεσα στα δέντρα. Τεράστια έλατα που το χιόνι βαραίνει τα κλαδιά τους, δρομάκια και πατημασιές μέσα στο χιόνι, χιονάνθρωποι πάνω στα αυτοκίνητα, φωτισμένα καταφύγια.
Φαίνεται πως όταν εγκαταλείπεις τις πολυκατοικίες, τα γκρίζα χρώματα, την πόλη που δε σε αφήνει να δεις ουρανό, και πηγαίνεις λίγο πιο πέρα, βλέπεις πιο καθαρά. Βλέπεις καθαρά πως τα προβλήματά σου είναι λίγο μικρότερα απ' όσο νομίζεις και πως η πόλη είναι απλά μια ακόμη πόλη. Βλέπεις τον ουρανό που έχει αστέρια, βλέπεις πως έξω από την πόλη οι εποχές αλλάζουν και μπορείς να διακρίνεις τις διαφορές. Βλέπεις τα φύλλα να πέφτουν, το χιόνι να κάνει τα πάντα διάφανα και όμορφα, και μετά τον ήλιο που λιώνει τον πάγο και αφήνει δροσερό χώμα.
Βλέπεις πως όσο και να χωνόμαστε στα uber cool μέρη της αστικής μας πραγματικότητας, όσο και να χανόμαστε ανάμεσα σε εντυπωσιακά ρούχα, σε νέες εκφράσεις, σε καινούργια στέκια και συνήθειες, όσο και να ξεχνιόμαστε σαν άλλοι μέσα στις ζωές των άλλων, παριστάνοντας πως δεν τα έχουμε όλα, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι μια παλιά φόρμα, ζεστά παπούτσια και ένα αυτοκίνητο να μας βγάλει έστω για μία μέρα έξω από την γυάλα μας. Και από εκεί να τα δούμε όλα στις πραγματικές τους διαστάσεις, πιο καθαρά. Σαν αφράτο χιόνι.

(για το περιοδικό Εξώστης)

new year's resolutions

2012-01-12T02:12:00.000-08:00

ξέρεις, η ζωή τελειώνει γρήγορα,
όπως ένα πυροτέχνημα σε μια παιδική τούρτα

Κάποτε ημουν συνεπής με τον χρόνο και τα deadlines. Η φράση "Δεν μου φτάνει το 24ωρο" μου φαινόταν υπερβολική και μούφα.
Κάποτε μου έδινες χρονοπεριθώριο και ήξερα πού βάδιζα. Τώρα, το πιθανότερο είναι να ξεχάσω τα μισά απ'όσα μου λες, και τα άλλα μισά να τα θυμάμαι αλλοιωμένα. Το παρατήρησα την 31η φορά που ρώτησα τη Σ. πού θα γιορτάσει τα γενέθλιά της. Έπειτα αποφάσισα να γράφω ποστ ιτ, αλλά κατέληξαν στην άκρη του γραφείου μου. Έπειτα τα έγραφα στην ατζέντα μου, αλλά μετά την ξεχασα κάπου.
Και ξαφνικά ήρθε το 2012, και αποφάσισα το εξής. Να μην λαμβάνω περισσότερες πληροφορίες απ'όσες μπορώ να χωνέψω, να μην βιάζομαι να τις επεξεργαστώ, να πετάω ό,τι δεν χρειάζομαι, όπως κάνουμε με τα περισσότερα που δεν θέλουμε, κάτι σαν Θερμαϊκός. Να παίρνω βαθιές ανάσες, και να ιεραρχώ- τις δουλειές, τους ανθρώπους, τα πρέπει. Και μετά να δίνω ελεύθερο χρόνο στον εαυτό μου. Πολύ ελεύθερο χρόνο. Γιατί ξέρεις, αν δεν δίνεις ελεύθερο χρόνο στον εαυτό σου, δεν θα μπορέσεις να είσαι ούτε λίγο δημιουργικός. Αν δεν αφήσεις το μυαλό σου να πετάξει λίγο, όταν θα χρειαστείς απογειωτικές ιδέες, δεν θα έχεις τίποτα. Ξεφορτώσου- τις κακές σου συνήθειες και τους κακούς ανθρώπους- διώξτα, σε διαλύουν, σε ρουφούν στο τίποτα.
Και μετά βγες βόλτα στην παραλία, στην Άνω Πόλη, σε δρόμους που δεν περπατάς ποτέ, σε μέρη που σνομπάρεις. Και μετά γύρνα σπίτι και χαλάρωσε. Μην τρέχεις. Δεν θα φτάσεις ποτέ. Γιατί δεν πας πουθενά έτσι. Kάνε αυτό που πρέπει, αλλά μετά κάνε αυτό που θες. Κάνε περισσότερο αυτό που θες, κάθε μέρα και περισσότερο. Μακάρι να μπορέσεις να κάνεις μόνο αυτό που θες. Μην ακούς κανέναν. Ούτε εμένα :)

(για το περιοδικό Eξώστης)

πισωγυρίσματα (not)

2012-01-09T10:10:00.000-08:00

Από τη μέρα που ξεστολίσαμε (δηλαδή προχτες) νιώθω πως πέρασε αιώνας. Γιατί γύρισα στη δουλειά και στη διπλωματική που τελειωμό δεν έχει.

Πέτα ό,τι είναι να πετάξεις, και βγες έξω να βρεις νέα πράγματα

Κάνω σαν να μη συνέβησαν γιορτές, σαν να μην έφτιαχνα με τις ώρες μπισκότα τζίντζερ, σαν να μην με έπαιρνε ο ύπνος δίπλα στο δέντρο. Σαν να μην άκουγα όλη μέρα χριστουγεννιάτικα (well almost). Και γενικώς σαν να μην.

Καμιά φορά, τα ωραία πράγματα, ή αυτά που σε στεναχωρούν όταν τα χάνεις, είτε είναι Χριστούγεννα, είτε είναι καταστάσεις, είτε άνθρωποι πρέπει, μετά από λίγο, για να τα ξεπεράσεις, να κάνεις πως δεν έγιναν.

Πως δεν υπήρξαν.

Γιατί τι άλλο μπορείς να κάνεις; Για να κοιτάξεις μπροστά πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν έχει τίποτα πια πίσω. Ξέρω πάντα υπάρχει κάτι πίσω, αλλά μη κοιτάς. Κάνε πως δεν υπάρχει. Και μέχρι να ζήσεις όσα μπορείς να ζήσεις, αυτό θα εμφανιστεί ξανά (όπως τα Χριστούγεννα) ή θα εμφανιστεί κάτι άλλο (όπως ένας νέος άνθρωπος).

on_line

2011-12-27T05:48:00.000-08:00

Καθόταν για ώρα μπροστά στον υπολογιστή της, έχοντας πάθει ιντερνετική αγκύλωση. Όχι μόνο στα χέρια της, αλλά και στο μυαλό της.

δε σου λείπουν τα Χριστούγεννα που ήθελες μόνο το δώρο σου;

Ας μη μιλήσουμε για τη ζωή της.

Όσα όμορφα έβλεπε στο pc της τα κοιτούσε για ώρες, τα συζητούσε μέσω chat, τα ανέλυε μέσω forum, και τα επεξεργαζόταν κατά τη διάρκεια του ύπνου της. Τις μουσικές που άκουγε δεν τις περνούσε καν στο mp3 της για να τα ακούει και πέρα από τους τοίχους του σπιτιού της. ‘Όλα online. Η τέχνη, η μουσική, το φλερτ, τα χαμόγελα J, τα ψώνια της, τα βιβλία της, η τηλεόρασή της. «Μια μέρα τα χέρια μας θα κολλήσουν μια και καλή πάνω στο λαπτοπ» σκεφτόταν και φανταζόταν ανθρώπους στο δρόμο να περιμένουν το λεωφορείο, να ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ, να περπατούν, με ένα pc κολλημένο στα χέρια τους.

Λένε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι επικοινωνίας, η σύγχρονη, η ασύγχρονη, η άμεση, η έμμεση, η απευθείας, η μέσω εργαλείων, η προσωπική, η κατά λάθος, η επίτηδες. Ποιά χρησιμοποιείς πιο συχνά;

Έξω είναι Χριστούγεννα. Τα χρόνια πολλά δίνουν και παίρνουν σε inbox, chat, mails, tweets και και και.

Ζέστανε ένα τσάι, ξανακάθεται στην καρέκλα. «Πάμε βόλτα», πετιέται ένα παραθυράκι στο chat. «Είναι Χριστούγεννα!» της λεει.

«Βαριέμαι» του απαντά.

Αυτό που λέμε self disclosure, αυτή η ανάγκη να αποκαλύψουμε μερικά πράγματα για μας, είτε σε έναν δικό μας άνθρωπο, είτε σε έναν άγνωστο στο αεροπλάνο. Αυτό που μπορεί ξαφνικά έναν ξένο να τον κάνει οικείο και μετά μπαμ! όλη η ζωή σου σε αταξία.

Δοκιμάζει το τσάι της, αλλά σήμερα της φαίνεται απαίσιο. Θα ήταν σίγουρα καλύτερα μια ζεστή σοκολάτα σε ένα καφέ, ειδικά σήμερα που χιονίζει.

«Πάμε βόλτα!» πετιέται μήνυμα στο κινητό. «Αστο, σου είπα, δεν έχω όρεξη» του απαντά.

Λίγη ώρα αργότερα, χτυπά το κουδούνι στο σπίτι της. «Πάμε βόλτα!» της λέει από το θυροτηλέφωνο.

Χαμογελάει, παίρνει το παλτό της, κλείνει τον υπολογιστή, και φεύγει. Log out.

Υ.Γ. Πέρασαν 5 μέρες μέχρι να ξαναασχοληθεί μαζί του.

(για το περιοδικό Pepper)

frozen hearts.

2011-11-23T02:04:00.000-08:00

Όταν περνάς το καλοκαίρι σου με άμμο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, αλμύρα στο πρόσωπο, και έρωτα, ο χειμώνας είναι πολύ σκληρός.

πώς παγώνει αυτό που νιώθεις;

Πρωινό ξύπνημα από τον ήλιο στην παραλία

ανοίγεις τα μάτια σου, μυρίζεις παντού λουλούδια

ακούς μονο μουσικές και θρόισμα φύλλων, και το σύρσιμο των κυμάτων στην παραλία.
Χέρια που δένονται

καρδιές που δένονται

άνθρωποι που δένονται

φόβοι που λύνονται

Και μετά χειμώνας και καρδιές με σταλαχτίτες, παγωμένες μύτες και χέρια, παγωμένοι άνθρωποι, και πάγος στις άκρες των δαχτύλων μας

Και περιμένεις να ξυπνήσεις μια μέρα στην παραλία. Έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Νιάου

2011-09-17T01:23:00.001-07:00

Αν το προσέξεις, ενώ είμαστε όλοι παιδιά της πόλης, όταν μας βγάζεις από αυτήν είμαστε και νιώθουμε πολύ καλύτερα. Όταν γυρνάμε από τις θάλασσες, το τσιμέντο μας φαίνεται αβάσταχτο. Όταν αφήνουμε το κλιματιστικό να αντικαταστήσει το αεράκι, πνιγόμαστε. Όταν για μερικές μόνο μέρες το μάτι μας βλέπει φύση και έπειτα γκρίζες πολυκατοικίες, αμέσως θολώνει, και μετά τσατίζεσαι, και φωνάζεις στον δρόμο, και έχεις πονοκέφαλο, και ζεσταίνεσαι, και νιώθεις πως σε πλακώνει το φωτοτυπικό και το γραφείο σου. Και οι άνθρωποι γύρω σου ενώ μέχρι χτες σου φαίνονταν όμορφοι, τώρα, αφού οι διακοπές σου τελείωσαν, ασχημαίνουν. Μην ανησυχείς, είναι παροδικό. Μερικές μέρες αργότερα βρισκόμαστε στην οικογενειακή ταβέρνα «Νέα Φωλιά». Υπάρχουν ακόμη μέρη στην πόλη που δεν τα έχω δει; Απορώ.

Μία γκρι γάτα μπλέκεται στα πόδια μου όσο προσπαθώ να αποφασίσω τι να φάω. Καθόμαστε ακριβώς κάτω από τον ανεμιστήρα και ανυπομονούμε να σηκώσουμε ποτήρια και πηρούνια. Έχει τρομερή ζέστη.

Από τα σχοινιά των πολυκατοικιών κρέμονται πολύχρωμες πετσέτες θαλάσσης. Τα φυτά στα μπαλκόνια αργοπεθαίνουν κάτω από τον καυτό ήλιο ανασαίνοντας καυσαέριο. Μόνο μερικά παιδιά γυρνάνε με τα ποδήλατα τους σε έναν ακάλυπτο με μπάζα και πεθαμένα δέντρα. Στο αυτοκίνητο ακριβώς έξω από τη ταβέρνα βρίσκουν σκιά 3 κοκαλιάρικα γατάκια. Τα χαζεύουμε για ώρα ενώ αυτά τεμπελιάζουν κάτω από τις ρόδες.\

(για το περιοδικό Live)

Στοπ.

2011-08-23T14:05:00.000-07:00

O χρόνος σταμάτησε.

Έφτασε μέχρι την Πλαστήρα, και δεν κατέβηκε πιο κάτω. Αν εσυ ομως κατέβεις τις σκάλες από τον πολυχώρο Remezzo, θα πιστέψεις πως δεν βρίσκεσαι πλέον στη Θεσσαλονίκη και σίγουρα όχι το 2011.

Μπροστά σου, θάλασσα και σκάφη, κόσμος που βολτάρει στη μαρίνα, και ησυχία. Ακούγονται μόνο γλάροι (ω ναι).

Λίγο πιο πέρα, θα συναντήσεις το λούνα παρκ. Μικροπωλητές με παιδικά παιχνίδια αραδιασμένα στο δρόμο, μαλλί της γριάς, ξεχαρβαλωμένα βαγονάκια και πλαστικοί κλόουν, απομεινάρια από κάποιο τρενάκι, καμένες λάμπες, παππούδες με τα εγγονάκια τους, μουσικές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, Φουρέιρα στα τρενάκια- Κιάμος στα συγκρουόμενα. Χοτ ντογκ και ποπ κορν, και βυσινάδες.

Ένα τεράστιο καρουζέλ με χρωματιστά αριστοκρατικά αλογάκια γυρνάει έχοντας μόνο έναν επιβάτη. Βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα, κάτι που το κάνει ακόμη πιο όμορφο. Αλλά για του λογου το αληθές, όλα είναι όμορφα όταν υπάρχει θάλασσα στο φόντο.

Το αναψυκτήριο του δήμου είναι κατάμεστο. Καφέδες, παγωτά ALFA, τάβλι, χαρτιά, ουζάκια, να ένα μέρος που οι άνθρωποι δεν πίνουν κοκτέιλ και περίεργες μίξεις αλκοόλ!

Οι παππούδες παίζουν με τα κομπολόγια τους, οι γιαγιάδες κουνάνε τις χρωματιστές τους βεντάλιες. Πέρα από τους ηλικιωμένους, βλέπουμε και πολλούς νέους που χαλαρώνουν στην παραλία.

Περπατάμε και βρίσκουμε το θερινό 'Αύρα'. Ο κόσμος κόβει εισιτήρια και περνά στο αναψυκτήριο. Μουσική από την ταινία 'Αμελί', ομορφαίνει την ατμόσφαιρα, κι εμείς χαζεύουμε το ηλιοβασίλεμα. Θυμάσαι πως ήταν όταν ήσουν μικρός και πηγαίνατε διακοπές με τους γονείς σου; Την αίσθηση της αθωότητας, τα μέρη που δεν είχαν πολλά να σου προσφέρουν πέρα από τα απλά, τα φαναράκια στο γκαζόν, τα χρωματιστά παγωτά, τον ήχο από τα τζιτζίκια, θυμάσαι τις πλαστικές καρέκλες και τα παιχνίδια στις αλάνες;

Αν έχει μείνει κάτι απο την παιδικότητά σου, τότε έλα εδώ να το ξυπνήσεις.

(για το περιοδικό Live)

2011-08-08T15:03:00.000-07:00

[καρπούζι, σιτρονέλα, καλαμπόκι, βρεγμένο περιοδικό, αντηλιαkο]

[Και οι άνθρωποι αλλάζουν, κάνουν νέες παρέες και ερωτεύονται ξανά. Και πόσο αστεία φαίνονται όλα όταν βλέπεις τους ανθρώπους να kάνουν όσα έλεγαν πως δεν θα κάνουνε ποτέ. Και πόσο υπέροχα είναι όταν βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που δεν τολμούσε να ονειρευτεί.]

[Και λίγο σκέφτεσαι πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ακόμα και τη τελευταία στιγμή, λίγο πριν το δοκάρι, και να μπει γkολ.

[Και μετά είναι καλοκαίρι και βρίσkεσαι με χωμένα τα πόδια σε μια άγνωστη μέχρι χτες αμμουδιά, χαμογελάς, νιώθεις πλήρης]

[Και μια μέρα γεμίζεις τα ντουλάπια σου με πράγματα, πλένεις ρούχα, σφουγγαρίζεις, ποτίζεις λουλούδια και η ζωή σου φτιάχνει για να υποδεχτεί έναν νέο άνθρωπο]

[και kαμιά φορά ένα τραγούδι μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις την αρχή]

[kαμιά φορά και το τέλος]

[η ώρα περνάει]

[τη μία μέρα είσαι στο γραφείο] [την άλλη μέρα σε μια μαkρινη παραλία]

[να έχεις γύρω σου ανθρώπους που θα σε πάνε σε μια μαkρινή παραλία]

Την κάναμε ταράτσα::

2011-07-23T02:34:00.000-07:00

Κοιτάζω το ρολόι που βρίσκεται απέναντι από το γραφείο. Κάθε 10 λεπτά περίπου. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, τα γαλάζια ξεθωριασμένα πατζούρια της απέναντι πολυκατοικίας. Κοιτάζω τις μαμάδες με τα καρότσια τους, τους τουρίστες που γυρνάνε στην πόλη σαν χαμένοι. Τις σκισμένες αφίσες στη Βαλαωρίτου, τα ρούχα στα σκοινιά ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Τη σκόνη στα αυτοκίνητα.

Όλες μου οι σκέψεις λιώνουν στην άσφαλτο που τσουρουφλίζει.

Η Σ. μόλις γύρισε από Λονδίνο. Κοιτάζει κι αυτή τα ίδια πράγματα με μένα, όμως αυτή τα βλέπει όλα όμορφα. Τη κίνηση στην επιστροφή από Λιτόχωρο, το χαμό στη Βαλαωρίτου, τα τραπέζια που έχουν γεμίσει τους δρόμους γύρω από τη Συγγρού. Κάθε τόσο κάθεται στον ήλιο σαν τη γάτα και λιάζεται μέχρι κάποιος από μας να τη μαζέψει πριν πάθει ηλίαση. «Μέχρι χτες φορούσα μπότες, αφήστε με να μαζέψω όσο ήλιο μπορώ γιατί σε μερικές μέρες πάλι θα φορέσω μπουφάν!» αμύνεται.

Πηγαίνουμε για παγωτό στο Pagoseto στη Ναυαρίνου και δοκιμάζουμε τις πιο περίεργες γεύσεις – γεύση μπουγάτσα, γεύση φραπέ, ρετσίνα με κόκα κόλα, Gummy Bear, γεύση στρουμφάκι!

Fragile

Ένα νέο μαγαζί άνοιξε σε μια ταράτσα της Βαλαωρίτου. Τα κορίτσια που το έχουν δε πρόλαβαν καλά καλά να βάλουν ταμπέλα, και το μαγαζί είναι ήδη γεμάτο. Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε μέσα σε ένα βράδυ. Μερικές μέρες μετά, το μαγαζί ήταν κλειστό. Ένα χαρτί έγραφε στην είσοδο, «Τα ξαναλεμε σε λιγες μερες». Χτες κάποιος έγραψε με κεφαλαία «Πότε όμως;», γιατί το μαγαζί παραμένει κλειστό.

Κατά τ’άλλα πολύ ιδιαίτερη διακόσμηση, παλέτες αντί για τραπέζια, ξύλινες τάβλες και κασόνια για καρέκλες, και στη τυφλή όψη της διπλανής πολυκατοικίας ένας προτζέκτορας προβάλει Τσάρλι Τσάπλιν.

(για το περιοδικό Live)

swap not shop

2011-07-18T06:16:00.000-07:00

swap not shop::Submarine Edition

2011-07-13T01:43:00.000-07:00

Επειδή πάντα οι ντουλάπες μας είναι γεμάτες με ρούχα που δε φοράμε, επειδή πιστεύουμε στην ανταλλαγή και επειδή πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για πάρτι, τα Swap Not Shop έχουν ήδη γίνει θεσμός. Έχετε ρούχα που δεν σας αρέσουν πια; Έχετε βαρεθεί τα αξεσουάρ σας; Ανταλλάξτε, μην ψωνίζετε!
Ελάτε στις 14 Ιουλίου, από τις 18.00 το απόγευμα στο Sea Saw, για να ανταλλάξετε τα ρούχα σας, να πιείτε coctails, να σας κεράσουμε υποβρύχιο, και να κάνουμε μαζί ένα καλοκαιρινό πάρτυ μέσα στην φανταστική στοά της Λέοντος Σοφού με τις retro future μουσικές της Βάσως Βλαχοπούλου

check the event

μαζί τα φάγαμε.

2011-07-03T10:27:00.000-07:00

Πρέπει να έχεις παρατηρήσει κι από τον εαυτό σου πως πολλές φορές κολλάς στο τι θα έπρεπε να είχες κάνει, χωρίς να μπορείς να οργανώσεις το τι πρέπει να κάνεις τώρα που μπορείς. Στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου, αναρωτιέσαι, ξαναζείς τις στιγμές σου, και ψάχνεις να βρεις τι θα μπορούσε να αλλάξει. Αυτό δεν μπορεί να σου χρησιμεύσει πουθενά, παρά μόνο αν αύριο σκοπεύεις να ξανακάνεις το ίδιο. Τα περισσότερα πράγματα όμως γίνονται μια φορά και το να τα φέρνεις στο μυαλό σου επαναλαμβάνοντας μια σκηνή που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ζωντανέψει, δεν σε βγάζει πουθενά.

Στο Buritto, Τετάρτη βράδυ.

Το χειμώνα έξω από το Buritto είχε εμφανιστεί ένα γουστόζικο φορτηγό με καρότσα για όσους θέλουν να κάθονται έξω από το μαγαζί. Τώρα, καλοκαιριάτικα, ένα δεύτερο πήγε και πάρκαρε ακριβώς από πίσω του. Το αδερφάκι του είναι κι αυτό ανοιχτό, και εκεί αράζουν όσοι δεν θέλουν να κλειστούν μέσα, και θέλουν να καπνίσουν ελεύθερα. Φοβερή ιδέα κυρίως γιατί τα φορτηγάκια με την καρότσα και τα ξύλινα τραπεζάκια τους είναι πολύ χαριτωμένα. Αφού κατεβάζω δύο ντάκιρι μάνγκο στο μεγάλο τραπέζι, βγαίνω από το μπαρ και πηγαίνω με τον Α. στη καρότσα του φορτηγού. Χαζεύουμε τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο Daios, κουστουμάτοι κύριοι, καλοντυμένες κυρίες. Λίγο πιο πέρα στο «Νερό που καίει», φοιτητές και εναλλακτικοί μαθητές μιλούν δυνατά. Στο Daios παίζει τζαζ μουσική, στο «Νερό που καίει» παίζει Hendrix. Ο Α μας λέει πώς τα πήγε στις συνεντεύξεις που πέρασε για δουλειά. «Ίσως αυτό δεν θα έπρεπε να το είχα πει», μας λέει. «Ίσως όταν με ρωτούσε για το πού με βλέπω σε δέκα χρόνια, αυτό να ήταν ερώτηση παγίδα.» Αλλά ίσως και όχι.

Η Κ. μας λέει για το αποτυχημένο της ραντεβού. «Ίσως δεν θα ‘πρεπε να έχω τέτοιο ύφος!» εξομολογείται σε μια στιγμή αυτογνωσίας. (Ίσως. Ποτέ δεν ξέρεις άλλωστε τι ύφος πρέπει να έχεις σε ένα ραντεβού)

Habanera

Λίγες μέρες αργότερα βρισκόμαστε στο Ηabanera, και μελετούμε τα πιθανά σενάρια διακοπών που φέτος έχουν περιοριστεί αρκετά. Ξεκινάμε κάνοντας μεγαλεπίβολα σχέδια όπως το να ξεκαλοκαιριάσουμε στην ιταλική ύπαιθρο, να τρώμε παρμεζάνα και να πίνουμε κρασιά, να πλένουμε σταφύλια στη θάλασσα, και να λιαζόμαστε με τις ώρες σαν τις γάτες σε μία από τις παραλίες στο Riomaggiore, ενός πανέμορφου χωριού στην Ιταλία.

Βέβαια, το επόμενο σχέδιο περιελάμβανε ελληνικό νησί- Αμοργός. Η Χ. μας λέει ότι είναι the place to be. Και δώσ’ του σχέδια για καπέλα με γείσο και βόλτες στα στενά δρομάκια της Αμοργού, και μπάνια και greek sun, και μπαράκια και ζήτω η Ελλάδα!

«Αν δεν έχουμε λεφτά πού θα πάμε;» ρωτάω. «Στο εξοχικό της γιαγιάς μου;» Καμιά δεν απαντά.

Η Σ. μου λέει πως μπήκε ο Ιούνιος αλλά στο Λονδίνο έχει ακόμη κρύο. Της λέω πως είναι ακόμη νωρίς για καλοκαίρι, και πως σε λίγο καιρό θα γυρνάει με τις σαγιονάρες της στα λονδρέζικα Μουσεία. «Να σου θυμίσω πως πέρυσι, Αύγουστο μήνα, φορούσαμε παλτό;» λέει και με αποστομώνει.

Τώρα τι μου το λες!

«Δεν υπάρχει περίπτωση να βγω από τώρα για μπάνια» λέω και η Κατερίνα συμπληρώνει «Νιώθω τόσο ένοχη που δεν έκανα δίαιτα! Με παρασύρατε κι εσείς, κάθε τόσο έξω! Δεν έπρεπε να έρχομαι μαζί σας»

«Ε και τι σκας, μαζί μας θα πας για μπάνιο» της λέω. «Ε και;»

«Είσαι με όμοιούς σου. Μαζί τα φάγαμε» της απαντώ.

(για το περιοδικό Live)

bloom.

2011-06-23T07:07:00.000-07:00

2011-06-18T06:19:00.000-07:00

Ο Σβαρτσενέγκερ είχε παράνομο δεσμό με την οικονόμο του και μια 13χρονη κόρη. H Κate δε μπορεί να κάνει παιδιά. Γίνεται ανασχηματισμός. Οι άνθρωποι είναι ακόμη στους δρόμους. Η Lady gaga βγάζει νέο single. Μέσα σε μια εβδομάδα περνούν τόσες πληροφορίες από μπροστά μας, που αμφιβάλλω πόσα θα θυμόμαστε μέχρι την Κυριακή. Το τέλος του κόσμου πήρε παράταση και θα έρθει στις 21 Οκτωβρίου. Τα sites είναι γεμάτα ειδήσεις, χωρισμένα σε κατηγορίες, εκατοντάδες ερεθίσματα, εικόνες και λέξεις περνούν μπροστά από τα μάτια μας. Τι θα θυμάσαι σε μερικές μέρες; Βγες μια βόλτα. Προσπάθησε να συγκρατήσεις τα πραγματικά χρήσιμα. Τα άλλα πέτα τα στο Θερμαϊκό. Άλλωστε όλα εκεί τα πετάμε.

we're going through changes

2011-06-13T05:51:00.000-07:00

Και τώρα τι;

Οι άνθρωποι τρελαίνονται να κοιτούν τις μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες. Τις μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες των άλλων. Επίσης αδυνατούν πολλές φορές να δουν τις μεγάλες διαφορές. Πολλές φορές δεν μπορούν να δουν τι γίνεται μπροστά τους, ούτε μέσα τους. Κάποιες φορές ξέρουμε τι θα κάνει τη διαφορά, και όμως δεν το κάνουμε. Άλλες φορές κοιτάμε τόσο πολύ τη λεπτομέρεια, πιο πολύ από την ουσία.

Μια άλλη πόλη

Οι λεπτομέρειες, ναι, κάνουν τη διαφορά. Ένας ζωγραφισμένος τοίχος μέσα σε μια σειρά από γκρι βρώμικες πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης, είναι αξιοπρόσεκτος. Μικρή λεπτομέρεια μία απογευματινή βόλτα στην πόλη, αλλά μεγάλη διαφορά αν έχεις περάσει άθλιες ώρες στο γραφείο. Μικρή λεπτομέρεια ένα ακόμα «σ’αγαπώ», αλλά κάνει μεγάλη διαφορά αν έχεις καιρό να το ακούσεις. Άλλες φορές οι λεπτομέρειες δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα.

Μπορεί να μην καταλαβαίνεις πάντα τις μικρές λεπτομέρειες, αλλά καμιά φορά δεν καταλαβαίνεις ούτε τις μεγάλες διαφορές. Γιατί γίνονται αργά, λίγο λίγο, σαν λεπτομέρειες. Έτσι γίνεται με τον εαυτό μας, έτσι θα έπρεπε να γίνεται και με την πόλη. Κάθε μέρα, κάτι να αλλάζει. Οργανώσεις και ακτιβιστικές ομάδες βγαίνουν στους δρόμους, και φυτεύουν λουλούδια σε ξεχασμένα παρτέρια, καθαρίζουν ένα πεζοδρόμιο, βάφουν ένα παγκάκι.

Δεν θα ήταν ωραία αν μία μέρα ξυπνούσες και να απορούσες με το πόσο –όμορφα- άλλαξε η πόλη σου;

Άλλες φορές δεν αλλάζουμε καθόλου. Και αυτό επίσης μπορεί να κάνει τη διαφορά. Μία αλύγιστη συμπεριφορά, μία ανυποχώρητη θέση, μία απαράλλαχτη κατάσταση. Αυτό μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά, όταν όλα αλλάζουν. Όταν θα έπρεπε να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις πως, ό,τι είχες ως δεδομένο, δεν ισχύει. Ή όταν θα έπρεπε να είχες αλλάξει από καιρό. Κάποιες φορές σε αλλάζουν οι άλλοι, άλλες φορές αλλάζεις από μόνος σου. Ο Τσόρτσιλ έλεγε πως οι αλλαγές είναι καλές, αρκεί να είναι οι σωστές (μπορούμε να το ξέρουμε πάντα εξ αρχής;).

(για το περιοδικό Live)

2011-06-02T13:32:00.000-07:00

Tώρα που ανοίγει ο καιρός, πανικός, πανικός!

2011-05-08T01:14:00.001-07:00

Στο street party του Θεσσαλονίκη 2014.

Τα πάρκα της παραλίας είδαν πρώτη φορά τόσο κόσμο. Η εξέδρα για τα συγκροτήματα είχε ήδη στηθεί όταν φτάσαμε. Δίπλα μας τρασέρ (οι αθλητές του παρκούρ, δηλαδή αυτοί που πηδάνε από τη μία ταράτσα στην άλλη). Πιο πέρα ένα σωρό παιδάκια που ζωγραφίζουν. Μπαμπάδες και μαμάδες κάνουν βόλτα στην παραλία, γιαγιάδες και παππούδες πλησιάζουν διστακτικά και κοιτούν με μισό μάτι τους σκειτάδες. Απλώνω τραπεζομάντηλο, ποτηράκια, πιατάκια, κουταλάκια, κρασιά, και περιμένω τους υπόλοιπους. Στη σκηνή οι Speakeasies και οι Nasa Funk. Έρχεται η τούρτα μου. Οι περαστικοί μου εύχονται χρόνια πολλά, τα κορίτσια μου χαρίζουν μπαλόνια, και η ξαδέρφη μου, μου φέρνει έναν τυπά ο οποίος μου πλέκει ένα χακούνα ματάτα στο χέρι για δώρο. Τον τρατάρω μπύρα και σοκολάτα, και φεύγει ευτυχισμένος. Στην σκηνή ανεβαίνει αυτός ο παλαβιάρης, ο Μπάμπης Μπατμανίδης. Έχει φορέσει μια στολή Λευκού πύργου και τραγουδάει κάτι θεότρελα λαικοποπ, σατιροτράγουδα, ενώ όλοι χορεύουν στο ρυθμό του. Η βραδιά είναι τέλεια. Ανοιξιάτικη. Τα γρασίδια γύρω από τον Λευκό Πύργο και το Βασιλικό Θέατρο, είναι γεμάτα παρέες που παίζουν ρακέτες, χορεύουν, ξαπλώνουν, συζητούν, τραγουδούν. Τα δρομάκια στα πάρκα, κάθε γωνίτσα της παραλίας, κάθε στενό, κάθε σημείο. Έτσι πρέπει να είναι πάντα εδώ. Και απορώ πώς, οι έλληνες, που από την φύση και την κουλτούρα μας είμαστε άνθρωποι του έξω, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε την ψυχαγωγία στα πάρκα, και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, με το μισό ήλιο απ’ότι στη δική μας χώρα, και είναι μονίμως αραγμένοι κάτω από ένα δέντρο!

(για το περιοδικό Live)

Πρωτομαγιά

2011-05-08T01:11:00.000-07:00

Την πρωτομαγιά βρεθήκαμε σε μια ερημική παραλία. Έβρεχε. Και ήταν πρωτομαγιά. Και θα περίμενε κανείς μεγάλα σκηνικά, θαρραλέους που θα βουτούσαν για το πρώτο μπάνιο, ξεσαλώματα, δυνατές μουσικές και σούσουρο, κοκτέιλ και όλα αυτά τα πρωτομαγιάτικα έθιμα, που αντικατέστησαν το στεφάνι με τα λουλούδια.

Αλλά όχι, εμείς είμασταν σε μια ερημική παραλία. Και έβρεχε. Και ήταν πρωτομαγιά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

2011-05-06T08:18:00.000-07:00

Κουβάλησα στο σπίτι 22 γλαστράκια για φύτεμα. Γέμισα ό,τι κενό υπήρχε στις γλάστρες, ξεχορτάριασα, ξερίζωσα, φύτεψα, έγινα χάλια, και το μπαλκόνι επίσης. Δύο ώρες μετά όμως είμαι περήφανη για το αποτέλεσμα. Τώρα τελευταία δημιουργείται ένα κηπουρικό κίνημα, και βλέπω όλο και περισσότερους να βάζουν λουλούδια στα στενά και γκρίζα μπαλκόνια τους. Και εδώ έρχεται το guerilla gardening που έκανε ο Σπύρος μόδα στην Θεσσαλονίκη πριν μερικά χρόνια. (πέτα κι εσύ βόμβες σπόρων στα άχαρα παρτέρια του κέντρου).

Τα βουνά θα πάρω

Ξεκινήσαμε για μια σύντομη, αυθημερόν εκδρομή μέχρι το Λιτόχωρο.Στα φανάρια μας γέμισαν flyers Dj Antony Dj Lazarus, opening parties και δεν συμμαζεύεται από τα μπαράκια της παραλίας. Πήγαμε να τα δούμε, δεν το αρνούμαι. Ξέρεις πόσο καλτ είναι στην Πιερία; Δεν φαντάζεσαι.

Στο Caldera,μέγκα πάρτυ με χορεύτριες και dj sets, και τεράστια πανό. Στο Blue Lions, μερικές παρέες ετοιμάζονται για τον κακό χαμό που ξεκινά μετά τις 5. Οι παραλίες είναι ακόμη άδειες, γεμάτες φύκια και κομμάτια από ξύλα.

Περάσαμε τον Μπίλυ, με τις μπουγάτσες του, τα πάμπολα ξενοδοχεία-πανσιόν, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, τις πλαστικές σαγιονάρες, τις ψεύτικες μαϊμούδες του Paul Frank, τα στρώματα και τα ψάθινα καπέλα, και ψάχνουμε να βρούμε ένα νορμάλ μέρος για καφέ. Τώρα την πρωτομαγιά, όλοι είναι στις επάλξεις. Ετοιμάζονται για τα μεγάλα openings.

Ντόπιες φάτσες στα μπαράκια, κορίτσια με κοθόρνους στα πόδια, τζιν κολλητά και μπλουζάκια με στάμπες από τα 90s, ντιτζέις που παίζουν σε επανάληψη Niko Gano σε τρομερές εντάσεις. Ανεβαίνουμε στο βουνό.

Τα γενέθλιά μου.

Αυτή την εβδομάδα περνάω φάση αναπόλησης, αναζήτησης, αντίδρασης, «Αν» γενικώς. Αν λειτουργούσα διαφορετικά, αν δεν έδινα σημασία εκεί που δεν έπρεπε, αν πρόσεχα περισσότερο όσα έπρεπε να προσέξω, αν τελικά έκανα όσα μπορούσα, αν έκανα περισσότερα από όσα έπρεπε να κάνω. Αν τελικά είμαι στο σωστό δρόμο να βρω τον εαυτό μου ή πηγαίνω με μαθηματική ακρίβεια σε dead end.

Ένα απόγευμα πριν 2 χρόνια, έκανα με την Αλεξάνδρα μια λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω τα επόμενα χρόνια. Αυτή η λίστα ήταν κολλημένη στο ψυγείο της, ώσπου μετακόμισε στην Αθήνα και η λίστα κάπου χάθηκε. Αναρωτιέμαι τι έγραφα, και τι τελικά έκανα. Διαβάζω τις περσινές αναρτήσεις στο blog μου και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήθελα για μένα, ένα χρόνο πριν. Πόσο διαφορά έχουν τα θέλω σου με τον χρόνο που περνάει; Έχεις κάποιες σταθερές; Τι θέλεις να κάνεις πάντα, αλλά ποτέ δεν το κάνεις; Γίνεσαι ποτέ ευτυχισμένος; Τι θέλεις να πεις αλλά δεν το λες; Τι θα ευχόσουν στον εαυτό σου αν είχες γενέθλια;

(για το περιοδικό Live)

Βαρκάδα, πύργοι και δαντέλες

2011-04-26T00:14:00.000-07:00

Η Μπριζ είναι μαγική. Μεσαιωνικά κτίρια, φιδωτά δρομάκια, πύργοι, ποταμάκια, πράσινο, γέφυρες, λουλούδια, παλαιικά σπίτια και βαρκάδα. Φτάνουμε στην «Βενετία του Βορρά» και περνάμε τη μέρα μας στους δρόμους. Η Μπριζ βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Βελγίου, στην περιοχή της Φλάνδρας.

Είναι μια πόλη παραμυθένια, με το ιστορικό της κέντρο να κατέχει εξέχουσα θέση στη λίστα της UNESCO μεταξύ των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς του Βελγίου. Χανόμαστε στα στενά και ξαναβρισκόμαστε τυχαία μέσα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε όλοι μαζί στην υπαίθρια αγορά, βγαίνουμε χαμένοι προς πάσα κατεύθυνση ψάχνοντας ο ένας τον άλλο. Είναι αστείο αλλά μέσα σε όλο αυτό το μεσαιωνικό σκηνικό, τους πύργους και το γενικό ιντερνάσιοναλ του πράγματος, το να ακούς από το βάθος «Μπάμπη που είσαι ρε» είναι αν μη τι άλλο αστείο… Φτάνουμε στο κέντρο της αγοράς, την Grotemarkt. Μαγαζάκια με σουβενίρ- πολλές μπλούζες με το σλόγκαν «Save water, drink beer», και για την ειρωνία, ψάχνουμε κολασμένα ένα μπουκαλάκι νερό. Το σκέφτεσαι όμως διπλά όταν δεις τις τιμές (ούτε μισό λίτρο, ένα τόσο δα μπουκαλάκι, 2 ευρώ!). Κάποιοι από μας επιστρέφουν με σακουλάρες σοκολάτας, σε λουξ κουτάκια με σατέν κορδέλες. Στις βιτρίνες πελώρια πασχαλινά σοκολατένια αυγά ζωγραφισμένα!

Στο Μπελφόρ, το καμπαναριό-σήμα κατατεθέν της Μπριζ, βγαίνουμε φωτογραφίες. 47 καμπάνες χτυπούν πάνω από το κεφάλι μας και συγκεκριμένα 88 μέτρα πιο πάνω! Οι υπόλοιποι εξαφανίζονται και επιστρέφουν με τηγανητές πατάτες πήχτρα στη κέτσαπ. Η Αναστασία μας υπενθυμίζει πως πλέον την Μπριζ, θα την λέμε Μπρούζ με γαλλική προφορά.

Γιαγιάδες που κεντάνε βγαίνουν στα μπαλκονάκια και τα παράθυρα και κάνουν επίδειξη σχεδίων σε δαντέλες. Οι τουρίστες αγοράζουν σωρηδόν σε όλα τα σχέδια. Μαγαζιά και εργαστήρια με σοκολάτες το ένα δίπλα στο άλλο, ζωγράφοι στα στενά. Βαρκάδα ποτάμι για δεκάδες τουρίστες που περνούν κάτω από τις γέφυρες που φωτογραφιζόμαστε.

(για το περιοδικό Live)

Σοκολάτες, μπύρες και τηγανητές πατάτες

2011-04-18T05:28:00.000-07:00

Παντού εργαστήρια σοκολάτας, σε όλα τα σχέδια και όλα τα χρώματα, σοκολάτες καρδούλες, ανθρωπάκια, ζωάκια, σε κουτιά, σε σακούλες, χύμα, σε σχέδια, με διάφορες γεύσεις, με φουντούκια, με φρούτα, μεγάλες, μικρές, ακριβές, φτηνές. Μπισκότα και βάφλες, φρέσκοι χυμοί και εσπρέσσο. Ανάμεικτες μυρωδιές από καφέ, σοκολάτα και πορτοκάλι. Αγοράζω ένα κιτς μπρελόκ σουβενίρ και περνάω τα κλειδιά μου μέσα. Μπαίνουμε βιαστικά στη μπουτίκ του Τεν τεν, και χαζεύουμε τις πανάκριβες μινιατούρες.

Στο κέντρο της πλατείας μπροστά από το Μουσείο έχει στηθεί σκηνή και μία μεγάλη παρέα από βιολιστές κάνουν soundcheck. Στο πρώτο τραγούδι, όλη η βαβούρα, οι φωνές και οι συζητήσεις σταματούν. Η ορχήστρα ξεκινά να παίζει και έτσι όπως δύει ο ήλιος, όλα ομορφαίνουν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων χορεύει βαλς ενώ εμείς βγάζουμε φωτογραφίες με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Μπύρες στο τραπέζι και τεράστιες βάφλες με φράουλες και σαντιγί για τα κορίτσια, νουτέλα και μπανάνες για τα αγόρια. Δεκαπέντε διαφορετικές μπύρες για να διαλέξεις. Για μένα καφές, με macaron στο πιατάκι. Σε λίγο, όταν η ορχήστρα κάνει διάλειμμα μία τουλάχιστον 20μελής χορωδία ξεχύνεται στην πλατεία χορεύοντας και τραγουδώντας. Οι τουρίστες μαζεύονται γύρω τους χειροκροτώντας. Μπροστά τους ένα καπέλο για κέρματα. Στο τέλος, μαζεύεται ένα γενναίο ποσό και η χορωδία εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Στο Βέλγιο όταν κάποιος παντρεύεται, η παρέα του βγαίνει στους δρόμους ντυμένη καρναβάλια και πειράζει τους περαστικούς ενώ βάζει στον υποψήφιο γαμπρό ή τη νύφη να κάνει διάφορες αταξίες (κάτι σαν το Θάρρος ή αλήθεια). Έτσι ένα μάτσο κορίτσια με αρχηγό τη νύφη γυρνάνε στην πλατεία κολλώντας αυτοκόλλητα στον κόσμο με τη φάτσα της. Καμιά τριανταριά κινέζοι που κινούνται γρήγορα φωτογραφίζουν βιαστικά τα μνημεία, ανταλλάσσουν πληροφορίες και παρακολουθούν με ευλάβεια τον ξεναγό τους. Τους φωτογραφίζω, και όταν με αντιλαμβάνονται αρχίζουν να φωτογραφίζουν και μένα.

das Ist Schön! brussels

2011-04-18T05:16:00.000-07:00

Η άνοιξη πηγαίνει πολύ στις Βρυξέλλες. Η πόλη έχει ένα παχύ στρώμα φωτός από πάνω της. Ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός! Περνάμε την ώρα μας χαζολογώντας στους δρόμους της πόλης, και ξαπλώνοντας στα πάρκα. Ατελείωτες εκτάσεις πρασίνου. Πανύψηλα δέντρα, πεντακάθαρα πάρκα, καλοφροντισμένα λουλούδια. Εδώ είναι η χαρά του φυσιολάτρη. Κοντομάνικα και σορτσάκια για τις Βελγίδες, βερμούδες και καπέλα για τους Βέλγους. Businessmen με κολλαριστά υποκάμισα κάνουν lunch break δίπλα σε μια παρέα από φρικιά, ενώ συνδέονται στο διαδίκτυο με το υπερσύγχρονο λαπτοπ τους.

Τουλίπες και μαργαρίτες απλώνονται ως εκεί που φτάνει το μάτι σου. Από μπροστά μου περνούν μαμάδες με καρότσια, ενώ δίπλα μου, κάνει πικ νικ με σαμπάνιες και φράουλες μία παρέα από κορίτσια. Στην Grand Place μαγαζιά και εστιατόρια, κόσμος στην πλατεία και κιόσκια με λουλούδια.El Greco, Aroma, Primus, Belgian Chocolate store,σουβενίρ.

Πιο κάτω το περηβόητο maneken, το μικροσκοπικό αγαλματάκι- σύμβολο των Βρυξελλών (πολύς ντόρος για το τίποτα).

(για το περιοδικό Live)

Τα γεμάτα Σαββατοκύριακα της άνοιξης

2011-04-03T02:07:00.000-07:00

Στο Τed X και μετά στο συνέδριο E-life για το ίντερνετ. Και μετά τρέχοντας στο Μουσικό Σχολείο για την πολύ πολύ καλή τους μουσική παράσταση “Moυσικοί μετανάστες, από το ρεμπέτικο στο τάνγκο». To Μουσικό Σχολείο ήταν πάντα μια μικρή μου αδυναμία. Πριν χρόνια είχα κάνει ένα αφιέρωμα σε μία έκθεση για την Κωνσταντινούπολη, και πέρασα όλο μου το πρωινό εκεί, φωτογραφίζοντας μουσικά όργανα, τάξεις με μαθητές, φοβερούς καθηγητές, και άκουγα από παντού ήχους και μελωδίες. Οι μαθητές τότε μου έλεγαν πως το σχολείο τους είναι σχολείο –πρότυπο, και πιστεύω πως ακόμα έτσι είναι. Έχει εργαστήρια για μουσική, φωτογραφία, κινηματογράφο. Θυμάμαι τον καθηγητή Βέτσο, φοβερή μορφή. Είχα φύγει κατενθουσιασμένη.

Σαν κάτι να κινείται

Από το TedEx στην Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014, και στα μικρά φεστιβάλ, φαίνεται πως όσοι βρίσκονται γύρω μου, με κάτι καταπιάνονται. Και ναι, συνήθως στις πρώτες κουβέντες αναφέρεται το ότι δεν έχουμε και πολύ φράγκο για να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά το πήραμε απόφαση. Και πορευόμαστε χωρίς αυτό. Και να δεις που πάλι, θα έχεις πολλά να κάνεις και να δεις και φέτος.

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (εγώ και η φίλη μου)

Τυχαία μπήκαμε στο Κισμέτ, στα Λαδάδικα. Ακούσαμε φασαρίες και μουσικές. (Ξέρω θα πεις, πάλι τυχαία ήσουν στα Λαδάδικα, αλλά θα σου πω πως πλέον δεν πάω τυχαία, γιατί είναι όντως ωραία εκεί) Είναι τρεις τύποι, με καπέλα και t-shirt, με κιθάρες και φλογέρες, και τραγουδούν Oasis και Αλκίνοο Ιωαννίδη, Μπουλά και Μαχαιρίτσα, ροκ και έντεχνο, και μαζεύουν λαό. Ωραίες εναλλαγές, ωραία φωνητικά. Mασουλάω αγγούρια και καρότα, γιατί ξεκίνησα δίαιτα. Τους ξηρούς καρπούς τους έχω αφήσει μπροστά στη φίλη μου και οχύρωσα το μπολ με όλα τα ποτήρια του μαγαζιού έτσι ώστε να ντραπώ να υπερπηδήσω τα εμπόδια για ένα φουντούκι. Έξω από το μαγαζί πηγαινοέρχεται κόσμος. Μία ζεστή ανοιξιάτικη βραδιά ποιος κάθεται σπίτι του; Άκουσέ τους γιατί είναι φοβεροί. (βρες τους facebook 3laloun και δες το πρόγραμμα των εμφανίσεών τους)

Καν’το όπως η Σοφία

«Έκανα κοπάνα σήμερα από τη δουλειά, γιατί έχει τόσο ωραίο καιρό», μου λέει η Β. και κάθεται στο Νίκης 35. Εγώ προσπαθώ μάταια να συνδεθώ στο wifi του μαγαζιού, το κινητό μου σέρνεται. «Ειλικρινά μου ρχεται να τα παρατήσω όλα και να κατέβω με την φίλη μας την Σοφία στην Κρήτη». Η Σοφία μιας και ξεκίνησε η σεζόν για τους τουρίστες με τα σανδάλια από τον Απρίλιο, κατέβηκε στην Κρήτη για 5 μήνες. «Το φαντάζεσαι; Πουλάει κρεμαστά και σκουλαρίκια, τρώει ντάκους και κάνει μπάνια! Και εγώ κάθομαι και πήζω στην κατασκευαστική!» λέει θιγμένη η Β. «Μωρέ, αποκέντρωση λέω γω! Να γυρίσουμε στα χωριά μας! Μας χαλάει το στρεμματάκι του παππού και τα φρέσκα φρουτάκια μας δηλαδή, που θέλουμε και lifestyle, εδώ δεν έχουμε πανί να κλάψουμε!»

Λίγες μέρες αργότερα μαθαίνω πως η Σοφία ερωτεύτηκε. Λέει μετακομίζει εκεί.

(για το περιοδικό Live)

Πού να βρω μια να σου μοιάζει; *

2011-03-27T05:02:00.000-07:00

Από εδώ ως το LA

Mιλάω με μια γνωστή ελληνίδα ηθοποιό στο skype και συνειδητοποιώ πως κάπως έτσι πρέπει να είναι η ονειρεμένη μποέμικη ζωή: Να ζεις στο LA και να ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι και πού πας, να περνάς τις μέρες σου στο ηλιόλουστο Χόλιγουντ και να βιώνεις το αμερικάνικο όνειρο. Μιας και δεν βρέθηκα ποτέ εκεί τους φαντάζομαι όλους να γυρνούν με σαγιονάρες και κασκέτα ή με ρόλερς στα πεζοδρόμια λίγο πριν βουτήξουν στη θάλασσα για σέρφινγκ. Δεν έχει καμία σημασία γιατί αν ποτέ βρεθώ εκεί μόνο τότε θα καταρρίψω τον μύθο.

«Το LA είναι πολύ σκληρή πόλη» μου λέει αυτή, όμως εγώ συνεχίζω να φαντάζομαι φοίνικες και ταμπέλες με φουξ νέον να στραφταλίζουν τα βράδια. Μπαράκια και κλαμπάκια, σταρλετ στους δρόμους, μπουτίκ και πλουσιόκοσμος. «Ναι αλλά δεν είναι Ελλάδα!» μου λέει. «Και πίστεψέ με συνεχίζω να πιστεύω πως είναι η ωραιότερη χώρα για να ζεις».

Fashion Room Service: Excelsior Hotel

Ανεβοκατεβαίνουμε τους ορόφους, μπαινοβγαίνουμε στα δωμάτια, από εδώ και από εκεί. Γνωστοί και άγνωστοι fashionistas, άτομα που αναρωτιέσαι πού κρύβονταν, χρωματιστές γραβάτες και φλούο μπλουζάκια, φιλιά στον αέρα και δημόσιες σχέσεις.

Kάθομαι στο βελούδινο καναπεδάκι στο διάδρομο του πρώτου ορόφου και αρχίζω τις φωτογραφίες. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν πως τους τραβάω και παίρνουν πόζες αδιάφορου (τύπου «και καλά δεν είδα πως με φωτογραφίζατε»).Βγαίνουν όλοι όμορφοι.

Από ένα δωμάτιο ακούγεται η μουσική από το Φάντασμα της Όπερας. Στο otherwise Project μία κοπέλα χοροπηδά πάνω στο διπλό κρεβάτι, στο διάδρομο μία κοπέλα με χρυσή κορδέλα στο κεφάλι προσπαθεί να στρώσει τα μαλλιά της. Δεν κουνιέμαι. Πού να πάω άλλωστε;

Υπέροχος Απόστολος Μητρόπουλος, ήρεμος και χαμηλών τόνων. Και τι ρούχα! Ο Αλέξανδρος πηγαίνει και πιάνει κουβέντα και μαζί του. Αναρωτιέμαι τι του λέει. Βγαίνει φωτογραφία, φεύγει και πάει στο επόμενο δωμάτιο. Πίσω μας ο Τάσος Σωφρονίου με τη νέα του σειρά ρούχων. Ο Αλέξανδρος τρέχει κατά πάνω του! Του πιάνει κουβέντα, τον ρωτάει διάφορα μοδάτα, βγαίνει φωτογραφίες. Η Βερόνικα φωτογραφίζει με μία μεγάλη κάμερα τα πάντα. Η Στελλίνα κοινωνικοποιείται προς πάσα κατεύθυνση. Έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον να τους παρακολουθείς. Πηγαινοέρχονται, τσεκάρουν τα ρούχα, μιλούν με όλους, χάνονται, ξαναβρίσκονται με ένα μαγικό τρόπο, και περνάν στον επόμενο όροφο. Ξανακατεβαίνουν, ανεβαίνουν ξανά, και τούμπαλιν. Τους παρατάω και πηγαίνω στο φουαγιέ. Μου προσφέρουν ένα κόκκινο ποτό και μπαίνω στο χώρο του μπαρ. Το κατεβάζω με τη μία. Όσοι βαρέθηκαν να τριγυρνούν στα δωμάτια, είναι εδώ και πίνουν ποτό, μοστράροντας τα ρούχα τους. Πάλι φιλιά στον αέρα, πάλι δημόσιες σχέσεις, «μη χαθούμε πάλι», «θα τα πούμε ε», «τώρα έχω το τηλέφωνό σου μη στεναχωριέσαι». Ουφ. Έξω. Πετάγομαι σαν ελατήριο στο δρόμο. Βρέχει, γινόμαστε μούσκεμα μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο.

Παραλία Θεσσαλονίκης

Με το ποδήλατο πέρα δώθε, κάνουμε σλάλομ για να μη πατήσουμε τις γιαγιάδες και τα καρότσια των μωρών. Έχει ήλιο! Όλοι έξω! Δεν ήξερα πως έχω τόσους φίλους ποδηλάτες! Και είναι όλοι στην παραλία.

Κάνουμε μια μεγάλη βόλτα. Φτάνουμε μέχρι Κρήνη.

«Εγώ σας το λέω δεν ξαναπηγαίνω πουθενά που ο μέσος όρος κιλών είναι το 50!» φωνάζει ο Σ.

Κλείνουμε ραντεβού σε διαιτολόγο την επόμενη μέρα. Το ακυρώνουμε τη μεθεπόμενη και οι 3. Αποφασίζουμε να κάνουμε ομαδική δίαιτα. Ο Σ. μου λέει να δοκιμάσουμε τη δίαιτα της Βeyonce, χάνεις 15 κιλά σε δύο εβδομάδες. «Α ωραία, τι θα τρώμε;» «Τίποτα».

Uk-Thess σημειώσατε 2

Η Στέλλα μου στέλνει μήνυμα «Μου λείπει η Θεσσαλονίκη!».

Της απαντώ «Είσαι στη μητρόπολη της Ευρώπης, μη μιλάς!»

«Ναι αλλά δεν είναι Ελλάδα!» Μου λείπει αλλά τι να της πώ! Γύρνα πίσω;!

Υποψιάζομαι πως θα είναι σε καμιά παμπ και θα βρήκε πάλι έλληνες, και μαζί θα αναπολούν τις μέρες τους στην πατρίδα. Θα πίνουν μπύρα, θα έχει πάει 11.30 και θα έχουν αρχίσει να φωνάζουν για το last call, ή άρχισαν να χτυπούν παλαμάκια, να κλείνουν φώτα και να διώχνουν τους θαμώνες. Μάλλον αυτή τη στιγμή της έλειψε η Ελλάδα.

Είναι αστείο πόσο διαστρεβλώνονται όλα στη μνήμη μας όταν απομακρυνόμαστε από αυτά.

*Πού να βρω μια να σου μοιάζει, Maraveyas Illegal,2007

Θα’ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη (κλισέ αλλά ταιριάζει)

2011-03-27T04:51:00.000-07:00

Στο Partizan, Σάββατο βράδυ.
Ο Τάρεκ έχει συναυλία, και όλα τα ψαγμένα τυπάκια μαζεύονται στον κάτω χώρο του μαγαζιού. Κατεβαίνοντας συναντάω γνωστούς από περιοδικά, άτομα που συχνάζουν στις γκαλερί που πηγαίνουμε, πρώτες μούρες στην Καλών Τεχνών, γραφίστες και δεν συμμαζεύεται. Μία παρέα από Αθήνα καταφτάνει λέγοντάς μας πόσο πολύ και καλά έφαγαν, πόσο χάρηκαν που η μέρα ήταν ηλιόλουστη, πόσο γούσταραν που περπατούν όλη μέρα χωρίς να πάρουν ταξί και παρόλ’ αυτά έχουν πάει παντού. Χορεύουμε, βγαίνουμε φωτογραφίες, γινόμαστε ρεντίκολο, γιατί είναι δύσκολο να το παίξεις κουλτούρα όταν είναι όλη σου η παρέα μαζεμένη.
Στο live του Δεληβοριά, Παρασκευή βράδυ.
Βρισκόμαστε στο Gaialive. Ο Δεληβοριάς γρατσουνάει τη κιθάρα του και τραγουδά για παλιούς έρωτες, μας γυρνά στο παρελθόν, μας ξαναφέρνει πίσω, μας ρίχνει, μας ανεβάζει στο επόμενο τραγούδι. Κατεβαίνει από τη σκηνή, τον ξαναβγάζουμε, λέει 3 τραγούδια, ξανακατεβαίνει, τον ξανανεβάζουμε για άλλα δύο. Η συναυλία τελειώνει. Περπατάμε στη παραλία, η νύχτα είναι ζεστή για την εποχή. Δεν σου πάει η καρδιά να γυρίσεις σπίτι. Η νύχτα πηγαίνει πολύ στην πόλη. Τα φώτα βουτάνε στη θάλασσα, κόκκινα και κίτρινα καθρεφτίζονται τρεμοπαίζοντας στο νερό, και ο δρόμος σε πάει μέχρι πέρα, στην Καλαμαριά, και όσο πάει ο δρόμος, πηγαίνουν και τα φώτα. Και όσο πηγαίνουν τα φώτα, ακολουθούν και τα μάτια σου.
Η σημερινή νύχτα είναι μια πρώτης τάξεως ανοιξιάτικη νύχτα, μάλιστα.
Δεν νομίζεις πως όταν έρχεται η άνοιξη, μαλακώνεις κι εσύ; Τα πρόσωπα των ανθρώπων γλυκαίνουν, χαλαρώνουν, γελούν περισσότερο. Και έτσι κάπως, πιστεύεις πως όλα θα πάνε καλά. Σιγά σιγά ο χρόνος θα ομορφύνει τις μέρες σου, ο καιρός θα μεγαλώσει τις νύχτες σου στους Θεσσαλονικιώτικους δρόμους, θα περπατάς περισσότερο. Οργανώνονται φεστιβαλάκια, γιορτές, πάρτυ, όλος ο κόσμος είναι έξω, σιγά σιγά η παραλία γεμίζει με περιπλανώμενους.
Στον Οινοχόο.
Κυριακή πρωί βρισκόμαστε στην Ροτόντα. Πίνουμε καφέ αράζοντας σε ξύλινες καρέκλες με το πρόσωπο στον ήλιο, σαν γάτες που λιάζονται. Γύρω μας δεκάδες ζευγάρια nike millennium μαϊμούδες, σταράκια , ψεύτικες μάρκες, κουζινικά, αυτοκόλλητα για τα αυτοκίνητα, αφίσες Χάνα Μοντάνα, πετσέτες, πλαστικά αντικείμενα, cd και διάφορα άλλα ψιλολόγια απλωμένα σαν τραχανάς σε τεράστια σεντόνια. Ένα μέρος στη πόλη που θα μπορούσε να είναι τουριστικό σημείο, καταλήγει στέκι λαθραίων συναλλαγών δεκάδων μούφα παπουτσιών. Η Ροτόντα έχει έναν υπέροχο κήπο, ιδανικό για παιδιά και παιχνίδια.
Πίσω στο παρκάκι, δεκάδες περιστέρια ψαχουλεύουν ανάμεσα στα γρασίδια για σποράκια και ψίχουλα, μία γιαγιά κάθεται εκεί στην άκρη και τα ταΐζει με τις ώρες. Φτάνουμε στον Οινοχόο, ξεχνιόμαστε για 4 ώρες πίνοντας κρασί, μιλώντας για το ευρώ και τη δραχμή, για τις φήμες της χρεωκοπίας. Στη τουαλέτα αντικρύζω έναν οργασμό από πληροφορίες, παντού υπάρχουν αφίσες για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες!
Στο Rent Rooms στη Μελενίκου.
Βρίσκομαι σε ένα ξενώνα νέων, και κάθομαι με το λαπτοπ στη πίσω αυλή. Δίπλα μου μια ομάδα ατόμων οργανώνουν ένα φεστιβάλ. Η σερβιτόρα μου σερβίρει τσάι Ροκοκό και γκοφρέτα σε πιατάκι. Καρέκλες και τραπεζάκια μπλε, λουλούδια σε πεζούλια, αφίσες στους τοίχους, και φαναράκια. Ένας μεγάλος πίνακας ανακοινώσεων φιλοξενεί αγγελίες, αφίσες, προγράμματα θεάτρου. Ένας σκύλος χασμουριέται και ξαπλώνει δίπλα στη καρέκλα μου. Αμέσως μετά μία γάτα ξαπλώνει δίπλα στον σκύλο! Κοιμούνται ήσυχα.

(για το περιοδικό Live)

Οι νεραντζιές και η υποψία άνοιξης

2011-03-10T08:24:00.000-08:00

Ντυμένες ινδιάνες, με χρωματιστά φτερά στο κεφάλι, και κόκκινες γραμμές στο πρόσωπο περπατάμε στην Βαλαωρίτου. Είμαστε περήφανες για την αμφίεσή μας. Δύο ινδιάνες με casual ντύσιμο. Σαν να πήγαινε σε πάρτυ μόνο το κεφάλι μας. Συναντήσαμε τη Β. «Επιτέλους θέλω να βρω ένα πάρτυ που να μπορούμε να μην φοράμε τακούνια και να παίρνουμε πόζες» «Εγώ ούτως ή άλλως δεν φοράω τακούνια» απάντησα εγώ. Περνάμε από το Anime Party στο Barrister. Στον προτζέκτορα η Sailormoon και ο Κabamaru, japan ποπ, μέταλ και δεν συμμαζεύεται, περίεργοι τύποι ντυμένοι με γιαπωνέζικες στολές, κορίτσια με φουξ περούκες και αυτιά γάτας, υπερήρωες. Στον κάτω όροφο γιαπωνέζικο καραόκε. Είναι υπερθέαμα.

Κάθε πρωί ανοίγω τα μάτια μου περιμένοντας να δω ήλιο, εις μάτην. Όλα τα πρωινά εδώ και τρεις εβδομάδες είναι ίδια, γκριζόασπρα, έτοιμα για βροχή και μουντίλα.Και όλα τα πρωινά θέλουν χρώμα και πολλή περισσότερη προσπάθεια για να έχεις κέφια. Τα απογεύματα όμως είναι ό,τι πρέπει για τσάι και τζαζ, μεγάλα βιβλία λογοτεχνίας και μεγάλες παρέες μαζεμένες στο σπίτι.Κάπως έτσι πρέπει να περνάς τις μέρες σου μέχρι τη μέρα που θα έρθει η άνοιξη.«Έλα ρε συ, κάστανα, μανταρίνια, τέτοια να σκέφτεσαι»«Κυρίως σκέφτομαι παγωμένα πόδια, ομπρέλες και χλωμάδες στα πρόσωπα»«Σκέψου καφέ σε κούπες, κασκόλ και χουχουλιάσματα»«Όχι»«Στραβόξυλο»I love 2310:Στο καφέ Ζεύξιδος η παρέα του South Park ζωγραφισμένη με κιμωλία στον τοίχο. Θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, η είδηση του Moby τον Ιούνη. Βίντατζ μπαζάρ, Όσκαρ, πάρτυ, προσκλήσεις, εισιτήρια, μπουρίτο στο Habanera. Η Στέλλα ήρθε για 3 μέρες και θα γυρίσει πίσω στο Λονδίνο. «Περίμενα πως θα είχε αλλάξει κάτι σε αυτή την πόλη μετά από τόσο καιρό» μου λέει. «Όλο και κάτι θα άλλαξε, απλά δεν θα προλάβεις να το δεις».Υποθέτω. Άλλαξε; Νιώθεις κάποια αλλαγή; Δε μπορεί όλα να είναι γκρίζα.Αυτή την εβδομάδα είχα δύο χρωματιστές στιγμές. Η πρώτη ήταν με το τέλειο graffiti στη Ναυαρίνου με Σβώλου. Συναντούμε τον Αργύρη, ένα απόγευμα Τρίτης. Για καιρό, κάθε Κυριακή έβλεπα από μακριά τη ζωγραφιά που κρυβόταν κάτω από τις σκαλωσιές σε όλα του τα στάδια, από το παράθυρο στο σπίτι της Μ., ενώ διαβάζαμε. Και μία Κυριακή, οι σκαλωσιές είχαν φύγει. Φαντάσου μια πόλη γεμάτη ζωγραφιές. Θύμισε λίγο Βερολίνο. Αλλά ευτυχώς είναι εδώ.Την άλλη μέρα στον Kalos & Klio, στη γκαλερί, να τους φωτογραφίζουμε δίπλα στα έργα. Τι κτίριο, τι χρώμα, τι διακόσμηση. Και με κάτι τέτοια, οκ, δεν έρχεται η άνοιξη, αλλά όλα γίνονται πιο όμορφα.

Παρασκευή βράδυ, στην Αγίου Μηνά, περπατάμε αργά, χαζεύουμε τα νεοκλασικά και τις νεραντζιές. Πορτοκαλί μπαλίτσες σε πράσινο φόντο. Δίπλα σε όμορφα κτίρια. Να, κάτι τέτοια έχει η Θεσσαλονίκη και δεν μπορείς να της αντισταθείς. Και μετά Προξένου Κορομηλά και πάλι νεραντζιές. Και ποτό στο δρόμο. Η Κορομηλά είναι ένα από τα ωραιότερα σημεία για καφέ και μετά ποτό. Ήσυχη, ένα δρόμο πιο κάτω μεσουρανούν τα ορθάδικα, και ένα δρόμο πιο πάνω οι μπουτίκ της Μητροπόλεως. Εκεί, υπάρχει μια άλλη φιλοσοφία. Ακόμα και τα μαγαζιά διαφοροποιούνται. Ξημερώματα Κυριακής «Μυρίζεις την άνοιξη;» «Τι μυρωδιά έχει;» «Ακαθόριστη. Σαν δέντρο, σαν χώμα» « Μπα» «Πεζή».… «Τα φτερά στο κεφάλι σου…»«Ινδιάνας»«Σαν τον ήλιο του Πασοκ είναι»«Άσχετε»

Άντε σπάσε ρε !

2011-02-16T09:16:00.000-08:00

Περνάμε το κατώφλι του El Paso και προϊδεαζόμαστε για αυτό που θα ακολουθήσει από την ταμπέλα «Κέντρο ψυχαγωγίας νέων». Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, παραξενευόμαστε με τα αναμμένα φώτα, αλλά στρίβοντας δεξιά βρισκόμαστε σε έναν διπλανό χώρο πιο σκοτεινό. Ο Μάριος «το εργαλείο» παίζει Pulp, παραγγέλνουμε μπύρες, ενώ χαζεύουμε τα σκονισμένα φωτιστικά-μπάλες του μπιλιάρδου που κρέμονται από την οροφή. Το μπαρ είναι ακριβώς όπως ήταν όταν πρωτοφτιάχτηκε (φαντάζομαι). Δίπλα του υπάρχουν καθίσματα με φλοραλ παλιά τριμμένα υφάσματα, και μία μεγάλη τηλεόραση παίζει αγώνες ποδοσφαίρου.

Αυτό το μαγαζί σίγουρα θα έχει ζήσει μεγάλες στιγμές προηγούμενων δεκαετιών. Τώρα πια ξεφλουδισμένες αναμνήσεις, και θολές φωτογραφίες Alfa Romeo στον τοίχο, κοπέλες και διαφημίσεις.

Ο Α και ο Δ παίζουν μπιλιάρδο. Έτσι όπως γλιστρούν οι μπάλες, προσπαθώ να καταλάβω πώς στοχεύεις σωστά και δεν γδέρνεις την (παλιά) τσόχα. Δοκιμάζω. Αποτυγχάνω παταγωδώς, σχεδόν διώχνω την μπάλα από το τραπέζι. Φεύγω. Στις δώδεκα το μαγαζί γεμίζει απότομα. Τύποι με δερμάτινα, κορίτσια με κοντά μαλλιά και τατουάζ και φίλοι φίλων, απλώνονται σε κάθε γωνιά, τραπέζι μπιλιάρδου, τάβλας πινγκ πονγκ και καρέκλες. Ο Μάριος το εργαλείο δυναμώνει την ένταση, η Στελλίνα χορεύει, ο Αλέξανδρος ξεχνά το κινητό του στο τραπέζι, και ο από πίσω μου ρίχνει πάνω μου την μπύρα του. Την σπρώχνω με το πόδι μου και έρχεται να κορδωθεί μπροστά μου γιατί «κλώτσησα το ποτό του» «Σκόπευες να πιείς τη μπύρα; Μα έπεσε κάτω!» απαντώ, κάτι που αντιλήφθηκε ως ειρωνεία, και με πλησιάζει απειλητικά, ενώ ο Α πλησιάζει κι αυτός για να με υπερασπιστεί. Το μακελειό διακόπτεται ξαφνικά και σωζόμαστε όλοι από το φονικό, αφού ένας φίλος του, του προσφέρει μια καινούργια μπύρα!

Ένα απόγευμα στην Προξένου Κορομηλά.

Ο στενός δρόμος της Κορομηλά σου δημιουργεί την αίσθηση γειτονιάς. Μόνο που εδώ δεν παίζουν παιδιά στο πεζοδρόμιο, κανείς δεν παίζει, δεν είναι εποχή για παιχνίδια. Μαγαζιά κλείνουν και ανοίγουν άλλα στη θέση τους, έχοντας για κεφάλαιο κυρίως όνειρα για καλύτερη τύχη. Juicy Couture, Dolce, Escada, Louis Vuitton και κορίτσια με γεμάτες γυαλιστερές σακούλες που σουλατσάρουν πέρα δώθε αφήνοντας πενηντάευρα και ματαιοδοξία. Η υγρασία είναι περιορισμένη, το κρύο σήμερα δεν τρυπά κόκαλο, ο αέρας φέρνει κάτι από άνοιξη, τα μπουφάν είναι μισάνοιχτα και όχι κλειστά μέχρι πάνω. Ίσως αύριο πάλι να κρυώσουμε, και να κουκουλωθούμε, να φορέσουμε χοντρά κασκόλ και γάντια, αλλά όχι, τώρα. Τώρα είναι άνοιξη. Ο ήλιος δύει και βουτά στη θάλασσα, τα κορίτσια στην Προξένου Κορομηλά ψωνίζουν, εγώ γυρίζω σπίτι με τα πόδια. Όλα είναι ήσυχα.

Η παραλία είναι γεμάτη ζευγαράκια που κοιτούν τη θάλασσα, είναι σαν καρτ ποστάλ, ποδηλάτες φέρνουν βόλτες. Μία ομάδα πιτσιρικάδων δοκιμάζουν χορευτικές φιγούρες στο γρασίδι και τα κορίτσια τους τους καμαρώνουν. Μικρές κοπέλες, με ξασμένα μαλλιά και βάψιμο τέτοιο, που εγώ ούτε στα 30 μου δεν θα καταφέρω να το κάνω, τσάντες πεταμένες στα χόρτα και τα κινητά ανα χείρας. Ανταλλάσσουν μηνύματα με ταχύτητα φωτός, μιλούν με omg και wtf. Δεκάρα δεν δίνουν για το αυριανό διαγώνισμα, για το τι συμβαίνει εκεί έξω. Μα όταν είσαι 15 η ζωή είναι τόσο μπροστά σου που μοιάζει με μακρινό ορίζοντα. Για σένα όλα ΘΑ γίνουν. Και άσε τους άλλους να αγχώνονται.

Like Woody said.

2011-02-13T03:32:00.000-08:00

Προχτές πήγα βράδυ στα Λαδάδικα. Αυτό γίνεται μία φορά τον χρόνο και συνήθως τυχαία. Και διαπίστωσα πως κακώς δεν πήγαινα τόσο καιρό.

Έχουν ξεφυτρώσει φοβερά και τρομερά μαγαζιά και εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι.

Ήπιαμε ένα ποτό στο Alma Libre και μετά απέναντι για μπύρες στο Buba Mara (είναι η πασχαλίτσα στα βουλγάρικα). Καθίσαμε σε ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι το οποίο είχε στη μέση μία κάνουλα.Ο καθένας γέμιζε τα ποτήρια του ενώ από πάνω μας υπήρχε μία οθόνη που μετρούσε την ποσότητα που καταναλώναμε. Η διπλανή παρέα κοντραρίζονταν με τα αγόρια της δικής μου παρέας και μας πήραν οι ώρες. Σλάβικες μουσικές για backround, πολύ όμορφος χώρος, και καθόλου σνακ (γιατί για κάποιο λόγο τα θεωρούν ανθιυγιεινά όπως έγραφαν στον κατάλογο).

Το What’s new Pussycat είναι άλλο ένα μαγαζί στα Λαδάδικα το οποίο έχει τραβήξει την προσοχή αρκετών. Έχει μία ιδιαίτερη συμπάθεια στον Woody Alen, ο οποίος βρίσκεται σε κάθε γωνία του μαγαζιού μέσα κι έξω. Ο οποίος Woody έχει πει φοβερές ατάκες και φιλοσοφίες.

Γενικώς η περιοχή νομίζω πως ομόρφυνε(ή μπορεί να είναι και η ιδέα μου επειδή έχω να έρθω πολύ καιρό).Το συντριβάνι μπροστά από το Verykoko το πιο καλτ μέρος σε όλη τη Θεσσαλονίκη, το Habanita, το 8ball, έχει τόσα να χαζέψεις και να περάσεις το βράδυ σου. Λένε πως η νύχτα κάνει κύκλους. Οι ίδιοι προβλέπουν και την πτώση της Βαλαωρίτου βέβαια, κάτι όμως που είναι δύσκολο….

Έτσι λοιπόν μαθαίνω πως το πλάνο είναι να ανοίξουν κι άλλα μαγαζιά και να φτιάξουμε ένα μικρό Γκάζι –αφού είχαμε πρώτα φτιάξει το μικρό Ψυρρή λίγο πιο πάνω.

Ποιος φτιάχνει τις τάσεις; Ποιος τις ακολουθεί και τελικά ποιος, αφού φτιάχνει αυτές τις τάσεις τις χαλάει για να ξαναφτιάξει άλλες; Δεν θα θελες να γνωρίσεις τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που έκαναν μόδα κάτι που σήμερα φοράς, κάνεις, ακούς, γνωρίζεις;

Και τελικά πόσο αληθινές είναι αυτές οι τάσεις και πόσο αξίζουν; Ποιος αποφασίζει για την επιτυχία ενός περιοδικού, μίας μουσικής και ενός μαγαζιού; Ή ακόμα, αυτοί οι οποίοι είναι διάσημοι είναι όντως πετυχημένοι ή τελικά στην εποχή μας δεν έχει και μεγάλη σημασία τι κάνεις ή πόσο αξίζεις; Άλλωστε, όπως λέει και ο Woody, το 90% της επιτυχίας είναι να κάνεις φιγούρα. Και από φιγούρα άλλο τίποτα.

Cause we are very busy people*

2011-01-28T04:50:00.001-08:00

Καμιά φορά ξεχνάω να κοιτάξω έξω από το παράθυρο το γραφείου μου γιατί είμαι πολύ απασχολημένη με το παράθυρο στον υπολογιστή μου.

Και η μέρα περνά και δεν έχω καταλάβει πότε νύχτωσε. Περνάμε τις μέρες μας κάνοντας τις νύχτες δουλεύοντας, πληκτρολογώντας εντολές, δελτία τύπου, ενημερώσεις, αναφορές και εργασίες. Και βλέπουμε συνέχεια τον απέναντί μας στο γραφείο αντί να κοιτούμε τα μάτια κάποιου που αγαπάμε, ο οποίος τελικά καταναλώνει ελάχιστο από τον χρόνο μας. Η εργασιακή κουλτούρα του εξωτερικού συμβουλεύει να κάνεις φίλους στη δουλειά. Ξέρουν πως θα φας τα μάτια σου και την ώρα σου μπροστά στον υπολογιστή σου, πως θα αργήσεις να πας σπίτι το βράδυ, πως για μία ακόμα ημέρα, δεν θα ζήσεις τη μέρα σου. Γι’ αυτό σου λένε, αυτοί είναι οι άνθρωποί σου, ζήσε με αυτούς.

O Μάριος, ο Χρήστος και το Call Girl

Πριν λίγο καιρό έπινα καφέ με τον Μάριο Σπύρογλου στο Partizan- και σε αυτό το σημείο να πω πως η Βαλαωρίτου τα απογεύματα είναι τόσο μα τόσο πιο όμορφη απ’ότι το βράδυ μέσα στη βαβούρα-και συζητούσαμε για το βίντεο κλιπ του Μεσιέ Μινιμάλ. Και να που κυκλοφόρησε, και θα κάνει πάταγο. Η ιστορία ενός call girl, που το βλέπουμε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, μέχρι τα βαθιά γεράματα. Τι κάνει ένα κορίτσι να καταλήγει κάπως έτσι; Τι γίνεται και χάνουμε το δρόμο μας στην πορεία; Φοβερή σκηνοθεσία όπως πάντα, και φοβερή μουσική από τον Μινιμάλ. Στη Θεσσαλονίκη ακόμα εξάγουμε ταλέντα.

Όπου τέχνη και χαρά, οι SourLiBooM πρώτοι.

Στο χώρο των Sourliboom είναι ήσυχα σήμερα. Σπάνιο, γιατί εδώ πάντα γίνεται χαμός. Μπαινοβγαίνει κόσμος, η μία παράσταση διαδέχεται την άλλη και ένα live το επόμενο. Αν τους πεις να εξηγήσουν γιατί λέγονται sourliboom και τέλος πάντων τι κάνουν μέσα στον πολυχώρο τους, θα σου απαντήσουν κάτι τέτοιο: Θέατρο πολλά κιλά (όσο πιο πολλά έχουμε) Μουσική μπόλικη (κατά βούληση) Χορός (όσο πιάσει η χούφτα μας) τρέλα (βιολογική - εκ γενετής) φαντασία (από τον κήπο μας) για το γαρνίρισμα : ζωγραφική, φωτογραφία, βίντεο και ό,τι άλλο χορταίνει το μάτι μας. Βάζουμε όλα τα υλικά στο ειδικό σκεύος από το SourLiBooM House και ανακατεύουμε μέχρι να κάνει BooM.Η διαφοράΕίναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν καλά στη δουλειά τους (όπως οι παραπάνω περιπτώσεις). Πρέπει να βρούμε κάτι που να μας κάνει να ξυπνάμε με όρεξη το πρωί. Κάτι για να κάνουμε τις μέρες μπροστά στο pc. Τι θα είναι αυτό; Εσύ πες μου.

The Limousines «Very busy people»,2011

Εμπρός πίσω: Πώς γινόμαστε ρετρό

2011-01-23T08:01:00.000-08:00

Lindy Hoppers

Οι lindy hoppers η γνωστή ομάδα της πόλης, εκτός ότι μας έχει κάνει περήφανους πανελλαδικώς, έχει δημιουργήσει ένα φοβερό ρεύμα «πάμε σαν άλλοτε» και έχει φανατικούς. Αν έχεις βρεθεί ποτέ σε πάρτυ τους, θα καταλάβεις. Χορός μέχρι τέλους, ατμόσφαιρα εποχής του 30. Είναι μαγεία.

Η μόδα

Όλοι μου οι φίλοι που ασχολούνται με την μόδα έχουν ανασύρει από σεντούκια παλιά σακάκια και καπέλα. Μου είπαν να ντύνομαι παλιακά. Φέτος όλες οι κολεξιόν είναι επηρεασμένες από τις προηγούμενες δεκαετίες (έτσι μου είπε ο Αλέξανδρος).

Βιντατζάδικα

Και εκεί που πετούσες τα ρούχα της γιαγιάς σου, τώρα ψάχνεις μανιακώς να ανακαλύψεις τις παλιές της τσάντες, και τις μεγάλες της ζακέτες. Τα ρούχα της μαμάς με τις βάτες είναι ο,τι πιο ακριβό κυκλοφορεί στα βιντατζ μαγαζιά. Η μόδα θέλει να γυρίσεις πίσω τον χρόνο, και τα κορίτσια το διασκεδάζουν όσο ποτέ. Θα τις δεις να κυκλοφορούν με πένσιλ φούστες και μεγάλους φιόγκους στα μαλλιά, ζακέτες με χρυσά κουμπιά, παπούτσια με στρογγυλή μύτη και μπαρέτες, και η Θεσσαλονίκη γεμίζει με μικρές κοκέτες που αλλάζουν το σκηνικό. Το Wear Vintage κάνει πάταγο- εκεί συγκεντρώνονται όλοι οι ψαγμένοι της πόλης, τα πάρτυ τους έχουν επιτυχία, ντύνουν τα πιο περίεργα άτομα της πόλης.

Τα στέκια

Κάθε τόσο θα ακούσεις για μικρά πάρτυ με σουίνγκ μουσικές, ή παλιά τζαζ. Σε πληροφορώ πως το κοινό τους αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Μήπως μας κούρασαν τα ορθάδικα; Πασταφλώρα, MicroMond, Allosmondo, Urban (το οποίο ακόμα περιμένουμε να ανοίξει), η Ισαύρων, η Ζεύξιδος, η Ικτίνου, και τώρα και η Φράγκων, το Barrister, τα παλιά μαγαζιά στην Ναυαρίνου, η Άνω Πόλη.

H διακόσμηση, το design, οι εικόνες

Ασπρόμαυρες εικόνες στα περιοδικά, πολλά ρετρό αντικείμενα και έπιπλα στα μαγαζιά, τα παλαιοπωλεία άρχισαν να έχουν και πάλι κίνηση. Πήγαινε μια βόλτα μέχρι το Μπιτ Παζάρ.

Η μουσική

Μπάντες που παίζουν swing και jazz διασκευές έχουν κάνει τρομερή αίσθηση!Οι υπέροχοι Cool Cats που έχουν πάντα τις ωραιότερες μουσικές. Πάντα θέλω να τους κλέψω τα βινύλια.Άκου τους Speakeasies και τους Milky Lady and the Cookies στα lives τους στην πόλη.

2011-01-14T02:12:00.001-08:00

Άκου. Φέτος λέω να σοβαρευτούμε.Kαι δεν εννοώ να είμαστε σοβαροί, έτσι απλά. Εννοώ να σοβαρευτούμε για το πού θέλουμε να πάμε.Aν πρέπει να σκεφτείς τους φετινούς σου στόχους, εγώ λέω να κάνεις κάτι από αυτά.Να κάνεις παρέα με ανθρώπους που μπορούν να σε πάνε μπροστά. Φτάνει με αυτούς που σε κρατήσαν πίσω.

Να περπατάς μέσα στην πόλη σου, μάθε το βλέμμα σου να ανεβαίνει ψηλά, και χαμηλά. Να τα δεις όλα,μη φοβάσαι να δεις την αλήθεια της πόλης που ζεις. Είναι καλύτερα να ξέρεις, από το να μη ξέρεις τι σου γίνεται.

Να μη φοβάσαι να κάνεις βλακείες, αλλά μη ξεχνάς ότι σοβαρεύουμε φέτος, οι βλακείες σου μπορείνα σου κοστίσουν περισσότερο από ότι παλιά. Αλλά θα ναι πολύ καλύτερες ;)

Μην ανησυχείς πολύ για το τι θα γίνει στο μέλλον σου, γιατί πραγματικά δεν μπορείς καν να φανταστείς τι θα βρεις στο δρόμο σου.Ξέρεις τι πρέπει να δοκιμάσεις σίγουρα? Αυτά που φοβάσαι. Δεν φαντάζεσαι πόσο θα αλλάζεις κάθε φορά που θα προκαλείς τον εαυτό σου.Προσπάθησε να παραμείνεις ψύχραιμος όταν σου λένε τα λάθη σου. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Αλλά όταν γίνεται, τότε κερδίζω όσα είχα χάσει.Μάθε να ιεραρχείς. Ανθρώπους, καταστάσεις, λόγους για να στεναχωριέσαι,λόγους για να χαίρεσαι. Προσπάθησε να εστιάσεις στο τελευταίο.

Άκου δυνατά μουσική. Απενοχοποίησε τα τραγούδια που δεν θα πρεπε να σου αρέσουν.

Φέτος άκου δυνατά τα τραγούδια που ακούς κρυφά στο δωμάτιό σου.Κανείς δεν θα σου πει ποιός θα είσαι ή πώς θα είσαι.

Οι χαρούμενοι άνθρωποι αν προσέξεις, είναι εκείνοι που δίνουν μικρή σημασία στους άλλους.

Σίγουρα πρέπει να πιστέψεις πως, αν μπορεί κάποιος άλλος, τότε μπορείς κι εσύ. Ο θεός έχει φροντίσει να μας δώσει τα πάντα σε αναλογίες περίεργες, τέτοιες που, όταν έχουμε κάτι λιγότερο, σίγουρα κάτι άλλο μέσα μας είναι περισσότερο, έτσι ισοφαρίζεις την κατάσταση. Μπορείς να πετύχεις κάτι με πολλούς τρόπους, αυτό να θυμάσαι. Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνάν να ασχοληθούν με τα προτερήματά τους, γιατί κοιτούν μονίμως τα ελλαττώματα. Αποδεδειγμένα, οι πιο πετυχημένοι άνθρωποι δεν ήταν ούτε οι πιο πλούσιοι, ούτε οι πιο μορφωμένοι, ούτε οι πιο όμορφοι.

Να θυμάσαι πως στην τελική, αυτό που ζητάμε όλοι μας είναι η αγάπη. Η ψυχολογία λέει πως τα χρόνια που ωριμάζουμε είναι τα χρόνια που αποδεχόμαστε πως θα αγαπήσουμε και θα αγαπηθούμε. Και θα ρισκάρουμε να φάμε τα μούτρα μας. Και θα έχει πλάκα. Αλλά πολλοί δεν μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία.

Αν μπορείς, σταμάτα τα ψέματα. Κυρίως στον εαυτό σου. Γιατί το πρόβλημα είναι όχι αυτά που πιστεύουν οι άλλοι για σένα, αλλά τι πιστεύεις εσύ.Θα μπορούσες να είσαι περισσότερο θετικός. Αλήθεια, στο τέλος όλα πηγαίνουν καλά.Μην γκρινιάζεις τόσο. Γύρω σου υπάρχουν άτομα που περνάνε χειρότερα από σένα, δεν φαντάζεσαι πόσοι. Γι'αυτό σου λέω, κοίτα καλύτερα στην πόλη σου.

Όσος λίγος κι αν είναι ο χρόνος σου, πήγαινε πάντα να επισκέπτεσαι τους δικούς σου. Και τη γιαγιά σου και τον παππού σου. Να κρατάς τους φίλους σου κοντά σου. Αν δεν έχεις, να κάνεις φίλους.

Κλείσε τη τηλεόραση,το ραδιόφωνο, το πισι για λίγο. Μείνε μέσα στη σιωπή. Πρόσεξε μη χάσεις τον εαυτό σου με τόση έκθεση εκεί έξω.Προσπάθησε. Βγες, κυνήγησε ό,τι θέλεις. Όσα κι αν θέλεις. Μη σταματάς όταν αποτύχεις. Όλοι έχουμε κακές μέρες, σε κανέναν δεν πηγαίνουν τα πράγματα πάντα καλά. Εσύ δεν θα είσαι η εξαίρεση και αυτό αν το σκεφτείς είναι ανακουφιστικό.Μη ξεχνάς πως αυτό που καθορίζει ποιοί είμαστε είναι το πώς διαχειριζόμαστε την πτώση μας.

Τι σε απομακρύνει από τον ιδανικό σου εαυτό? Γίνε ιδανικός. Αλλά ξέρεις κάτι? Όσοι σε αγαπούν, θα σε αγαπούν το ίδιο και μετά.

Μην εγκλωβίζεσαι σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Είπαμε, φέτος σοβαρευόμαστε.

Ζήτησε συγγνώμη και πες σε αγαπάω σε ανθρώπους που ξέχασες να το πεις. Για τη μαγκιά. Για να νιώθεις πως τα είπες όλα.Άσε τον εαυτό σου να εκτεθεί, δείξε ποιός είσαι, πάτα πόδι, διεκδίκησε.Τώρα.Χτες.

Δώσε σημασία σε εκείνα τα χαζά καθημερινά πράγματα που είναι αυτά που θυμάσαι μια ζωή. Μην τρέχεις όλη μέρα!

Άκου ραδιόφωνο, μην κατεβάσεις άλλη μουσική, περπάτα,μην πάρεις το αυτοκίνητο, γράψε ένα γράμμα και όχι ένα βιαστικό μαιλ. Μάζεψε την παρέα σου και μαγείρεψέ τους.

Κάνε πράγματα που θα σε κρατάν συγκεντρωμένο. Φύτεψε λουλούδια. Απομακρύνσου από την τεχνολογία για μία μέρα.

Βγες με τους φίλους σου και κάνε ό,τι σου κατέβει.Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου. Αν θες, διόρθωσε ό,τι μπορείς. Αν δεν μπορείς, απλά σκέψου πως όλοι έχουμε κάνει λάθη.Αγάπησε κάποιον.

Μην ερωτεύεσαι συνέχεια επιπόλαια.Ταξίδεψε. Δεν θα σαι ο ίδιος.Μην αφήσεις τις ευκαιρίες να γλιστράνε από τα χέρια σου. Φύγε αύριο για ταξίδι, πήγαινε σήμερα να δεις τους φίλους σου, πάρε τα ρίσκα σου.

Ζήσε την ηλικία σου όπως πρέπει. Αν δεν κάνεις αυτά που πρέπει στην ώρα τους θα σε κυνηγούν από πίσω.

Ξέρεις οι άνθρωποι ζουμε μια ζωή λύνοντας μέσα μας διάφορες κρίσεις. Κάθε ηλικία είναι σαν επίπεδο παιχνιδιού, πρέπει να λύνεις τις κρίσεις αυτές.

Μην φιλοσοφείς συνέχεια, μην λες μεγάλα λόγια, αλλά μην μιλάς και με γρίφους. Μίλα καθαρά, απλά.Απλοποίησε τις καταστάσεις και μάθε να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις. Τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι όπως φαίνονται.

Προχώρα μπροστά, όσο κι αν σου φαίνεται δύσκολο. Ακόμα και αν δεν μπορείς. Προχώρα και θα το βρείς τον τρόπο. Πάντα τον βρίσκουμε.

Να γίνεις ευτυχισμένος. Και αυτό γίνεται μόνο όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους να σε αγαπάνε. Αξίωμα.

Να κάνεις πράγματα που δεν έκανες ποτέ.

Να δοκιμάζεις.

Και να θυμάσαι πως όσο προσπαθείς και τολμάς, κάπως με κάποιον τρόπο, όλα πηγαίνουν καλά.

Βιταμίνες για τους μικρούς ήρωες.

2011-01-09T11:42:00.000-08:00

Βιταμίνες.

Σήμερα στο φαρμακείο έχει μεγάλη ουρά, παππούδες και γιαγιάδες με στριμώχνουν στην γωνία. Όλοι ζητάμε τα ίδια, βιταμίνες, παστίλιες για το λαιμό, panadol cold & flu, αποσυμφορητικό μύτης, και όλα τα συναφή. Στη δουλειά κρύβομαι κάτω από το γραφείο για να φυσήξω τη μύτη μου (!) έχω στην τσάντα μου 4 πακέτα χαρτομάντηλα κάθε μέρα, γυρίζω στο σπίτι κοιμάμαι, ξυπνάω με πονόλαιμο, τρώω σούπες, δεν έχω όσφρηση,γεύση, κλπ.

Μικροί ήρωες.

Ο Σπύρος

Ο φίλος μου ο Σπύρος Κουζέλης έχει κάνει κάτι φοβερό. Βίντεο κλιπ στο youtube στην ελληνική νοηματική γλώσσα. (Και στην αμερικάνικη αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Έτσι, μαζί με τη φίλη του Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια σειρά από τραγούδια τα οποία απευθύνονται όχι μόνο στους ακούοντες αλλά και στους κωφούς, τα βίντεο είναι πολύ αστεία, πολύ δημιουργικά και πολύ πρωτότυπα. Γράψτε greekguythess και δείτε τα όλα. Νομίζω πως αξίζει.

Οι Thessalonistas.

Στην αρχή θεώρησα πως κάτι παίζει με το όνομά τους, γιατί μου θύμισαν όπως και σε όλους, τους Atenistas. Οι Atenistas είναι μια ομάδα ανθρώπων στην Αθήνα που αποφάσισαν να επέμβουν στην πόλη με δημιουργικές κινήσεις και δράσεις. Οι Thessalonistas είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε κατά τα πρότυπα των Αtenistas της Αθήνας και με δική τους πρωτοβουλία αφού υπήρξε αντίστοιχο αίτημα από πολλούς κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, οι δράσεις τους είναι ανεξάρτητες και δεν υποκινούνται από τους Αtenistas. Τις προάλες καθάρισαν την Σβώλου, και ετοιμάζονται για πολλά ακόμα. Και επειδή έχουμε μάθει να μην ξεκουνιόμαστε από τους καναπέδες, ο,τιδήποτε γίνεται στην πόλη για μένα είναι καλό. Και το επικροτούμε.

Οι Αλτρουιστές

Πριν λίγες μέρες τα μέλη του Συλλόγου Αποφοίτων Λυκείου Τούμπας «Α.Λ.Τ.ρουϊστές» μοίρασαν ρούχα σε άπορες και πολύτεκνες οικογένειες. Ο σύλλογος αποφοίτων Λυκείου Τούμπας επισκέφτηκε οικογένειες που έχουν ανάγκη, κυρίως στην περιοχή της Τούμπας και δώρισε τρόφιμα για το εορταστικό τραπέζι. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο Σύλλογος «Α.Λ.Τ.ρουϊστές» προγραμμάτισε να δωρίσει ρούχα σε ανήμπορες οικογένειες της Θεσσαλονίκης αλλά και σε κρατουμένους των Δικαστικών Φυλακών Διαβατών.

Η απορία

Προχτές συνάντησα έναν άστεγο, νέο, γύρω στα 30 να κλαίει έξω από μια εκκλησία. Οι κυρίες του κέντρου, εκείνες με τις γούνες και τις πέρλες, του άφηναν από ένα ευρώ, μία μάλιστα του βαλε στην τσέπη ένα 20ευρω. Τον πλησίασα, τον ρώτησα αν θέλει να φάει. «Ναι!» μου είπε. Του αγόρασα ό,τι βρήκα μπροστά μου στον Τερκενλή, και του τα πήγα. Προς μεγάλη έκπληξή μου, τα μελέτησε όλα προσεκτικά. Άνοιξε τα σακουλάκια, τα κοιταξε, με ρώτησε τι του αγόρασα, αν του αγόρασα τυρόπιτα! Δεν του απάντησα.

and what have you done?

2011-01-01T13:11:00.000-08:00

Εδώ και είκοσι μέρες ακούω μόνο ευχές. Είναι η μόνη περίοδος σε όλο το χρόνο που ευχόμαστε, ελπίζουμε, έχουμε καλή διάθεση (ως επί το πλείστον). Έχω φύγει από τη δουλειά νωρίτερα και προσπαθώ σε χρόνους ρεκόρ να ψωνίσω δώρα. Να μη ξεχάσω τη γιαγιά, να πάρω τηλέφωνο τους φίλους μου που είναι μακριά, να τρέξω να προλάβω να πληρώσω τους λογαριασμούς, η Vodafone πάλι θα μου κόψει το κινητό. Εύχομαι πως όχι.

Ευχές.

Κάνουμε πολλές καθημερινά. Κλείνουμε τα μάτια, σφίγγουμε τα χέρια και περιμένουμε. Ευχόμαστε σε αστέρια, σε βλεφαρίδες που πέφτουν, στις γιορτές, την πρώτη ώρα της πρώτης μέρας του νέου χρόνου.

Κάθε μέρα γράφω κάρτες που συνοδεύουν τα δώρα που κάνω. Και για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν ξέρω τι να γράψω. Φαίνεται πως επειδή τα θέλουμε όλα, όταν πρέπει να ευχηθούμε, δεν ξέρουμε τι να πρωτογράψουμε. Με τόσες επιλογές γύρω μας, μήπως μπερδευόμαστε περισσότερο; Τόσες επιλογές, τόσα λάθη. Εκπτώσεις και προσφορές, εύκολα χρήματα, γρήγορο ίντερνετ, γρήγορος καφές, γρήγορο φαγητό, γρήγορες φωτοτυπίες, μικρές σχέσεις, γρήγορες συζητήσεις. Σε τι σπαταλάς τελικά το χρόνο σου;

Ο Τζων Λοκ έχει πει το εξής: αυτό που σε απασχολεί, αυτό σε κυριεύει. Τι είναι αυτό που θέλεις και σε κάνει να μην κοιμάσαι το βράδυ; Τι θα σε έκανε να σηκώνεσαι από το κρεβάτι; Γνωρίζεις τα συστατικά της ευτυχίας σου; Είναι φίλοι, εραστές, συγγενείς, τα παιδιά σου;

Bράδυ, το κρύο τρυπάει κόκαλο. Στριμωχνόμαστε στο Limani και προσπαθούμε να ακουμπήσουμε κάπου το ποτό μας. Είμαστε στη μέση του μαγαζιού-πηγαίνουμε και ερχόμαστε ανάλογα από ποια μεριά θα μας τραβολογήσουν όσοι περνάνε από δίπλα μας. Δεν μπορούμε να χορέψουμε-κρίμα, και παίζει πολύ ωραία μουσική.

Έχεις δίπλα σου αυτές τις γιορτές αυτούς που αγαπάς; Λες συχνά σ’ αγαπώ και σε ευχαριστώ; Μπορείς να ευχηθείς να γυρίσουν όσοι έφυγαν, και αν δεν γίνεται αυτό, να βρεθούν άνθρωποι να καλύψουν το κενό. Να ευχηθείς να βρεις τον εαυτό σου. Θέλεις να κάνεις μια καινούργια αρχή; Μπορείς; Προσπάθησες; Τι λες, δεν ξεκινάς από φέτος;

Και όπως λέει και το ζώδιό μου για αυτή τη χρονιά, αντί να μελαγχολείς μέρες που είναι, κάνε μια ευχή και βγες έξω από το σπίτι. Μπορεί και να πιάσει, που ξέρεις; Αλλά κι αν δεν πιάσει, να εύχεσαι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν, και να γιορτάζετε πάντα μαζί την πρώτη ώρα της πρώτης μέρας του νέου χρόνου. Αλλά να θυμάσαι αυτό που λέει η φίλη μου η Αναστασία-Το καλό με το τζόγο και τη ζωή είναι ότι σου υπόσχονται τα πάντα. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να παίξεις σωστά.

noel

2010-12-24T02:22:00.000-08:00

Οι βιτρίνες έχουν γεμίσει με νιφάδες από φελιζόλ, χάρτινους αγιοβασίληδες, κούφια κουτιά δώρων, ψεύτικες γενιάδες και ευχές σε κάρτες που δεν θα έχουν παραλήπτες. Οι ντόπιοι περιμένουν τις Κυριακές για να ψωνίσουν, οι ξένοι κλείνουν εισιτήρια για γυρισμό. Οι Έλληνες έχουν ήδη προνοήσει εδώ κι ένα μήνα.

Τα φτηνά εισιτήρια πετούν για Ελλάδα.

Οι Έλληνες του Λονδίνου όμως περνούν καλύτερα από τους Άγγλους, ξέρουν απ΄έξω τους οδηγούς πόλης, και μπαινοβγαίνουν τα Σαββατοκύριακα στα Μουσεία. Τις καθημερινές πηγαίνουν yoga ή σε σεμινάρια. Κρατούν Blackberry, τα κορίτσια φορούν ugg μπότες, έχουν τον τρόπο τους στις δουλειές τους, (αποδεδειγμένα το Greek service ανεβάζει το τζίρο στα καφέ) , όλοι λειτουργούν γρήγορα, σωστά,μεθοδικά.

Το μετρό καθυστερεί λόγω εργασιών, οι ακτιβιστές γεμίζουν τα στενά με φωνές και δράσεις ενοχλώντας τους ξενέρωτους αυτής της πόλης που περνούν μεθυσμένες Παρασκευές και Σάββατα. Όλες τις άλλες μέρες φορούν γραβάτες και μιλούν καθωσπρέπει, φέρονται στεγνά, και χρησιμοποιούν ευγενικές λέξεις. Τα βράδια όμως ξεπλένουν από πάνω τους ό,τι τους πιέζει και ξεχύνονται στις παμπ ξεχνώντας τις ευγενικές λέξεις και το σαβουαρ βιβρ. Όταν γυρνούν στα σπίτια τους, είναι άλλοι άνθρωποι. Το πρωί, έχουν ξαναγίνει ίδιοι.

feed the world*

2010-12-22T04:33:00.003-08:00

Xιονίζει. Αυτή είναι η πιο κρύα χρονιά από το 1983 λένε. Και όλα έχουν παγώσει. Στο μετρό θα βρεις συχνά άστεγους να ψάχνουν σημεία που δεν μπάζουν, για να ζεσταθούν. Στην Όξφορντ παίζουν μπάντες, κάθε μέρα φωτίζεται και ένας διαφορετικός δρόμος, οι διαφημίσεις είναι πασπαλισμένες με χρυσόσκονη, τα ραδιοφωνικά σποτάκια σε καλούν σε χριστουγεννιάτικα πάρτυ.Απέναντι από το σπίτι της Στέλλας κάθεται κάθε απόγευμα μια γυναίκα,περίπου 50 χρονών, η οποία φέρνει το αρμόνιό της, και παίζει μουσική.Δεν παίζει στην πραγματικότητα, ίσως κάποτε ήξερε μουσική, τώρα δεν πρέπει να θυμάται ούτε νότα. Πού και πού στρέφει το βλέμμα προς τα πάνω και κάτι μουρμουρίζει. Δεν μιλά, δεν αντιδρά, παρά μόνο περιμένει από τους περαστικούς μία λίρα, μισή, δέκα σεντς.

Κάτι.Κάθε μέρα την παρακολουθώ από το παράθυρο. Χτες την πλησίασα. Έκατσα ακριβώς μπροστά της. Δεν με έβλεπε, με κοιτούσε αλλά το βλέμμα της ήταν κενό. Είχε δίπλα της μια σκισμένη σακούλα από Μακ Ντόναλντς, εγώ πάλι είχα ολοκαίνουργιες γυαλιστερές από τα μαγαζιά της Oxford. Τηςμίλησα, αλλά δεν μου απάντησε. Της αγόρασα φαγητό, αλλά δεν το ακούμπησε καν. Ανέβηκα στο σπίτι και την παρακολούθησα από το παράθυρο. Πρέπει να μάζεψε μία-δύο λίρες, και την έκανε.Μπήκε στο σούπερ μάρκετ καιαγόρασε κάτι γιατί είδα να κρατά μια σακούλα. Έπειτα έφυγε από το δρόμο. Το φαγητό μου το άφησε εκεί. Την άλλη μέρα δεν την είδα. Δεν ξέρω πού πήγε.

*Do they know its Christmas,Band Aid.

Ι predict a riot*

2010-12-20T09:54:00.000-08:00

Το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν έχει ακυρωθεί η πτήση σου για Ελλάδα και ξεμείνεις στο Λονδίνο, είναι να το απολαύσεις. Το Λονδίνο είναι στολισμένο ως εκεί που δεν πάει. Στους δρόμους συναντάς χορωδίες που τραγουδούν κάλαντα, τα μαγαζιά παίζουν χριστουγεννιάτικη μουσική, τα παγοδρόμια είναι γεμάτα, τα καταστήματα ασφυκτιούν από παιχνίδια και δώρα, κουτιά και κορδέλες, και πεινασμένα για κατανάλωση Αγγλάκια που τραβολογούν τις κούκλες και τα επιτραπέζια από τα ράφια. Φωταγωγημένοι μεγάλοι δρόμοι και πλατείες, πάρκα με εκδηλώσεις, Μουσεία με μπαζάρ, θέατρα δρόμου. Ο χρόνος σταματά εδώ. Εδώ είναι ένας μήνας Χριστούγεννα, ο κόσμος χαμογελά περισσότερο, φορά κόκκινα πουλόβερ,σκουφιά στο κεφάλι, και μεγάλα καρώ κασκόλ,και στριμώχνονται στις παμπ για να πιούν μια ζεστή σοκολάτα με ζαχαρωτά τα οποία αφήνουν να λιώσουν μέσα στην κούπα. Δοκίμασέ το.Kάθε μέρα στο μετρό αφημένες εφημερίδες εδώ και εκεί. Τις διαβάζεις ώσπου να κατέβεις και τις δίνεις στον επόμενο. Έτσι κάνω κι εγώ αλλά καμιά φορά τις βάζω στην τσάντα και τις διαβάζω την επόμενη μέρα με τον καφέ μου. Μπαγιάτικα νέα, σαν χτεσινό ψωμί. Οι εφημερίδες ακόμα γράφουν απόψεις δημοσιογράφων και αναγνωστών για τις διαδηλώσεις των φοιτητών, πολλοί από κατηγορούν τους διαμαρτυρόμενους. Ήθελα να δω την Trafalgar για να ψάξω το καμμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Περίμενα στάχτες κι αποκαϊδια, αλλά τελικά όχι. Μερικά σπασμένα κάγκελα, άρθρα στα ΜΜΕ και κάποιες σκόρπιες κουβέντες με φοιτητές είναι ό,τι απέμεινε.Το φάντασμα της Όπερας.Ψάχνουμε να βρούμε το Her Majesty’s Theatre αλλά εις μάτην- γυρνάμε γύρω γύρω την πλατεία Piccadilly και τελικά καταλήγουμε πάλι στην αρχή της. Μπροστά στο HMV (πολύ γνωστή αλυσίδα δισκοπωλείων) έχουν έρθει κάμερες. Δέκα κλώνοι του Michael Jackson χορεύουν το Smooth Criminal, οι κάμερες τραβούν. Έπειτα εμφανίζονται μάγοι και ξωτικά και τραγουδάν όλοι μαζί σουρεάλ Jingle Bells. Το BBC συνεχίζει να έχει live σύνδεση.Winter WonderlandΖεστό κρασί σε κούπα.Γάντια και κασκόλ.Τεχνητό χιόνι στη μύτη μας. Ψεύτικοι Αγιοβασίληδες μας κυνηγούν για να βγούμε φωτογραφία. Δεξιά κι αριστερά πάγκοι με χειροποίητα στολίδια. Το Hyde Park τα βράδια είναι φωτισμένο και γεμάτο κόσμο. Ξωτικά και τάρανδοι, παιχνίδια, τεράστια χριστουγεννιάτικα δέντρα, εδώ, ακόμα και ο Σκρουτζ θα άλλαζε γνώμη.Τo Winter Cirque τραβά όλη την προσοχή-ακροβάτες, κλόουν, μπαλαρίνες. Παραμυθένια.

Baby it's cold outside!*

2010-12-18T00:07:00.000-08:00

Σιγά σιγά το κρύο τρυπάει κόκαλο. Ειδικά τα βράδια. Και αστειευόμασταν πως θα κάνουμε Χριστούγεννα στην Χαλκιδική. Ε τελικά ορίστε, παγώσαμε!

Κάθε μέρα μετράω όλο και περισσότερα μπαζάρ και φιλανθρωπικά παζάρια. Να πάτε σε όλα. Κι εγώ πηγαίνω. Δεν ξέρω αν τελικά καταφέρνεις κάτι, αλλά τουλάχιστον προσπαθείς. Και έχουμε ξεχάσει να προσπαθούμε.

Τώρα τελευταία που αυξάνονται οι φιλανθρωπίες και παρατηρείς περισσότερο τους φτωχούς στο δρόμο, όλοι αναπτύσσουν κάποιες χριστουγεννιάτικες ευαισθησίες.

Τώρα σαν να βλέπεις πιο καθαρά τη δυστυχία του διπλανού σου, τώρα είσαι σε πιο μελαγχολικό mood, τώρα πιο εύκολα θα μαζέψεις τα ρούχα που δεν θες, και κανένα πακέτο ρύζι και μακαρόνια. Και μετά θα τα πας στην Εκκλησία και στους Δήμους, και θα αγοράσεις κάρτες unicef και θα δώσεις πιο εύκολα ένα πενηντάλεπτο στον άπορο που σου απλώνει το χέρι στο δρόμο. Και έτσι θα νιώσεις πιο εύκολα να φεύγει από πάνω σου το βάρος που κουβαλάς. που κουβαλάμε δηλαδή.

Γιατί στην πραγματικότητα μένουμε τόσο κολλημένοι στο μικρόκοσμό μας που δεν κάνουμε ούτε ένα κλικ πιο πάνω από τα μάτια μας. Ο κόσμος τελειώνει στο ύψος των ματιών μας-για να κοιτάξουμε κάτω ούτε λόγος.

Σήμερα το πρωί περπάτησα την Τσιμισκή. Γυρνούσαν σαν φαντάσματα, τους έσπρωχναν, ήταν γκρίζοι, δίπλα σε χρωματιστές βιτρίνες. Αναρωτιέμαι τι έκαναν πριν γίνουν αυτό που έγιναν. Τι σκέφτηκαν, πώς έφτασαν εδώ. Και πόσο εύκολα πιάνεις πάτο-πόσο εύκολα γίνεσαι φτωχός; Λένε πως όσο περνά ο καιρός οι φτωχοί θα φτωχαίνουν-πόσο πια! και οι πλούσιοι θα πλουτίζουν-αυτό ξέρω πως δεν έχει σταματημό.

Δύο παιδάκια ήρθαν στην Ζεύξιδος να μας πουλήσουν κουκλάκια με ένα αίνιγμα. Τους πιάνουμε την κουβέντα- "Σε ένα χρόνο θα μαι 12, πρέπει να σταματήσω" μου λέει ο Γ. "Και τι θα κάνεις;""Ε, θα πάω σχολείο". "Σου αρέσει;" "Δεν θυμάμαι και πολύ". "Η μαμά σου;""Είναι στο σπίτι". "Ο μπαμπάς σου;" "Είναι ταξίδι".

Έπιασαν τα κρύα. Τώρα κλείνουμε το μπουφάν τόσο, που να φαίνονται μόνο τα μάτια μας,τυλίγουμε το κασκόλ, αρρωσταίνουμε, κρυώνουμε, και ετοιμαζόμαστε για έναν χειμώνα που άργησε πολύ. Αλλά φοβάμαι πως θα μας παγώσει για τα καλά. Τις εποχές που έχει πολύ κρύο πάντα χρειάζεσαι ένα χέρι για να ζεσταίνει το δικό σου.

*Frank Loesser,1949

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

Ξύπνα το τέρας μέσα σου!*

2010-12-05T02:00:00.000-08:00

Πριν λίγο καιρό μου έστειλαν ένα δελτίο τύπου για μια φοβερή έκθεση που γίνεται στην ATOPOS κάτω στην Αθήνα. Τίτλος «Ξύπνα το τέρας μέσα σου». Βλέπω φωτογραφίες – O Shoboshobo, ο καλλιτέχνης, εγκατέστησεστην ATOPOS έξι μεγάλα γλυπτά, τους «κοιμισμένους γίγαντες», οι οποίοι θα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου ενώ παρουσιάζει σειρά από prints και σχέδια με μελάνι και μαρκαδόρο. Νομίζω πως είναι ιδιοφυές, εκκεντρικό, υπερβολικό, τολμηρό, υπέροχο. Το mail συνοδευόταν με την ατάκα «Τί είναι τέρας για σένα;». Και αναρωτιέμαι εδώ και μερικές μέρες τι τέρας έχουμε μέσα μας. Γιατί το τέρας μάλλον δεν υπάρχει κάπου εκεί έξω. Εμείς τα κουβαλάμε πάνω μας, μέσα μας, τα σέρνουμε μαζί μας κάθε μέρα στη δουλειά, την ώρα που μιλάμε άσχημα στους συνεργάτες μας, την ώρα που θυμώνουμε με τους φίλους μας, την ώρα που αποφασίζουμε να βάλουμε πάνω απ’όλα την καλοπέρασή μας. Και κάνω μια νοητή λίστα των τεράτων που μας ταλαιπωρούν- οι φόβοι μας, οι καχυποψίες, οι εγωισμοί μας, το «δε βαριέσαι», το «ωχ αδερφέ», το «έτσι θέλω», τα κοιμισμένα θέλω μας. Και τι γίνεται όταν ξυπνήσουν όλα αυτά; Ποιος πληγώνεται, απογοητεύεται, χαλιέται, θυμώνει; Εμείς οι ίδιοι που κοιμίζουμε τα τέρατα, εμείς τα τρέφουμε, τα ζούμε, τα πηγαινοφέρνουμε, τα μεγαλώνουμε μαζί μας.

Στη Τσιμισκή.
Τα Χριστούγεννα ομορφαίνουν τα πάντα- η μουσική, τα φώτα, τα καλά σου ρούχα, το καλό σου σερβίτσιο ο καλός σου εαυτός. Πρωί Σαββάτου, μπροστά σε βιτρίνες στολισμένες, δίπλα σε μια μικρή ορχήστρα δρόμου, αισθανόμαστε ένα με τον κόσμο που περνά τρέχοντας να ψωνίσει ό,τι προλάβει. Δύο κουβέντες, ένας καφές στο χέρι, και σακούλες στα πόδια μας. Συζητάμε για τις νέες ταινίες στο Φεστιβάλ κινηματογράφου, μαθαίνουμε για τις μειωμένες τιμές, για τους σκηνοθέτες, για τους καλλιτέχνες και παραγωγούς, θυμόμαστε στιγμές παλιότερων Φεστιβάλ, με κρύα και με βροχές.
Βαλαωρίτου.
Πάρτυ και πανικός, τρέντυ και χιπστερς, ραδιοφωνικοί παραγωγοί και περσόνες της πόλης δίνουν το παρών σε ένα μέρος που ποτέ δεν κοιμάται τα τελευταία δύο χρόνια. Όλοι είναι πιο χαρούμενοι –γεμάτοι ενέργεια, είμαστε ήδη στις γιορτές ακόμα κι αν δεν έχουν φτάσει ακόμα- άλλωστε πάντα όταν περιμένεις κάτι το ζεις ακόμα πριν γίνει. Σαν να ψάχνουμε λόγο για να γιορτάζουμε. Στόλισες το σπίτι σου? Μήπως στολίζεις νωρίτερα για να ζήσεις τις γιορτές παρατεταμένες? Σταματάμε και κοιτάμε γύρω μας. Οι βιτρίνες έχουν γεμίσει με νιφάδες από φελιζόλ, χάρτινους αγιοβασίληδες, κούφια κουτιά δώρων, ψεύτικες γενιάδες και ευχές σε κάρτες που δεν θα φτάσουν πουθενά.

*Ξύπνα το τέρας μέσα σου, Gallery ATOPOS,Αθήνα.

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

2010-12-01T12:57:00.001-08:00

"Δεν μπορώ να καταλάβω τι θες", του είπε. "Κι επειδή δεν μπορώ να καταλάβω, δεν μπορώ να σε χειριστώ. Και σίγουρα δεν με αγαπάς.Δεν νομίζω πως είσαι ερωτευμένος. Αλλά, κάθε τόσο κάνεις κάτι πράγματα αλλόκοτα. Δεν ξέρω σου λέω τι θες. Δεν μπορώ να καταλάβω. Και κάθε φορά που κάνεις αυτά τα όμορφα αλλόκοτα πράγματα, με μπερδεύεις. Ξέρω ότι θέλεις κάτι, αλλά δεν ξέρω τι,και αν δεν ξέρω τι θες, πώς θα στο δώσω?Πώς θα γίνω η γυναίκα της ζωής σου? Πώς θα ξεχωρίσω από τις άλλες? Δεν ξέρω τι θέλεις. Δεν ξέρω τι θέλω, αλλά ξέρω τι δεν θέλω. Δεν θέλω να μην ξεχωρίσω. Δεν θέλω να μην είμαι το κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι είναι αυτό το κάτι άλλο που θες. Δεν μπορώ να καταλάβω. Τι θες?"

2010-11-29T23:49:00.000-08:00

το οργανώνω εγώ.ελάτε.

Tόσοι πολλοί και τόσο μόνοι- invitation to the blues*

2010-11-29T22:37:00.000-08:00

Αγοράζω κάστανα από τον παππού στην γωνία Τσιμισκή με Αγ.Σοφίας. Παίρνω το χάρτινο ζεστό σακουλάκι μου, και αρχίζω να διασχίζω το δρόμο. Σχεδόν όλες οι βιτρίνες είναι στολισμένες. Στη βιτρίνα του Notos Galleries ακούγεται ένα ροχαλητό- ένας μεγάλος Αγιος Βασίλης είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι και η κοιλιά του ανεβοκατεβαίνει κάθε φορά που εισπνέει- σωρηδόν τα πιτσιρίκια ακολουθούν τον ήχο και κολλάνε τις μύτες τους στο τζάμι. Μα τι παθαίνουμε και ξεκινάμε τη γιορτή σχεδόν ενάμιση μήνα νωρίτερα; Συνειδητοποιώ πως εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί εμείς έχουμε φυσικό έλατο στο σπίτι. Οπότε αν υπολογίσω πως το φυσικό ξεραίνεται στις δεκατρείς μέρες, στις 40 θα ήταν νεκρή φύση, θα είχαν πέσει οι βελόνες και επάνω στα ξερόκλαδα θα είχαν μείνει μόνο οι μπάλες.

Ακούγοντας Tom Waits, ανεβαίνουμε στο Πανόραμα. Μουρμουρίζουμε στίχους, χαζεύουμε στη διαδρομή, «πάμε Χορτιάτη», «Πάμε Θέρμη», «Πάμε Περαία», σήμερα τα παρατήσαμε όλα. Φτάνει. Το μυαλό έχει θολώσει από τη πίεση, οι λέξεις τρεμοπαίζουν στο στόμα μας, οι μισές πληροφορίες που έρχονται προς εμάς χτυπούν τοίχο, δεν μπορούμε να δουλέψουμε άλλο. Σήμερα παρατούμε τα πάντα, άλλωστε δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα κρατήσουμε για μας. Και αύριο μέρα είναι, προς τι η βιασύνη; «Κάνε τον κόσμο να σε περιμένει», γιατί πρέπει να είσαι αυτός που πάντα πηγαίνει 5 λεπτά πριν στο ραντεβού; Αυτός που ξεκινά δουλειά 9 ακριβώς; Μπορείς να χαλαρώσεις, οι άλλοι γύρω σου όπως βλέπεις το κάνουν χωρίς ενοχές. Βρες τους ρυθμούς σου πάλι, μηδένισε το κοντέρ, για να ξεκινήσουμε με φόρα. Αφού το βλέπεις πως δεν μπορείς να κάνεις βήμα με τόση πίεση και τόση υπερπληροφόρηση. Βγαίνουμε στον ήλιο, πίνουμε ζεστό καφέ, κάνουμε πικ νικ.

Το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο το περνώ μπροστά στον υπολογιστή, παρέα με χαρτομάντηλα και φάρμακα για τον φρονιμήτη μου, αντιβίωση για την ίωση, και πορτοκαλάδες μήπως καταφέρω να τονώσω τις άμυνες του οργανισμού μου, κάτι που δεν νομίζω να γίνει παρά μόνο μετά από 2 μέρες και πολλές ώρες απραξίας. Κλείνω το κινητό και νιώθω ήδη ένα βάρος να φεύγει. Σχεδόν μένω online δύο μέρες σε msn,twitter,facebook και παρακολουθώ τη τρέλα του καρτούν. Ολόκληρο το facebook θυμίζει παρέλαση κινούμενων σχεδίων. Το τι διαλέγει ο καθένας πάνω κάτω δείχνει και την ηλικία του – Ο μικρός ήρωας, η Κάντυ, του Κουτιού τα Παραμύθια, ο Καμπαμαρού. Γελάω με τις τσιτάτες ατάκες στα προφίλ αγοριών, γιατί ξέρω εκ των προτέρων πως από κάτω θα αφηνιάσουν τα κορίτσια, με διάφορα αποφθέγματα ρήσεων της πόλης – τι είναι ούρμπαν;- με εξυπνάκιδες που κράζουν ακόμα τα αποτελέσματα των εκλογών, ξεκινώ τον Μπουκάι, τον παρατάω, συνεχίζω τον Τρυποκάρυδο, τον ξεχνάω στο σαλόνι, διαβάζω τις σημερινές εφημερίδες μέσα από λινκς που ποστάρουν στο facebook, χαζεύω τους 500 φίλους μου και λίγο αισθάνομαι μόνη. Τόσοι πολλοί και τόσο μόνοι.

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

*Ιnvitation to the blues, Tom Waits.

η ονειρεμένη πόλη.

2010-11-22T13:28:00.000-08:00

Η Στέλλα μου στέλνει φωτογραφίες από το Χριστουγεννιάτικο –ήδη- Λονδίνο. Μου γράφει για τα μέρη που πηγαίνει και για τους δρόμους που φωτίζονται κάθε βράδυ. Κάθε δρόμος και διαφορετική διακόσμηση- σήμερα η Marylebone Str. Αύριο η Bond Street. Μου λέει πως εκεί τα Χριστούγεννα είναι σοβαρή υπόθεση. Δύο μήνες προετοιμασίας για 5 μέρες γιορτής. Κοιτάζω τις φωτογραφίες της με τους συμφοιτητές της, Κινέζοι, Ισπανοί, Αφροαμερικανοί, Ιρανοί. Γυρίζουν την πόλη με φωτογραφικές μηχανές, προσπαθούν να αποτυπώσουν αυτό που λέμε urban.

Της πόλης δηλαδή. Αστικό. Και σχεδιάζουν νυχθημερόν την πόλη των ονείρων τους. Dream city. Και αναρωτιούνται τι κάνει μια πόλη όμορφη, σωστή, ονειρεμένη. Μία πόλη είναι ονειρεμένη όταν οι κάτοικοί της είναι ευτυχισμένοι. Και πώς γίνονται οι άνθρωποι ευτυχισμένοι; Όταν νιώθουν ασφαλείς; Όταν έχουν χρήματα; Κάπως έτσι δεν θα πρεπε να σκεφτόταν ένας δήμαρχος;

Έχουμε πάρει καφέ από τα Starbucks και ζεσταίνουμε τα παγωμένα δάχτυλα μας. Έχουμε τυλιχτεί με κουβέρτες και τεράστια κασκόλ και κοιτάμε τις απέναντι πολυκατοικίες. Η ορατότητα για ουρανό περιορισμένη- από κεραίες, μπουγάδες, πιάτα δορυφορικής και μπετόν. Ξημερώνει και αχνοφαίνονται οι πρώτες ηλιαχτίδες ανάμεσα από τις οικοδομές. Σίγουρα μια ονειρεμένη πόλη έχει ωραία θέα.

Moυσικές του κόσμου

Τα Σάββατα, όπου το Πανεπιστήμιο αδειάζει, μπορείς να ακούσεις μουσικές να ξεχύνονται στους διαδρόμους. Αν προσέξεις λίγο παραπάνω θα ανακαλύψεις διαφορετικούς ήχους σε κάθε όροφο. Βιολιά, πιάνα, ακορντεόν, κιθάρες, σαξόφωνα. Νομίζω πως είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα που μπορείς να συναντήσεις μέσα στο Παμακ. Σήμερα ακούω μια μικρή ορχήστρα, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω από που έρχεται. Ποιά από τις εκατοντάδες πόρτες κρύβει από πίσω της τους μουσικούς. Ανεβαίνω σιγά σιγά τις σκάλες και στήνω αυτί. Όσο πάει η μουσική είναι πιο κοντά μου.

Αναγνωρίζω τα πλήκτρα, τις χορδές. Πλησιάζω περισσότερο, και βρίσκω μια ανοιχτή πόρτα. Τρείς φοιτητές παίζουν Joseph Haydn. Ο πιανίστας γυρνά με μανία τις σελίδες με τις παρτιτούρες, η βιολίστρια φαίνεται σαν να χορεύει με τον τρόπο που παίζει, η κοπέλα με το βιολοντσέλο αλλάζει εκφράσεις σε κάθε αλλαγή. Στέκομαι στην άκρη και τους κοιτάω εκστασιασμένη. Αυτή η μουσική έχει γεμίσει τις αίθουσες του Παμακ. Δίπλα μου έρχονται και οι υπόλοιποι που έχουμε ξεμείνει στο Πανεπιστήμιο. Ξεχνιόμαστε για μισή ώρα κοιτώντας τους. Τους ρωτάμε αν τους ενοχλούμε, μας χαμογελούν και μας λεν πως τους αρέσει να παίζουν με κοινό. Μόλις τελειώνουν τους χειροκροτούμε. Η καθηγήτρια έρχεται να μας μαζέψει. Στο μάθημα αφήνουμε ανοιχτή την πόρτα και τους ακούμε. Σίγουρα μια ονειρεμένη πόλη έχει μουσική. Και θέα. Και χαρούμενους ανθρώπους. Και έναν δήμαρχο που να ονειρεύεται μια ονειρεμένη πόλη.

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

2010-11-15T07:15:00.000-08:00

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

«Είμαι έτοιμη να μου ραγίσεις την καρδιά» *

2010-11-07T10:40:00.001-08:00

Καθώς περιμένουμε τους Camera Obscura να βγουν στην σκηνή, ακούμε αγαπημένο συγκρότημα τους Five star Hotel- για μένα είναι οι έλληνες Pulp, και λικνιζόμαστε. Χαιρετάμε όλες τις εναλλακτικές περσόνες της πόλης, συζητάμε για μουσική και νέα στέκια, στήνουμε αυτί σε συζητήσεις και μαθαίνουμε για openings, συναυλίες και εκδηλώσεις μέσα στο Νοέμβριο. Και περιμένουμε. Και εκεί που λέμε οκ τελείωσαν οι Five Star Hotel, τώρα θα ξεπροβάλλουν, ανεβαίνει στη σκηνή ένας μουσικός και κάνει sound check. Πίσω μου ακριβώς βρίσκεται ο Monsieur Minimal. Οι προβολείς πέφτουν στα μάτια μας, δοκιμάζουν και τα φώτα-τώρα. Όλα τα βλέπω μπλε και κόκκινα.

Και επιτέλους εμφανίζονται. Υποτονικοί στα πρώτα τραγούδια, η τραγουδίστρια εξηγεί πως είναι άρρωστη! Τα κορίτσια της μπάντας φοράνε πουά φορέματα, οι αντρες τυπικοί σκωτσέζοι- ένας κιθαρίστας φοράει κιλτ!Κάποια στιγμή το κοινό αρχίζει να ζητά τραγούδια-άμεση εξυπηρέτηση “Honey in the sun”ζητάτε, “honey in the sun” θα λάβετε. Η Tracyanne, η τραγουδίστρια, αναρωτιέται πού στο καλό γνωρίζουμε αυτά τα τραγούδια, και μας λέει πως δεν έχει ιδέα τι αρέσει στους Έλληνες και απορεί πως μαζευτήκαμε τόσοι για αυτούς. Και μετά ο ύμνος των μαζοχιστών ερωτευμένων “Lloyd im ready to be heartbroken”. Τώρα που ακούω όλα τους τα τραγούδια με τη σειρά, συνειδητοποιώ πόσο πανομοιότυπα είναι- αλλά τόσο γλυκά. Για ερωτευμενάκια.

Πέρυσι ήρθε στο διπλανό διαμέρισμα μία πρωτοετής φοιτήτρια Μαθηματικού. Μου μίλησε από την πρώτη στιγμή με τον χαρακτηρισμό «αγαπουλίτσα», και εκεί είχε ήδη χάσει το παιχνίδι. Όταν ήρθε με κάλεσε (με το έτσι θέλω) στο σπίτι της για καφέ.

Διόρθωση- στο πορτοκαλοροζ σπίτι της για καφέ. Πορτοκαλί ριχτάρια, ροζ μαξιλαράκια, πορτοκαλί χαλί και λουλούδια, ροζ βάζα, ροζ πεταλούδες στους τοίχους, αρκούδια σε κάθε ράφι του σπιτιού, «γατουλίνια και σκυλάκια», «ζουζουνάκια», και τέτοια. Με ρωτά κατά καιρούς πού να βγει βράδυ, εγώ της λέω, αυτή βέβαια πάντα την άλλη μέρα χτυπά την πόρτα μου και μου εξιστορεί τις περιπέτειές της στο Goldfish. Μου θυμίζει τα φοιτητομάγαζα της καμάρας και τα καραόκε, και το άγχος των πρώτων εξεταστικών. Και μετά μου χτυπάει το τζάμι στο διαχωριστικό των μπαλκονιών μας για να μου ζητήσει μαλακτικό μαλλιών, ζάχαρη, κλαμεράκια και τον εκτυπωτή μου. Πάντα από το σπίτι της ακούγεται ελληνική, λαϊκή μουσική. Και πάντα στη διαπασών. Μέχρι σήμερα το πρωί, που ακούστηκαν οι Archive. Την φώναξα από το μπαλκόνι. «Τι έγινε είσαι καλά;»την πείραξα. «Ερωτεύτηκα» μου απάντησε. «Ερωτεύτηκα έναν από το Πολυτεχνείο».Αυτό ήταν αρκετό. «Τότε σου έχω ένα ιδανικό τραγούδι» της είπα και της έδωσα το άλμπουμ των Camera Obscura.

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

* «I’m ready to be heartbroken"

be stupid

2010-11-02T12:30:00.000-07:00

Kαι προσπαθείς σε όλη σου τη ζωή να μην είσαι βλάκας.Και να μη σου τη φέρουνε στη στροφή, να προσπεράσεις με χάρη.

Kαι έρχεται η καμπάνια της Diesel και βάζει τα πράγματα στη θέση τους -όπως γίνεται πάντα όταν κάνουμε σημαία μας τα αυτονόητα και απενοχοποιούμε τα αυθόρμητα.

::Να είσαι χαζός::

Να φέρεσαι βλακωδώς,να ρωτάς, να αυτοσχεδιάζεις, να μην πολυσκέφτεσαι, να ψάχνεσαι, να αναρωτιέσαι, να τολμάς, να αποτυγχάνεις, να πέφτεις, να σηκώνεσαι, να επιμένεις, να φαίνεσαι χαζός.

Γιατί οι χαζές ερωτήσεις δίνουν ενδιαφέρουσες απαντήσεις.

Γιατί το να φέρεσαι σαν βλάκας συνήθως έχει πλάκα.

Γιατί αυτά που κάνεις χωρίς να σκεφτείς, είναι και αυτά που θα σκέφτεσαι μετά.

Γιατί είναι καλύτερο από το να μην κάνεις τίποτα.

Γιατί θα έχεις τόσα να πεις αύριο.

Γιατί μετά από όλα αυτά θα σαι πιο έξυπνος.

xmas selfridges

2010-10-30T09:52:00.000-07:00

πουλί σε κλουβί

2010-10-12T13:36:00.001-07:00

Αυτό που μας δένει με τους έρωτες είναι το δράμα. Μία κολεκτίβα συναισθημάτων που κορυφώνονται με το απραγματοποίητο του πράγματος. Έρωτας είναι όταν πρέπει κάπου να διοχετεύσεις την ενέργεια που συγκεντρώνεται μέσα σου όσο περνά η ώρα και δεν μπορείς να υλοποιήσεις τις ανάγκες σου. Όταν όλα συμβαίνουν εδώ. Όταν μπεις ευχαρίστως στο κλουβί. Όταν δεν είσαι πια ο ίδιος. Αν μετά από έναν έρωτα έμεινες ίδιος, τότε δεν ερωτεύτηκες ποτέ.

λονδρα

2010-10-12T03:48:00.000-07:00

Οι μπότες μου μπάζουν νερά καθώς βουλιάζουν σε μία λακούβα. Έπρεπε να είχα φορέσει τις γαλότσες μου. Ο κόσμος περνά γρήγορα, μη ξεχνάς στάσου δεξιά στις κυλιόμενες, άσε τους να τρέξουν στις σκάλες, μη ξεχάσεις την oyster άφησέ την στην τσέπη του μπουφάν σου για να την βρίσκεις γρήγορα,κανείς στο Λονδίνο δεν θέλει να περιμένει τον σπαστικό που ψάχνει την κάρτα του ακριβώς μπροστά στο μηχάνημα. Και μη προσπαθήσεις να περάσεις χωρίς να ατην χτυπήσεις, θα χρεωθείς διπλά την άλλη φορά. Πρόσεξε τα βράδια, μην περνάς από σημεία ερημικά, σίγουρα μην βγεις από την ζώνη 1, άντε βαριά βαριά ζώνη 2. Από εκεί και πέρα την έχεις πατήσει. Η μυρωδιά του μετρό είναι χαρακτηριστική. Σιγά σιγά την συνηθίζεις και δεν σε ενοχλεί. Θυμήσου τα Σαββατοκύριακα, η κίτρινη γραμμή έχει καθυστερήσεις. Παντού ποδήλατα. Πώς περνάς ανάμεσα στα λεωφορεία χωρίς να φοβηθείς; Εδώ τα λεωφορεία ανεβάζουν ταχύτητες, πρέπει να είσαι προσεκτικός, έχουν απίστευτη ευελιξία !

Το μετρό σήμερα δεν λειτουργεί. Περιμένουμε στη στάση του λεωφορείου γύρω στα πενήντα άτομα, το λεωφορείο έρχεται,και μας προσπερνά. Οι περισσότεροι βρίζουν. Ο αέρας έχει αρχίσει να θερίζει. Χωνόμαστε σε ένα καφέ, “Look mum no hands” – το στέκι των ποδηλατών, έχει κρεμασμένα ποδήλατα και κουδουνάκια, ξύλινα καθίσματα και αφίσες. Έπειτα στο Brick Lane. Δύο Γιαπωνέζες που πουλούν πουλόβερ μας πιάνουν την κουβέντα,και κάθε φορά που πετάμε μια εξυπνάδα ξεκαρδίζονται. Μέσα στο Sunday up market μυρίζει φαλάφελ, κοτόπουλο, και μπαχαρικά. Ένας τεράστιος χώρος με μικρά σταντ, γεμάτα βίντατζ ρούχα και παπούτσια, δημιουργίες νέων σχεδιαστών, περίεργα πράγματα, αλλόκοτα αντικείμενα, χρώματα και φασαρία.

Ψάχνουμε εισιτήρια για το Priscilla, όλοι φεύγουν ενθουσιασμένοι. Bρίσκουμε για το Billy Eliot με δέκα, δεύτερη εναλλακτική το Phantom of the opera, προσπαθούν να μας πουλήσουν θέσεις πίσω από μια κολόνα. Αρχίζει να βρέχει (πάλι) και κρυβόμαστε κάτω από ένα υπόστεγο. Αγοράζουμε ομπρέλες με 2 λίρες. Μέχρι την επόμνη γωνία έχουν χαλάσει. Οι ομπρέλες γυρνούν από τον αέρα, και όλοι μας κοιτούν απορημένοι.

Στο Alans, Mayfair. Ο ιδιοκτήτης μας θυμάται από πέρυσι, (oh the Greek girls!), και μας κερνά φαγητό και ναργιλέ. Μας λέει πως το πρώτο cd που έπαιξε στο μαγαζί του ήταν ελληνική μουσική και για να μας τιμήσει, το βάζει να παίξει. Μέσα στο υπέροχο, ατμοσφαιρικό μπιστρό ακούγεται λαϊκή μουσική στο κέντρο του Λονδίνου, δίπλα σε αριστοκράτες και μπένεντικτ αυγά, κέικ και τσάι.

Το βράδυ χαζεύουμε λίγο στην τηλεόραση. Δεν έχει τίποτα αξιόλογο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι κοιμούνται τόσο νωρίς.

περιοδικό Live,εβδομαδιαία στήλη, εφημερίδα Μακεδονία.

οκτώβριος

2010-10-08T02:41:00.000-07:00

Πλέον κρυώνω.

Τυλίγομαι σε μεγάλες ζακέτες και φοράω κάλτσες.

Ψάχνω φτηνά εισιτήρια, και φτηνές πτήσεις, φτηνά ξενοδοχεία, για συναντήσεις. Όχι φτηνές.

Φεύγουν όλοι, και μένεις πίσω. Τώρα τι?

Περπατάω στις μύτες των ποδιών για να μη ξυπνήσω τα όνειρά μου.

Η πόλη κρύωσε, τα πρόσωπα χλώμιασαν. Και εσύ χρειάζεσαι ακόμα μια μέρα στον ήλιο.

Ξεκινάω lindy hop,θα χορεύω swing παντού.

Η Βαλαωρίτου σφύζει από κόσμο, μουσική, φασαρία, γέλια, ήχους από κακόγουστα τακούνια που πατούν αποφασισμένα στο δρόμο.

Κάνε μια βόλτα με το ποδήλατο. Φτάσε μακριά.

Ανακάλυψε μικροσκοπικά συνοικιακά καφέ, κάνε τα μόδα.

Τα στενά κρύβουν ζευγάρια που ψάχνουν γωνίες για να απομονωθούν.

Η σχολή σου. Πατάς καθόλου?

Ανακατεύω τον καφέ με τόση μανία που όταν αφήνω το κουταλάκι, αυτό περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. Καφές καραμέλα σε μεγάλη πράσινη κούπα.

Φόρα τα καλά σου και γίνε ένα με τους κυριλέ αυτής της πόλης.

Όταν λέμε για πάντα εννοούμε πραγματικά για πάντα?Ξεκινάς κάτι. Το παρατάς, το ξαναρχίζεις. Αυτό το διαβολεμένο timing,τι ζημιά μπορεί να σου κάνει. Κάνεις νέα αρχή.Μπορείς να οριοθετήσεις τις νέες σου αρχές?
Έχεις μηδενίσει ποτέ το κοντέρ σου για να ξαναξεκινήσεις?

Πιστεύεις στα χάπυ έντ? Τα περιμένεις?

Σκαρφαλώνω σε ένα λεωφορείο και γυρνάω την πόλη μέσα σε μία ώρα.

Ανεβαίνω το δρόμο κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε άγνωστα τυπάκια, φοβισμένα, σκοτεινά. Δύο παρέες φοιτητών ανταλλάσσουν σημειώσεις.

Μετράμε αναμμένα φώτα στα φτηνά ξενοδοχεία και φανταζόμαστε ιστορίες πάθους και ίντριγκας. Κάθε ζευγάρι που μπαίνει μας δημιουργεί την αίσθηση πως κοιτά γύρω του ύποπτα.

Μπορούμε να τα έχουμε όλα.Τα θέλουμε όλα?

Εκπτώσεις και προσφορές, εύκολα χρήματα, γρήγορο ίντερνετ, γρήγορος καφές, γρήγορο φαγητό, γρήγορες φωτοτυπίες, μικρές σχέσεις, γρήγορο σεξ. Σε τι σπαταλάς τελικά το χρόνο σου?

Με τόσες επιλογές γύρω μας, μήπως μπερδευόμαστε περισσότερο?Τόσες επιλογές, τόσα λάθη.

Πρόσεχε τις παρέες σου. Ή μήπως πρέπει να σε προσέχουν αυτοί? Η πόλη έχει μουσικές για να χορεύεις όλη νύχτα. Και μέρα. Ξεκίνα.

flea market

2010-09-13T02:47:00.000-07:00

brand new

2010-09-06T13:01:00.000-07:00

το φθινόπωρο σε βρίσκει λίγο ντεφορμέ έτσι δεν είναι; Το χρώμα σου αρχίζει να φεύγει, το μυαλό σου ακόμα δεν επέστρεψε, ψάχνεις δουλειά, ή επιστρέφεις με (όχι τόσο όσο χρειάζεται) όρεξη σε αυτήν που έχεις, τα μαλλιά σου έχουν ψαλίδα, τα νύχια σου έχουν καταστραφεί από τις θάλασσες και τις αμμουδιές. Όμως σε λίγες μέρες, παίρνεις τα πάνω σου, ξαναφτιάχνεις διάθεση και πρόγραμμα, πίνεις τον πρώτο γαλλικό καφέ και επανέρχεσαι σε μια αξιοπρεπή κατάσταση έτοιμος να αδράξεις τη μέρα, να στίψεις την πέτρα, να κατατροπώσεις εχθρούς, να βάλεις καινούργιους στόχους, να γίνεις ένας σύγχρονος ήρωας πόλης. Αρκεί να μην σου πει κανείς να πάτε για ένα τελευταίο μπάνιο- γιατί τότε ξαναγίνεσαι δέκα χρονών και τρέχεις στην παραλία σαν να μην υπάρχει αύριο.

on.off.

2010-08-31T00:02:00.000-07:00

login. περιμένω.

download.ό,τι υπάρχει. μουσική, ιδέες,εικόνες,λέξεις.

upload. ό,τι εικόνα και ευχή έχω κάνει.

edit. ολόκληρος κόσμος να αλλάξει.

home. είναι εκεί που είναι η καρδιά σου.

preview. αν μπορούσα, θα ήθελα?

copy. φως από τα παράθυρα, τηλεόραση, κουζίνα,ψυγείο,χυμός.ύπνος.ξύπνιος. δουλειά.

paste. ξανά και ξανά μέχρι να το εμπεδώσεις και να μην κάνεις το ίδιο λάθος.

Like. εμάς.

Share. ό,τι έχεις. εκεί έξω. να τραγουδάς δυνατά. να αφήνεις τις λέξεις να πετάνε.

Inbox. μόνο καλά νέα.

undo. δεν υπάρχει. δεν γίνεται.

Post. τραγούδια για να τα δεις, εντελώς τυχαία,και να καταλάβεις πως είναι για σένα.

Chat.φράσεις που φεύγουν μέσα από καλώδια.

Comment. πρέπει πάντα να απαντάς?

delete. λάθη που αστράφτουν.

Log out.φύγε.

ξέρεις πως πέρασες ένα καλό καλοκαίρι

2010-08-18T11:23:00.000-07:00

όταν έχεις βρει το τραγούδι του καλοκαιριού σου

όταν έχεις έστω μια αξέχαστη νύχτα που θα σε ζεσταίνει τον χειμώνα κάθε φορά που θα την θυμάσαι

όταν έχεις κάνει νέους φίλους

και όταν έχεις ξεχάσει τους φίλους από το ίντερνετ.

Όταν έχεις τουλάχιστον μία φωτογραφία που φαίνεσαι πως διασκεδάζεις πραγματικά.

και όταν έχεις τουλάχιστον πέντε με την παρέα σου σε παραλίες, θάλασσες, μπαράκια και ηλιοβασιλέματα.

όταν μπορείς να σκεφτείς περιστατικά που ακόμα σε κάνουν να γελάς ή μάλλον

όταν έχεις περάσει μέρες γελώντας με την καρδιά σου.

όταν έχεις ερωτευτεί.

όταν έχεις μαυρίσει, αδυνατίσει, αλλάξει,αποφασίσει να αλλάξεις.

όταν έχεις χορέψει ξυπόλητος στην άμμο.

όταν όλοι σε έψαχναν ονλάιν ενώ εσύ ζούσες χωρίς pixels,downloads,uploads,logins.

όταν έχεις χορτάσει ήλιο και είσαι έτοιμος για το φθινόπωρο.

αύγουστος

2010-08-11T05:49:00.001-07:00

και μετράμε τα αστέρια στην παραλία.

και κάνεις ευχές με τέτοια δύναμη που νιώθεις πως θα ταρακουνήσεις τον ουρανό.

και πίνεις βυσσινάδα σαν να ναι νερό.

νιώθεις μελαγχολικός.

τρως πολλά σταφύλια και πονάει η κοιλιά σου.

περπατάς στην άμμο και σε παίρνει η νύχτα παίζοντας όπως όταν ήσουν παιδί.

και μαζευόμαστε στον κήπο και πίνουμε μέχρι το πρωί.

και μετά φεύγουμε με το φουσκωτό για πρωινές βουτιές σε παγωμένα νερά.

και κάτω από το φουσκωτό περνούν δελφινάκια σε ζευγάρια.

και φοράμε πλέον λάδι μαυρίσματος.

το δέρμα σου έχει καεί και κοιτάς κάθε μέρα το σημάδι από το μαγιώ.

και περιμένεις ένα μήνυμα.

ακούς συνέχεια το ίδιο τραγούδι.

και εύχεσαι να συναντήσεις αυτό το κάτι.

και ανυπομονείς να διορθώσεις τα πάντα επιστρέφοντας στην πόλη.

και θέλεις να πεις σ'αγαπώ και συγγνώμη.

συγγνώμη.σ'αγαπώ.

mosquito bite

2010-08-08T02:32:00.000-07:00

Τις περισσότερες φορές που φοβάσαι κάτι, κρύβεσαι ή αφήνεις να κρύβεται αυτό. Το σκέφτεσαι λίγο, το αφήνεις να φύγει, το αφήνεις να περάσει, και ένα βράδυ που είσαι μια χαρά, έρχεται και μπαμ! σου υπενθυμίζει ό,τι ενστικτωδώς αποφεύγεις. Αλλά σε ζαλίζει. O φόβος σου είναι όπως ένα κουνούπι που βουίζει πάνω από το κεφάλι σου, την ώρα που έχεις κλείσει τα μάτια σου κ έχεις χαλαρώσει. Και κρύβεσαι κάτω από το σεντόνι, σκεπάζεσαι μέχρι τα αυτιά, προσπαθείς να κοιμηθείς. Και όμως το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι απλό, παρόλο που σημαίνει πως πρέπει να ξεβολευτείς λίγο-να ανάψεις το φως, να το βρεις και να το σκοτώσεις.

but trust me on the sunscreen.

2010-07-20T01:00:00.000-07:00

(Mary Schmich, "Advice, like youth, probably just wasted on the young",1997)

Αν μπορoύσα να δώσω μια συμβουλή για το μέλλον αυτή θα ήταν να φοράτε αντηλιακό. Τα μακροπρόθεσμα οφέλη του αντηλιακού είναι αποδεδειγμένα από τους επιστήμονες, ενώ οι υπόλοιπες συμβουλές μου δεν έχουν περισσότερη βάση απ' όση μπορεί να τους δώσει η δική μου ταλαιπωρημένη πείρα. Θα δώσω αυτές τις συμβουλές τώρα.

Απολαύστε τη δύναμη και την ομορφιά της νιότης σας. Μπα,αφήστε το.

Δε θα συνειδητοποιήσετε τη δύναμη και την ομορφιά της νιότης σας παρά μόνο όταν χαθούν. Αλλά πιστέψτε με, σε 20 χρόνια θα κοιτάτε τις παλιές φωτογραφίες σας και θα θυμάστε, μ' έναν τρόπο που δεν είναι δυνατόν να συλλάβετε τώρα, όλες τις προοπτικές που είχατε και πόσο υπέροχοι ήσασταν στην πραγματικότητα. Και σίγουρα, δεν είστε τόσο χοντροί όσο νομίζετε.

Να μην αγχώνεστε για το μέλλον. Ή ας αγχώνεστε, γνωρίζοντας όμως πως το άγχος δεν είναι πιο αποτελεσματικό απ' όσο το μάσημα μιας τσιχλόφουσκας στην επίλυση μιας αλγεβρικής εξίσωσης. Τα πραγματικά προβλήματα στη ζωή σας θα είναι αυτά που δεν πέρασαν την αγχωμένη σας σκέψη, αυτά που έρχονται μια ξεκούραστης Τρίτης στις 4 το απόγευμα.

Κάντε καθημερινά ένα πράγμα που σας τρομάζει.Να τραγουδάτε.
Μην είστε απερίσκεπτοι με τις καρδιές των άλλων. Μην ανέχεστε αυτούς που είναι απερίσκεπτοι στη δική σας.
Να χρησιμοποιείτε οδοντονημα.

Μη σπαταλάτε το χρόνο σας με τη ζήλια. Άλλοτε θα είστε μπροστά, άλλοτε θα ακολουθείτε. Ο αγώνας είναι μεγάλος και τελικά αγωνίζεστε μόνο με τον εαυτό σας.Να θυμάστε τις φιλοφρονήσεις που δέχεστε. Ξεχάστε τις προσβολές. Αν το καταφέρετε αυτό πείτε μου πως.
Κρατήστε παλιές ερωτικές επιστολές. Πετάξτε τις παλιές σας τραπεζικές αναφορές.Να τεντώνεστε.

Μη νιώθετε ενοχές αν δεν ξέρετε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας. Οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που ξέρω δεν ήξεραν στα 22 τους τι θα κάνουν στη ζωή τους. Μερικοί απ' τους πιο ενδιαφέροντες σαραντάχρονους που γνωρίζω ακόμα δεν ξέρουν.
Να καταναλώνετε πολύ ασβέστιο. Να προσέχετε τα γόνατά σας. Θα σας λείψουν όταν τα χάσετε.

Μπορεί να παντρευτείτε, μπορεί και όχι. Μπορεί να κάνετε παιδιά, μπορεί και όχι. Μπορεί να πάρετε διαζύγιο στα 40 σας, μπορεί να χορεύετε τα παπάκια στην 75η επέτειό σας. Ό,τι και κάνετε μη συγχαίρετε πάρα πολύ τον εαυτό σας αλλά ούτε να τον κατακρίνετε. Οι επιλογές σας είναι η μισή ευκαιρία .Το ίδιο είναι και όλων των άλλων.

Να απολαμβάνετε το σώμα σας. Χρησιμοποιείστε το με όποιον τρόπο μπορείτε. Μην το φοβάστε και μη φοβάστε τi γνώμη έχουν οι άλλοι για αυτό. Είναι το σπουδαιότερο εργαλείο που θα έχετε ποτέ.

Να χορεύετε, έστω και αν δεν έχετε που να χορέψετε εκτός απ' το σαλόνι σας. Να διαβάζετε τις οδηγίες χρήσης ακόμα και αν δεν θα τις ακολουθήσετε. Μη διαβάζετε περιοδικά ομορφιάς. Το μόνο που καταφέρνουν ειναι να σας κάνουν να αισθάνεστε άσχημοι.

Γνωρίστε τους γονείς σας. Ποτέ δεν ξέρετε πότε θα φύγουν για πάντα. Να φέρεστε καλά στα αδέρφια σας. Είναι ο στενότερος δεσμός με το παρελθόν σας και αυτοί που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι μαζί σας στο μέλλον.
Καταλάβετε ότι οι φίλοι πάνε και έρχονται, αλλά τους λίγους πολύτιμους πρέπει να τους κρατήσετε γερά. Δουλέψτε σκληρά για να γεφυρώσετε τις γεωγραφικές αποστάσεις και τον τρόπο ζωής γιατί όσο θα μεγαλώνετε τόσο θα χρειάζεστε τους ανθρώπους που ξέρατε όταν ήσασταν νέοι.

Ζήστε στη Νέα Υόρκη μια φορά, αλλά φύγετε πριν σας κάνει σκληρούς. Ζήστε στην Νότια Καλιφόρνια μια φορά, αλλά φύγετε πριν σας κάνει μαλθακούς. Ταξιδέψτε.

Δεχτείτε κάποιες απόλυτες αλήθειες: Οι τιμές θα ανεβαίνουν. Οι πολιτικοί θα ερωτοτροπούν. Και εσείς θα μεγαλώσετε. Και όταν μεγαλώσετε θα αναπολείτε πως όταν ήσασταν νέοι οι τιμές ήταν λογικές, οι πολιτικοί ήταν ηθικοί και τα παιδιά σέβονταν τους ηλικιωμένους.

Να σέβεστε τους ηλικιωμένους.

Μην περιμένετε κανέναν άλλο να σας υποστηρίξει. Μπορεί να έχετε χρήματα στην άκρη. Μπορεί να έχετε εύπορο σύζυγο. Αλλά ποτέ δεν ξέρετε πότε μπορεί να τελειώσουν και τα δύο.

Μην ταλαιπωρείτε πολύ τα μαλλιά σας γιατί στα 40 σας θα δείχνετε 85.

Να προσέχετε ποιανού τις συμβουλές παίρνετε, να είστε όμως υπομονετικοί με αυτούς που τις δίνουν. Η συμβουλή είναι ένα είδος νοσταλγίας. Η παροχή τους είναι σα να ψαρεύεις το παρελθόν απ' τα πεταμένα, να το σκουπίζεις, να βάφεις πάνω απ' τα άσχημα και να το επαναφέρεις για περισσότερα απ' όσα αξίζει.

Αλλά πανω απ'όλα, εμπιστευτείτε με για το αντηλιακό.

memories

2010-07-19T02:10:00.000-07:00

hawaiian party

2010-07-11T11:28:00.000-07:00

χάπυ λού.

2010-06-30T02:25:00.000-07:00

ήρθε σήμερα στην πόρτα μου. τέλειο καλοκαιρινό βραχιολάκι.( επίσης μου άρεσε και το σημείωμα-το έχω κολλήσει στον τοίχο).

η υπέροχη μικρή κυρία που το έφτιαξε λέγεται Χαρά και την βρίσκεις εδώ http://www.alittleofinspiration.blogspot.com/

την αγαπάμε. τελεία και παύλα.

μπλουμ.

2010-06-28T06:55:00.000-07:00

Απλωνόμαστε κατα μήκος της παραλίας σαν δαντελένια σεμεδάκια σε τραπεζαρία γιαγιάς. Επιτέλους, θα προσπαθήσουμε να μαυρίσουμε. Πλησιάζω το νερό-όλοι οι υπόλοιποι έχουν μπει ήδη και ξεφωνίζουν. "Έλα να δεις ψάρια!!" Απλά καμιά φορά φοβάσαι να βουτήξεις, έτσι δεν είναι; Το νερό είναι κρύο, είναι το πρώτο σου μπάνιο, δεν ζέστανε ο καιρός, δεν είσαι συνηθισμένος, δεν ήρθε η ώρα, άλλα πέντε λεπτά. Οι δικαιολογίες σου διαδέχονται η μία την άλλη, υποστηρίζοντας τον χαζό σου φόβο για να μη ρισκάρεις να βουτήξεις. Όπως κάνεις σε πολλά πράγματα, που απαιτούν βουτιά. Και όμως όταν παίρνεις φόρα και βουτάς, λίγο κρυώνεις, λίγο σοκάρεσαι, αλλά μετά με το που βγάζεις το κεφάλι σου από το νερό και βλέπεις τον ήλιο, διαπιστώνεις πως όλα είναι πολύ πιο εύκολα όταν τα τολμάς. Γιατί αν δεν βουτήξεις, δε θα δεις ούτε ψαράκια ούτε τίποτα γενικώς,θαλασσοειδές.

ευχές.

2010-06-24T07:32:00.000-07:00

those lazy days of summer

2010-06-23T03:19:00.000-07:00

wrap my words around you

2010-06-23T00:21:00.000-07:00

Λέξεις.

Ο τρόπος να επικοινωνήσεις με τον κόσμο.

Οι λέξεις για τον καθένα έχουν τόσο διαφορετική σημασία που καμιά φορά είναι να απορείς πως καταφέρνουμε να συνενοηθούμε. φιλία και αγάπη-ουσιαστικά. Τι σημαίνουν για σένα? Είσαι σίγουρος πως οι γύρω σου έχουν την ίδια άποψη ? Πώς μπερδεύονται όταν μιλάς με τους άλλους?

Όταν οι λέξεις δεν σημαίνουν το ίδιο για όλους, τότε πώς λέμε "σ'αγαπώ" και "συγγνώμη"?

Σ'αγαπώ-ρήμα. Έχει την ίδια δυναμική για όλους?

Όταν λέμε για πάντα εννοούμε πραγματικά για πάντα?

Όταν λέμε όχι εννοούμε όχι ή κατά βάθος είναι ναι? Όταν λες ότι είσαι ερωτευμένος, είσαι πραγματικά?

Στον μικρόκοσμο του ο καθένας έχοντας στο κέντρο τον εαυτό του, χτίζει τη καθημερινότητά του, τις μέρες του, τις σχέσεις του,τις σκέψεις του, τις λέξεις του. Και πάνω σε αυτό, φτιάχνει την ζωή του. Αυτοί οι μικρόκοσμοι που διαφέρουν τόσο μεταξύ τους, πώς γίνεται να ενώνονται?

Οι λέξεις έχουν τη δύναμη που τους δίνεις εσύ. Οι λέξεις είναι μέσα στον μικρόκοσμό σου και φέρονται όπως τις αφήσεις να φερθούν. Όταν οι λέξεις δεν σημαίνουν το ίδιο για τον καθένα μας τότε πώς περιμένουμε να καθορίζουμε τις σχέσεις?

Ίσως οι μικρόκοσμοί μας, που τους στριμώχνουμε μαζί για λίγο ή για πολύ, ίσως να είναι έτσι μικροί για να γίνουν μεγάλοι όταν βρεις και άλλους που μοιάζουν με σένα, και όταν βρεις ανθρώπους που τα ουσιαστικά τους και τα ρήματά τους μοιάζουν με τα δικά σου.Και Ίσως τότε να μπορείς να ασχοληθείς και με τα επιρρήματα-όπως το (για) πάντα.

on love.

2010-06-11T13:13:00.000-07:00

Καθώς κατηφορίζουμε την Συγγρού,και αφήνουμε πίσω μας ένα ζευγάρι που τσακώνεται, αναρωτιέμαι τι μπορεί να συνέβη ανάμεσά τους. Και σκέφτομαι πως, θα μπορούσαν να είχαν συμβεί τα πάντα. Είναι λίγο τρομακτικό να σκεφτείς πως όλα είναι πιθανά έτσι δεν είναι?

Το να ξέρεις πως όλα μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή μπορεί είτε να σε οδηγήσει στην τρέλα, είτε να σε κάνει απίστευτα ελεύθερο. Και πιστεύω πως αυτό είναι και χαρακτηριστικό σχέσης- ή δέχεσαι την κάθε μέρα, χωρίς να τρελαίνεσαι για το αύριο(αν ξέρεις πως γίνεται αλήθεια πες μου) ή να σχεδιάζεις βήμα βήμα το πώς θα την προχωρήσεις (σε αυτή τη περίπτωση τρελαίνεσαι λίγο παραπάνω όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα προέβλεπες).Όποιος τηλεφωνήσει πρώτος μετά από καυγά, υποχώρησε.(Αδυναμία- Ή μήπως αυτό θα πρεπε να θεωρείται δύναμη?) . Όποιος φύγει πρώτος, έχει το πάνω χέρι (ή τελικά δεν κέρδισε τίποτα?).

Αναρωτιέμαι,ποιος από τους δύο έχει τον έλεγχο? Είναι αυτός που πληγώνει τον άλλο περισσότερο? Ή είναι αυτός που φεύγει όταν ο άλλος δεν το περιμένει? Και τελικά γιατί λειτουργούμε έτσι? Κανείς φέρεται λες και πρέπει να προλάβει τον άλλο στη στροφή, ενώ ουσιαστικά πρέπει να πηγαίνει με την ίδια ταχύτητα.

Και τελικά, αν το καλοσκεφτείς, ο έρωτας δεν προϋποθέτει το να χάνεις αυτό το ρημάδι το κοντρόλ?αλλιώς,why bother?

To πρωί θα τροφοδοτήσω τη παρέα με ζεστά κρουασάν. Πάντα ανεβάζει τη διάθεση.

retro 2

2010-06-08T08:59:00.000-07:00

vintage φορέματα από την Αμερικάνικη αγορά
Rufus Wainwright, Bebel Gilberto,Astrud Gilberto,the pains of being pure at heart, Girls from Hawaii,El perro del mar,Blue Roses,Postcards from Italy,Belle and Sebastian

κολιέ με καραμελάκια
αγόρασα από τα παλιατζίδικα μια υδρόγειο για να ανακαλύψω χώρες με περίεργα ονόματα
if life gives you lemons you gotta make a lemonade

retro.

2010-06-06T09:58:00.000-07:00

my most favourite greek movie,1968.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα μπορούσαμε να γυρνάμε πίσω τον χρόνο, και να αλλάζουμε κάτι που κάναμε ή που είπαμε,ή να ξαναζήσουμε κάτι όμορφο. Τα καλοκαίρια που πηγαίνω στο εξοχικό μου, βρίσκω πράγματα που είχα μικρή, τις ρακέτες μου, τα πλαστικά μου ποτήρια, ξεχασμένα βινύλια και το προπολεμικό ραδιόφωνο που ακόμα λειτουργεί. Εκείνες τις ώρες θέλω πολύ να γυρίσω το χρόνο πίσω και να κάτσω στην αιώρα που είχα στον κήπο, να φάω μαλλί της γριάς και μετά καπάκι παγωτό τριαντάφυλλο.

Να βάζω ταλκ στο σώμα μου,να με φωτογραφίζει ο μπαμπάς μου,και να πάμε βόλτα στην παραλία. Να ξεχαστώ στην θάλασσα,να παίζω όλη μέρα, όπως παλιά.

Nα δω την αγαπημένη μου ελληνική ταινία, στη βεράντα, την ώρα που κάνω πλεξούδα στα μαλλιά μου.

Φέτος θα γίνω λίγο περισσότερο ρετρό. Θα βρω και θα επιδιορθώσω παλιά πράγματα,κάτι υπέροχα φωτιστικά που έχω βρει σε παλιατζίδικα,θα φορέσω περισσότερα second hand φορέματα, θα πάω περισσότερες βόλτες με το μπαμπά μου.Θα φερθώ σαν μικρή.Θα πω αυτά που μου έρχονται, όπως έκανα τότε.Θα φορέσω ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο.Θα γελάσω περισσότερο,θα παίξω περισσότερο.Θα ψάξω να βρω κολώνια Μυρτώ.Θα πίνω λεμονάδες και θα κερνάω βανίλια υποβρύχιο.Θα κάτσω σε μια αιώρα στην παραλία και θα χαζεύω τη δύση. Ίσως παρατήσω το κινητό σε καμιά τσάντα.

Θα μαζεύω την παρέα μου και θα καθόμαστε στην παραλία,με φωτιά. Θα πάρω τις φίλες μου και θα περπατήσουμε, όπως παλιά.Θα φορέσω βραχιόλια με καραμέλες και θα τα μασουλάω πού και πού. Τα απογεύματα θα ακούω βινύλια, και θα ψάξω να βρώ πού στο καλό πουλάνε παγωτό τριαντάφυλλο.

the list.

2010-06-04T01:08:00.000-07:00

καλοκαίρι είναι

2010-06-01T13:36:00.000-07:00

το αγαπημένο σου παγωτό
κεράσια σε καλάθι

το ριγέ καινούργιο σου μαγιώ
το πρώτο σου καπέλο με γείσο
μια τσάντα θαλάσσης γεμάτη με περιοδικά
χρωματιστά βραχιόλια
καυτή άσφαλτος
οι φωτογραφίες polaroid
ρετρό μεταχειρισμένα γυαλιά ηλίου με 10 ευρώ
λιωμένο ροζ παγωτό πατούσα
να γυρνάς ξυπόλητη στο σπίτι
καρέκλες κήπου και τσάι στις 5
σανδάλια σε ανοιχτά χρώματα
να τεμπελιάζεις τα μεσημέρια παρέα με cocorosie
σκισμένα tshirts σε χρώματα νεον
βόλτες με το αυτοκίνητο τα ξημερώματα
μιλκσεικ μπανάνα και φράουλα
τα πάρτυ στις πισίνες
πρωινό στο μπαλκόνι
καυτές νύχτες
βραδινό μπάνιο με το άλλο σου μισό